روزگار اینترنت

دومین شماره‌ی اقلیت را از این لینک

دانلود کنید

در صفحه‌ی 35 می‌توانید مقاله‌ی من با عنوان

روزگار اینترنت

را نیز بخوانید

ممنون

یلدا بازی - کیا

خب! رامتین برام ایمیل زده که بیا از این کارا بکنیم و پنج تا چیز بنویسیم. ولی کلن من بلد نیستم موضوعات ذهنم رو دسته‌بندی کنم پس همینجوری درهم می‌نویسم. یک چیزی هست که جاش خیلی می‌سوزه الان. خیلی

خیلی خیلی می‌سوزه الان. من از صبح خونه تنها بودم. وقتی بیدار شدم گفتم فاک به این شانس یه جوش گنده زده بود گوشه‌ی دماغم. بعد من این چند وقته یاد گرفتم که فقط به چیزهای خوب فکر کنم. انرژی مثبت داشته باشم. کلن تصمیم گرفته‌ام که خوشحال باشم. به‌نظرم از یک جایی به بعد خوشحال بودن انتخابی هست. تو انتخاب می‌کنی که خوشحال باشی و خوشحال می‌شی. آدم ها رو یه جور دیگه می‌بینی، آهنگ‌ها رو یه جور دیگه گوش می‌کنی، توی پتوی چهارخونه ی زرد- سبز- قرمزت مچاله می‌شی و به چیزهای خوب فکر می‌کنی.

خیالبافی می‌کنی و هیچ‌چیز رو جدی نمی‌گیری. پس بدون هیچ برنامه‌ریزی قبلی‌ای نشستم تا کل بدنم رو اپیل کنم. کل بدن اپیل می‌دونی یعنی چی؟ یعنی تمام موهای بدنت رو از ریشه بکنی! البته که من اصلن مثل رامتین

پشمالو نیستم! یک کم مو. ها ها! یادش بخیر با رامتین رفتیم توی اون خیابونه که فقط چیزای برقی می‌فروخت و دلار. یه چیزی خریدیدم که این همه موهای رامتین رو ناپدید کنیم. بادی شیور بود اسمش؟ قرار بود از یه بییر یک توئینک بسازیم! یادش بخیر. راستی من گفتم رامتین برو گوشت رو دو تا سوارخ بزن گوشواره‌ی کوچولو بنداز. نمی‌دونم رفت یا نه. حتمن که نرفته!

اگه این کاره رو بکنه که همه‌جا جار می‌زنه. به خودم برسیم: وقتی موها ناپدید می‌شن خودم احساس خیلی خوبی دارم. بعد غروب یکی که خیلی دوستش دارم بهم گفت که فیلم آرگو داری؟ منم گفتم که آره بیا خونمون بگیر.  تا حالا خونمون نیومده بود. منم خوشحال! بدن رو که اپیل کرده بودم، حموم هم رفته بودم، دو روز قبل هم رفته بودم آرایشگاه موهام رو مدل آندر کات زده بودم، بعد از حموم هم اون جوش گنده رو با کرم ناپدید کرده بودم و کاملن برای هر چیزی، دقیقن هر چیزی آماده بودم. سه ساعت نشستم اتاقم رو تمیز

کردم. حتا توالت هم کلی شستم و برق انداختم. بعد به من زنگ زد گفت تا نیم ساعت دیگه می‌یام. چند دقیقه بعد زنگ خونمون زد دیدیم مامان بزرگم تنهایی اومده! یعنی می‌خواستم بگم مادر جون می‌شه این همه راه که اومدی برگردی تو رو خدا من برنامه دارم واسه خودم! کسی هم خونه نیست برو خونه‌ی بچه‌های دیگت اینجوری شب چله خوش نمی‌گذره بهت ها. بعد رفتم سر خیابون فیلم رو دادم بهش و گفتم که ببخشید مهمون سر زده اومده خونمون. الان مادر جون نشسته جلوی تلویزیون بهم می‌گه یه سریالی هست که از کانال یک می‌بینه خیلی قشنگه یه پسری هست عاشق یه دختره شده که خانوادش ناجوره و اصلن به هم نمی‌یان. هر چی می‌زنیم کانال یک شروع نشده مادر جون می‌گه همیشه همین موقع‌ها شروع می‌شد. به جاش قرائنی درس قرآن گذاشته. می‌گه شاید ویژه برنامه شب چله هست. خلاصه داریم جلوی تلویزیون چس فیل می‌خوریم و پی‌ام‌سی داره آهنگای سال چهل و دو رو نشون می‌ده. تازه ساعت هشته، ولی خب باز هم حالم خوبه.

یلدا بازی - اِل

یک خواهرزاده‌ی خوب دارم که یک‌وقت‌هایی با هم زیاد حرف می‌زنیم و غذاهای خوبی هم می‌پزد و من خوراک مرغش را خیلی دوست دارم. رامتین من را دعوت کرد به بازی شب یلدا و من از همین حالا تصمیم گرفتم هیچ کلمه‌ای را پاک نکنم و هیچ جمله‌ای را اصلاح نکنم. نمی‌دانم اعتراف یعنی چه و آیا آدمی می‌تواند از لایه‌های پوشاننده‌ی خود بگذرد و به یک دشت وسیع برسد یا نه ولی می‌دانم که بسیار غمگینم و این غم می‌تواند دلیل خاصی هم نداشته باشد شاید بهتر است بگویم در حال پذیرش دنیایی هستم که نمی‌شناسم‌اش چون گاهی فکر می‌کنم یک‌جایی توی یک سیاره‌ای یک پنجره دارم که یک میز پشت آن است از چوب خوش‌تراش بلوط و من آن‌جا را ترک کرده‌ام. خب بهتر است اعتراف‌ها را ردیف کنم.

اعتراف اول مربوط می‌شود به وقتی که از گرایش جنسی خودم مطلع شدم . . در واقع من هیچ‌وقت از گرایش جنسی خودم مطلع نشدم چرا که شما وقتی مطلع می‌شوید که از آن بی‌خبر هستید ولی وقتی که چیز عجیبی در کار نباشد شگفت‌زده نمی‌شوید فقط نام‌ها تغییر می‌کنند. من وقتی از کلمه‌ها و نام‌گذاری‌ها سر در آوردم به ال گفتم: فقط همین؟ و بعد خندیدم چون هیچ‌چیز عجیبی نبود چون نمی‌توانستم خودم را طور دیگری تصور کنم. خب، این منم ولی وقتی از یک‌چیزهای دیگری سردر آوردم خیلی تعجب کردم مثلن این‌که من هیچ استعدادی در تعریف جوک ندارم و هیچ روحیه‌ی شوخ‌طبعی ندارم و هیچ‌وقت نتوانسته‌ام یک شوخی درست و حسابی کنم و کسی ناراحت نشود. این باعث تعجب من است. یک بار دیگر هم تعجب کردم وقتی از زنی پرسیدم که چرا مرا دوست دارد و یکی از دلایلش صدای من بود. این زن برای اولین بار که این را به من گفت خیلی تعجب کردم چون اعتراف می‌کنم در شانزده‌سالگی یک همکلاسی دبیرستانی ادای من را در آورد و صدایم را مسخره کرد و من همیشه فکر می‌کردم صدای مسخره‌ای دارم. بعد هم که این زن درباره‌ی صدایم این‌طور گفت، زن‌های دیگر هم شروع کردند به گفتن همین موضوع.

اعتراف می‌کنم توانایی تنفر و انتقام را ندارم شاید به این دلیل که در عین این‌که بسیار احساساتم را تحت تاثیر قرار می‌دهد نمی‌توانم منطق نسبی را کنار بگذارم و یا شاید نمی‌توانم فقط از چشم خودم نگاه کنم شاید به خاطر این‌که چشم من من را نسبت به نظرگاهم نامطمئن کرده است.

من به مرگ در آب‌های سرد رودخانه‌ای روان در کنار یک سخره‌ی تیره‌ی زیبا فکر می‌کنم وقتی خزه‌ها کنار بدنم آرام تکان می‌خورند و وقتی تنم مهتابی شده است، ماهی‌ها پوستم را قلقلک می‌دهند. اعتراف می‌کنم که همیشه به این تصویر فکر می‌کنم.

به یک چیز دیگر هم اعتراف می‌کنم که در کودکی با دیدن عکس‌های یک کتاب و آگاه شدن از مراحل شکنجه‌ی یک آدم در زندان به این نتیجه رسیدم که همه نباید این راه را بروند و آن سال‌ها خودم را که کودک بودم گول زدم ولی الان فکر می‌کنم لزومی ندارد به آن مرحله برسیم ولی هیچ گریزی هم نیست.

اعتراف می‌کنم که من در بیست‌وچهار سالگی معنی کس‌خل را نمی‌دانستم و بعد از این‌که فرزانه برایم اس‌ام‌اس داد و این کلمه را نوشت و بعد از او خواستم تا معنی‌اش را بگوید و عصبانی شد، من شروع کردم به یاد گرفتن فحش‌ها ولی هیچ‌وقت فحش‌ها از آدم مراقبت نمی‌کنند آن‌طور که فلامینگو می‌گفت.

نمی‌دانم دیگر به چه‌چیز اعتراف کنم ولی الان که در قطار نشسته‌ام و به رامتین گفتم که این‌بار برای نجات از بدبیاری هم که شده باید به قرار ملاقات برسم، ذهنم بسیار درگیر است چون من آدم‌ها را نمی‌فهمم چون نمی‌دانم خیلی چیزها را من هیچ‌وقت آدم خوبی نبوده‌ام چون آدم نبوده‌ام چون نمی‌فهمم آدم بودن را چون قاعده‌ها را نمی‌دانم و صلاح ندارم دست ندارم حتا کلمه ندارم برای گرفتن معنا اعتراف می‌کنم پنج سال است منتظر کسی هستم (هر کسی که زبانی برای حرف زدن نداشته باشد) که با هم برویم کوه و بشینیم روی قله یا یک تخته‌سنگ، آن قطعه‌ی شش و هشت ابی را گوش کنیم و من سرم را بگذارم روی شانه‌های بی‌جنسیتش و بتوانم گریه کنم بعد برگردم پشت همان میز بلوط خوش‌تراش . .

هیچ‌چیز شگفت‌آوری نیست . . تعجب می‌کنم که آدم‌هایی هستند که چیزی را پرستش می‌کنند کتابی را دوست دارند آن‌قدر که شگفت‌زده‌شان می‌کند . . موسیقی و هر چیز . . هیچ‌چیز آن‌قدر شگفت‌آور نیست که تو را با میخ‌هایش به زمین بچسباند

اعتراف می‌کنم که حتا من بلد نیستم اعتراف کنم پس باید همین‌جا تمام‌اش کنم . . من شب را در قطار خواهم بود ولی یلدای شما مبارک باشد . . بگذارید بتواند شادتان کند . .

خب

من صدرا اعتمادی، مانی، رودابه پرورش، آرمان و ویتا عثمانی را به این بازی دعوت می‌کنم.

یلدا بازی

آرش سعدی لطف کرده است و مرا به بازی شب یلدا دعوت کرده. باید پنج مرتبه اعتراف بکنم و پنج نفر را هم دعوت کنم برای اعتراف، یک چیزی است در مایه‌های نمازهای یومیه و پنج تنِ آل عبا. حالا نه اینکه من مذهبی باشم یا دوستان، ولی من حتی ناسیونالیسم هم نیستم و همچنین اعتراف کردن جذاب است. پس اعتراف‌هایم را بشنوید:

اول – من یک آدم نیستم، یک آدم فضایی هم نیستم، یک گربه‌ام. پنجول هم می‌کشم و فضول هم هستم و میو هم می‌کنم. میو.

دوم – اولین بار که فهمیدم گی هستم، بچه بودم، هنوز دبستان هم نمی‌رفتم، مهمان داشتیم و مهمان‌مان دو تا پسر داشت و من نمی‌توانستم از یکی از پسرها چشم بردارم و بعد ما در حیاط خانه‌مان حوض گنده داشتیم و آن‌ها شنا کردند و بعد مامان پسره او را برد زیرزمین آنجا دوش داشتیم و من هم مخفیانه رفتم از پشت دیوار نگاه کردم پسره لخت بود و هیچی تن‌اش نبود و دوش می‌گرفت و من اجزای بدن‌اش یادم نمی‌رود.

سوم – من دوست دختر هم داشتم. وقتی فهمید واقعاً چی هستم، خیلی گریه کرد و من هیچ‌کاری نمی‌توانستم بکنم. دل‌اش را به بدترین شکل ممکن شکسته بودم. توی خیابان گریه کرد و رفت. همیشه کابوس می‌بینم این را. تقصیر من بود؟ جامعه‌ام می‌خواست من یک شکل مشخصی زندگی کنم ولی نمی‌توانستم. همیشه وقتی به دوست دخترم فکر می‌کنم، فکر می‌کنم چه آدم بدی هستم من.

چهارم – من فرشته نیستم، اهرین هم نیستم. کلاً هیچ چیز خاصی نیستم و از برچسب زدن روی همه‌چیز زندگی و رابطه و دوستی و سکس، حوصله‌ام سر می‌رود. واقعاً هیچ‌کدام‌شان آن‌قدرها هم مهم نیستند. نمی‌توانند باشند. همه‌چیز در این زندگی، خیلی، خیلی ساده‌تر از چیزی است که فکرش را کرده‌ایم.

پنجم – دوست پسرم منو می‌کشد، ولی من تا پنج سال پیش، خیلی دلم می‌خواست پورن استار بودم.

پنج تن آلِ عبا عبارت می‌شوند از یک عدد آدمخوار، یک عدد امید، یک عدد کیا، یک عدد الهام و یک عدد سینا معروف به فنچ. لطفاً هر کدام نمی‌خواهید در وبلاگ خودتان بنویسد یا کلاً وبلاگ‌تان را دیلیت کرده‌اید، همینجا اعتراف کنید. مرسی.

هفتادمین شماره‌ی مجله‌ی چراغ

بفرمایید چراغ

شماره‌ی هفتاد در انتظار شماست