سال‌های فراموش شده‌ی پیش از تو

تا حالا شده که دلت خواسته باشد مستقیم بپری جلوی اولین ماشینی که توی خیابان جلوت آمده؟ تا حالا به این حد از حماقت رسیدی خم بشوی و توی چشم‌های کسی که با همه‌ی وجودت ازش متنفری لبخند بزنی و لب‌هایش را ببوسی و آرام توی گوش‌هایش زمزمه کنی من را دوباره می‌کنی؟ شده چشم باز بکنی و نفهمی که کجا هستی و فکر بکنی و هیچی یادت نیاید که اسمت چیست و حتا نفهمی که پسر هستی و بعد که زمان گذشته باشد، بفهمی توی اتاق خوابت هستی و اسم‌ داری و بدن داری و خاطره داری و گذشته داری و چیزهای دیگری هم در زندگیت بوده، حتا شاید عشق. یا شده بیدار بشوی و ندانی توی خانه‌ی کی هستی و این پسر کیست و با تو چی کار کرده و هیچی هم لباس تن‌تان نباشد؟ شده مست توی بغل یکی گریه کرده باشی و بعد هم هیچی یادت نباشد؟

توی ماشین می‌خواستم همه‌ی همین چیزهایی را بگویم که چشم‌هایم خیره به ترافیک بیرون شیشه‌ي غبار گرفته‌ی عقبی پراید خاکستری پرتاب می‌شد به خاطره‌هایی از گذشته‌هایی دیگر، با یکی دیگر، با ول‌گردی‌های دیگر یا... می‌خواستم برگردم و دست بیندازم دور گردنت که روی صندلی جلویی نشسته بودی و غر می‌زدی به علی سر یک چیزی که من حواسم نبود و ضبط ماشین داشت «ای‌کان» داد می‌زد توی گوش‌های‌مان: «تو زیبایی، تو زیبایی، تو...» و من چشم‌هایم پر شده بود از اشک‌هایی که جرات نداشتم ول‌شان بکنم. چراغ سبز شد و قاطی ترافیک خیابان احمد‌آباد ِ مشهد شده بودیم. یک روز عصر بود، مثل همه‌ی روزهایی که با هم بیرون رفته بودیم و تو عصرش بلیط قطار تهران را داشتی. 

توفانِ نوح

قطره‌های باران که به آب جاری درون خانه تبدیل شدند، من فقط بی‌حرکت نشسته بودم خیره از صندلی‌ام به سطح آب، بالا می‌کشید، انگشتانم، پاهایم، صورتم را پوشاند. آب شش‌هایم را پر کرد، رگ‌هایم، زندگی‌ام را از خودش پوشاند. من نشسته بودم پشت میز و هنوز مانیتور نور داشت و هنوز انگشت‌هایم روی کیبورد حرکت می‌کرد و ذهنم در فکرهای غریبه‌ی خودش مانده بود. از پشت آب صدای تو می‌آمد، نفس‌هایت، حضورت، زندگی‌ات، همه‌اش بود. در فاصله‌ی چند متری من ولی توفان شروع شده بود. توفان ما را زیر لگدهایش خرد کرده بود، من چشم‌هایم باز بود هرچند تمام وجودم می‌دانست من از خفگی متنفرم. از خفگی درون آب. ولی نفس‌های عمیق از آب جاری می‌کشیدم و آب جاری مثل تمامی گناهان گذشته، ما را زیر موج‌هایشان گرفته بودند، فشار می‌دادند، له می‌کردند ولی من برگشتم تو برگشتی به همدیگر لبخند زدیم، آرام لب‌های هم را بوسیدیم، من چمدان تو را پشت سر خودم می‌کشیدم و تو جلوی در با همه خداحافظی می‌کردی و من نفس‌هایم بوی لجن گرفت وارد خیابان که شدم. خیابان در آب غرق بود، شهر در آب غرق بود، اتوبوس شرکت زنجیره‌ای مترو در آب غرق بود و چشم‌هایم درست نمی‌دید. آخرین بار تو را نگاه کردم، به صفحه‌ی آی‌پاد خیره مانده بود، سرت را بالا آوردی، نگاهم کردی، با چشم‌هایت گفتی برو، سر تکان دادم که نه، ایستادم، اتوبوس مترو راه افتاد سمت ترمینال. یک نفس عمیق آب گِل‌آلود بالا کشیدم، سرم را انداختم پایین و در خیابان سرد راهم را برگشتم تا به درب آپارتمان برسم. هشتاد روز گذشته بود. هشتاد روز دور دنیا گذشته بود. تو رفتی. من ماندم. زندگی بوی لجن گرفته.

این شهر کوه‌های جنگلی دارد. درخت‌ها تا آفتاب قد می‌کشند. درخت‌ها از سیل بیرون می‌مانند، من دستم به درخت‌ها نمی‌رسد. به آپارتمان برگشتم. نشستم. کاپشن سپید را در اتاق گذاشته بودم. برای خودم یک ماگ چای تلخ ریختم درون سیل نوح. نوح رفته بود. من نشسته بودم. کشتی گذشته بود. من نشسته بودم. اینجا آدم‌ها حرف می‌زدند، مسعود بهنود در بی‌بی‌سی فارسی مجله ورق می‌زد، دوستم دم گوشم صحبت می‌کرد. من نشسته بودم. ساعت‌ها گذشته بود. اتوبوس تو اینترنت داشت. برایم ایمیل فرستاده بودی. من نشسته بودم. روز گذشت. شب گذشت. روز گذشت. گذشت. گذشت. گذشت. من نشسته بودم. اینجا چشم‌هایم درست نمی‌بیند. هوا بوی جلبک می‌دهد. ماهی رد می‌شود از نگاهم. اینترنت مزه‌ی تلخ به خودش گرفته است. همه‌چیز محو است، همه‌چیز نابینا است، همه‌چیز خواب است. اینجا همه‌چیز خواب است. خوابیده‌ام. خواب می‌بینم. واقعیت که ندارد. تو کنارم هستی. برمی‌گردم به تخت‌خواب. تو همین‌جا هستم. چشم‌هایم را می‌بندم. سمت تو دست دراز می‌کنم. زیر همین توفانِ نوح. 

فرار از چهارچوب شیشه‌ای

فرار از چهارچوب شیشه‌یی

دومین دفتر شعرهایم

انتشارات گیلگمشان

طرح جلد از کیا

به‌لطف ساقی قهرمان و حمید پرنیان

در این لینک ببینید و دانلود کنید

مسیرهایِ متفاوت حرکت

توی هر تلفن، هر مرتبه یکی از دوست‌هایم را می‌بینم، یا پشت مانیتور موقع چت اول می‌گویم منگ می‌زنم من، می‌گویم ذهنم لبریز شده، سرازیر شده، گیجَم. خُب، آدم‌های آن طرفِ گفت‌وشنود هم همان اول می‌گویند تو هم که همیشه گیج می‌زنی، خبر جدیدی نیست و آخرسر، هیچ‌کدام‌شان توجه نمی‌کنند اما واقعیت همین است، گیج شده‌ام، منگ، انگار در یک خواب طولانی قدم می‌زنم و صحنه‌ها عوض می‌شوند و این اواخر حتی به‌خودم زحمت نمی‌دهم حرف بزنم یا اظهارنظر کنم یا فکر کنم، چون ته ذهنم یک صدایی می‌گوید چند لحظه‌ی دیگر بیدار می‌شوی تو.

تو. همه‌اش به‌خاطر تو است. به روی همدیگر که نمی‌آوریم، می‌خندیم و راه می‌رویم و سریال می‌بینیم و دوتایی همدیگر را بغل می‌کنیم و خواب‌های قشنگ می‌بینیم. دیشب گفتی تو چقدر احتیاج داری. احتیاج داشتم بدن تو را احساس کنم و احتیاج داشتم بوی پوستَت بین منافذ بینی‌ام باشد تا بتوانم بخوابم. احتیاج داشتم محکم بغل‌ات کرده باشم مبادا فرار کنی در طول خواب. آخر، آخر چند روز دیگر نمانده است. چند روز که تو از آن طرف‌اش باید بروی سراغ یک صد و یک کار انجام نگرفته و من این طرف باید یک صد و یک کار عقب مانده‌ام را انجام بدهم و بعد باید حواس‌مان جلب باشد به قوانین مختلف حقوقی و قوانین مختلف حرکت و قوانین مختلفِ... تا آخرسر بعد این چند هفته، تو برگردی پیش همدیگرمان.

به روی همدیگرمان نمی‌آوریم. تو پشت لپ‌تاپ خودت می‌شینی کارهایت را می‌کنی، سریال می‌بینی، چت می‌کنی،‌ من چند متر دورتر پشت لپ‌تاپ خودم می‌شینم، بعضی‌وقت‌ها از پشت لپ‌تاپ‌هایمان بلند با هم صحبت می‌کنیم، خیلی کم، چیزی برای هم می‌فرستیم، یک فایل، یک عکس، خیلی کم، بیشتر حواس‌مان پرت است، بیشتر به روی خودمان نمی‌آوریم. شاید آخر، آخر عادت داریم. به اینکه فاصله‌ها هست،‌ وجود دارد، توی زندگی‌مان بوده، خواهد بود، در این دو سال بوده، بعد از این هم هست: تو کاری داری، من باید خانواده را می‌دیدم، یا هر اتفاق دیگری. یک روز، چند روز، چند هفته. حالا نه این‌قدرها هم طولانی، ولی بوده دیگر. شاید برای همین فکر می‌کنم تند می‌گذرد، مگر قبل از این تند نگذشته بود؟

مثل تمام آن وقت‌هایی که گیج و خسته و با ریش چند روز نتراشیده وارد خانه می‌شدی کوله‌ات را روی کاناپه می‌گذاشتی و بتدریج تا دمِ در حمام لباس‌هایت رها می‌شد و زیر دوش آب گرم یک نفس عمیق رها می‌کردی و تا وقتی من کتری بگذارم یا یخ درآورم تا یک لیوان نوشیدنی آماده شود برگشته بودی با موهای خیس ریخته روی صورت و چشم‌هایی پف کرده و لبخند ته صورتَت بود و لیوانت را از روی پیشخوان آشپزخانه برمی‌داشتی می‌نشستی یکجا همین‌جوری دو نفری داشتیم حرف می‌زدیم، کسی یادش نمانده بود چقدر زمان گذشته.

و بعد... بعد... دلم نمی‌خواهد این روزها هیچ کاری بکنم. دلم می‌خواهد بنشینم از پشت پنجره پرنده‌های بیرون را ببینم، انگورهای همسایه را ببینم، دلم می‌خواهد بیرون برویم قدم بزنیم مه را روی درخت‌های کوه‌های اطراف شهر تماشا کنیم. دلم می‌خواهد چای گرم بگیریم و بنشینیم به سکوت این راه‌ها نگاه کنیم. راه‌هایی که باید از آن بگذریم، مختلف و متفاوت، و امیدوار باشیم، ته دل‌مان دعا کنیم، راه‌های پیچ در پیچ‌مان به یک نقطه برسند و تا آن موقع، چای‌مان را سر بکشیم.

خیابان نارنجی

اینجا که من نشسته‌ام خیابان به سه قسمت تقسیم می‌شود، یک قسمت ماشین‌ها می‌آیند و می‌روند، البته اگر ماشینی باشد، چون بیشتر آدم‌ها پیاده رد می‌شوند و یک قسمت خیابان امتداد پیدا می‌کند تا خانه‌ی نارنجی. صبح چشم‌هایم به درخت‌ها باز شد، تپه‌ها امتداد گرفته بودند تا سطح افق، و افق به کوهستان ختم می‌شد با درخت‌هایی که بیشتر و بیشتر قد می‌کشیدند. بعد شهر شروع شد. اول یک شهر بود آدم وحشت می‌کرد بعد اما بعد سوار سرویس تا مرکز شهر رفتیم و شهر زنده‌تر و سرزنده‌تر شد، ساختمان‌ها واقعی‌تر شدند و درخت‌ها دوستانه‌تر و بعد صدایمان زد که وقت پیاده شدن رسیده است. آنجا دوست منتظرمان بود و همانجا زندگی جدید من شروع شد.

حالا نشسته‌ام در ایوان آپارتمان کوچک. اینجا هوا آفتابی است، مردم آرام و همه‌چیز معمولی، آدم ولی آرامش را در هوا و در رگ‌هایش احساس می‌کند. نمی‌دانم چند ماه، چند سال قرار است در این شهر کوچک بمانم. نمی‌دانم این تپه‌های سبز کی مرا رها خواهند کرد ولی اینجا زندگی وجود دارد و ذهنم لبریز ایده شده است، یعنی برای اولین مرتبه بعد از ماه‌ها نگران نیستم، فقط می‌خواهم نفس‌های عمیق بکشم و کار کنم. کارهایی که تمام این سال‌ها از انجام‌شان وحشت داشتم.

واقعیت امر ساده است: وقتی از مرزهای ایران خارج شده باشی، رنگ چشم‌هایت عوض می‌شود، رنگ موهایت عوض می‌شود، دست‌هایت آزادتر حرکت می‌کند، وقتی قدم برمی‌داری نمی‌ترسی، وقتی کسی در خیابان می‌بینی نمی‌ترسی. درست است، اینجا زبان مردم را نمی‌فهمم و بیشتر با زبان اشاره است و کمی انگلیسی، شاید بلد باشند اما اینجا تو خودت باشی، هرچند این خود بودن تو برایشان غربیه باشد.

دارم نفس‌های عمیق می‌کشم و دارم به تولدی دیگر می‌رسم.