Ramtiin

تصویرهایی از سفر به شمال

2011-12-29T00:39:00.000-08:00

باید می‌رفت. بالای پرتگاه ایستاده بود و نمی‌توانست تصمیم بگیرد. زیر پایش دره دهن باز کرده بود و دندان‌هایش را نشان می‌داد. دندان‌هایش می‌خواستند عضله‌های او را بجوند. دره دهان‌اش را بازتر می‌کرد و طعم بزاق به صورتش می‌زد. می‌خواست گریه کند. می‌خواست بخندد. باید می‌رفت. سر بلند کرد و مینی‌بوس پیچید به چپ و بعد راست و سدِ کرج کنار چشم‌هایش یک لحظه آمد و بعد دیگر نبود. ماشین بین برف‌های شب قبل و بخاری که شیشه‌ها را پر کرده بود، در جاده می‌لغزید و موسیقی بین فکرهایش می‌کوفت: «لب‌ لب لبِ تو...» کنارش ایستاده بود و می‌رقصید. پشت سرش دختر و پسر سر روی شانه‌ی هم گذاشته بودند. دختر خواب بود. جلویش دختر شال انداخته بود روی شانه و گذاشته بود موهایش از بادی که از لای پنجره داخل می‌زد، پریشان شود. دوست‌پسرش خمار نگاه‌اش می‌کرد. آن‌ طرف‌تر پسرها و دخترها توی هم بودند. دره خمیازه می‌کشید. باید با جمع یکی می‌شد. تو گفته بودی یکی باش و حالا می‌رقصیدی. نمی‌توانست تکان بخورد. این جمع را نمی‌شناخت. این آدم‌ها برایش غریبه بودند. انسان‌هایی از سرزمینی دیگر، با گوشی‌های آی‌فون و سامسونگ گالاکسی، با بحث‌شان سر بازی‌های روی گوشی، با نیازشان به تمام چیزهایی که ندارند، به آزادی که ندارند، به امید که ندارند، به زندگی که ندارند (چون هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌توان خرید. می‌توانی هرچند تا دلت می‌خواهد خانه و ماشین و مدل‌های مختلف تولیدات اپل مکینتاش را داشته باشی اما این‌ها که زندگی نمی‌شود) و پسر نمی‌توانست تکان بخورد. دل‌اش می‌خواست دست می‌انداخت بین موهای تو. همین‌طور وسط مینی‌بوس که لیز می‌خورد در جاده لب‌هایت را گاز می‌گرفت و زبانت را لیس می‌زد و می‌رقصیدید و به در و صندلی و دیوار مینی‌بوس می‌خوردید و قهقهه‌تان بلند می‌شد. دلش می‌خواست مست می‌کردید و خل‌وچل می‌شدید. ولی باید با جمع یکی می‌شد. دره بوس‌اش می‌کشد. دره لیس‌اش می‌زد. دره می‌خواست قورتش بدهد.

دختری که از همه بهتر می‌رقصید، دختری که بهتر از همه آواز می‌خواند، دختری که خوشگل‌تر از همه لباس پوشیده و آرایش کرده بود، دختری که از همه غمگین‌تر بود، دختری که از همه بیشتر دلش پرواز می‌خواست، همه‌اش نگران بود که نمازش قضا نشود. نمی‌فهمید. این‌ها را نمی‌فهمید. دوست داشت همراه هم راه می‌رفتید بین مه و درخت‌های منگ نمک‌آب‌رود. دلش می‌خواست سوار تله‌کابین می‌شدید و یک واگن برای خودتان و کارهای جدید با هم می‌کردید. دلش کارهای جدید می‌خواست. دلش یکی از این نیمکت‌های چوبی را می‌خواست که بنشیند و دست بیاندازید دور گردن همدیگر و لب‌های همدیگر را ببوسید و ببوسید و... نمک‌آب‌رود تهی بود. ویلاهای یخ‌بسته. تک‌وتوک ماشینی که رد می‌شد. جنگلی برای خودشان. کوهستانی برای خودشان. تو ایستادی به کشیدن قلیان. او راه افتاد بین نیمکت‌ها و درخت‌ها به کشف گُل و برگ و خزه و قارچ. بعد دور افتاد و به صداها گوش کرد. به پروانه‌ها نگاه کرد. به پرنده‌ها. به صدای ماغ کشیدن گاو. بعد راه افتاد و فکر کرد آرامش این‌جا را چقدر دوست دارد. فکر کرد به آخرین باری که این‌جا‌ آمده بود. به حدود پانزده سال پیش. توی این پانزده سال چیزهای جدیدی ساخته شده بودند... انگار هیچی عوض نشده بود. فکر کرد هیچی عوض نشده. زمان که وجود ندارد. چشم‌هایش را بست. فکر کرد به خانواده‌ای که همراه‌شان بود. خانواده‌ای که کانادا است. فکر کرد به دخترهای آن خانواده که چقدر عوض شده‌اند. که امروز هیچی از هم به یاد ندارند. فکر کرد فقط صدای خنده‌های دختر کوچک‌تر یادش مانده. فکر کرد مادرشان یک جایی همین‌ اطراف توی یک ویلا تنهایی‌هایش را از پشت پنجره تماشا می‌کند. فکر کرد به مادر خودش. فکر کرد به تنهایی توی قبر. سورتمه سوار شدید. خندیدی. بیرون آمدید و تمام بدنت می‌لرزید. بعد سوار مینی‌بوس که شدند، بقیه هنوز بیرون ایستاده بودند. خم شد و آرام لب‌هایت را بوسید. چشم‌هایت درخشید ولی نگران بودی. همه دوست‌های خودت بودند. فقط نصف‌شان می‌دانستند تو و او فقط دوست نیستید. شماها دوست پسر همدیگر هستید. سرش را تکیه داد به مینی‌بوس. تور راه افتاد سمت رستوران. دلش خواب می‌خواست. دلش یک سکس وحشی می‌خواست وسط گِل و درخت‌ها و مه. وسط گل‌ها و خزه و نیمکت‌ها. دلش می‌خواست بین درخت‌ها جیغ می‌کشید، اشک می‌ریخت و تو رویش می‌رقصیدی. مینی‌بوس راه افتاده بود. توی جنگل نخوابیده بودید.

شب‌ها توی خواب فشارش می‌داد. هر شب از خواب می‌پرید و انگشت‌های او را احساس می‌کرد که جایی گیر کرده است. روی سینه‌اش. روی شکم. بین پاها. فشار می‌داد و می‌دانست که تو کاملاً خوابی. فقط باید مطمئن می‌شدی. مطمئن می‌شدی که هست. همین‌جا هست. وجود دارد. جایی نرفته. دلش می‌خواست امروز توی بیداری فشارش می‌داد ولی نمی‌توانست. از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد و حالا چالوس به رستوران نزدیک می‌شدند. یک لحظه دریا را دید. دریا دیگر نبود. غذا را دوست داشت: قزل‌آلای سرخ شده، کته‌پلوی شمالی، ترشی، نوشابه و دوغ و ماست، زیتون پرورده‌ی مازندرانی، سیر شور و یک بشقاب میرزا قاسمی پر از سیر. عاشق سیر بود. عاشق این غذا بود. عاشق این بود که کنار همدیگر نشسته‌اید و یک غذا انتخاب کرده‌اید. حوصله‌ی لوس‌بازی‌های بچه‌های بالا شهر تهران را نداشت. با دست ماهی را جدا کرد. دختر روبه‌رویش کمی جا خورد. نصف میز بچه‌های میلیاردرهای تهران بودند. دلش شراب سرخ می‌خواست. دلش چند تا استامینوفن می‌خواست، ولی به خودش قول داده بود: یک روز بدون کار، بدون قرص، بدون هیچی. لبخند زد. غذایش را خورد. خوشحال بود که کناره‌ی رانش به کناره‌ی ران تو می‌خورد. غذا را می‌جوید و به هیچی فکر نمی‌کرد.

دره می‌خواست او را بجود. قورت بدهد.

دریا باران بود و مه. ایستاده بودید و خندید و دور هم آواز خواندید و خیس شدید. دریا برایش پوچ بود مثل گذشته که پوچ بود و مثل تمام ساحل‌هایی که دیده بود و تمام دریاهایی که دیده بود و تمام موج‌هایی که می‌کوبیدند و می‌کوبیدند و خسته که نمی‌شدند. ماسه‌ها به همه‌چیز می‌چسبیدند. نیمه‌شب کندلوس فقط برف بود. طول راه خوابیده بود به جز یک جا که بیرون رفتند و چیزهای ترش خریدند: هفت‌میوه، ذغال‌اخته. می‌خواست رب‌انار بگیرد با فلفل پرورده ولی نگرفت. کیف نیاورده بودند. بار اضافی نمی‌خواست. می‌خواست سبک باشند. هیچی نیاورده بودند به جز بدن دو پسر با لباس‌هایی که رویش پوشیده شده بود البته با گوشی‌های موبایل و کارت‌ها و پول. چیزهایی‌که زندگی در تهران از تو می‌خواهد هر لحظه همراهت داشته باشی. کندلوس آش‌رشته خوردند با کلی پیازداغ و کشک و نعناداغ و سیر. بعد بیرون رفتند بین برف. بعد پشت رستوران دره بود. کنار دره ایستادند و برف‌ها را نگاه کردند. تمام طول برگشت تو بحث می‌کردی که چرا «جدایی نادر از سیمین» فیلم خوبی است و بقیه می‌گفتند خوششان نیامده و این‌که تو چقدر «سعادت‌آباد» را تحسین می‌کردی و بقیه دوستش نداشتند. راننده تهران را نمی‌شناخت. راننده گیج زد و همه‌جا را اشتباه رفت. آخرسر ونک بودید. تاکسی. تاکسی و دوباره تاکسی. خانه به ساعت نگاه کرد. از نیمه‌شب گذشته بود. دو تا استامینوفن خورد و دراز کشید. آمدی و گفتی بغلت کند. چشم‌ها را بستید. یک روز گذشته بود و دلش می‌خواست چنگت می‌زد. خواب‌ آمد. شب بود. خواب خوب بود و می‌دانستید دست دراز کنید به هم می‌رسید. غلت می‌زدید و همدیگر را در حالت‌های مختلف بغل می‌کردید و در حالت‌های مختلف همدیگر را به همدیگر فشار می‌دادید. این دیوارها امن بود. این‌جا کسی نمی‌خواست لبه‌ی پرتگاه بایستی. نمی‌خواست توی دره شیرجه بزنی. این‌جا می‌توانستی گی باشی و گی بودی و گی با هم خوابیده بودید.

اسم تو باشد آیدا، یک داستان کوتاه

2011-12-22T06:03:00.000-08:00

نوشته رامتین شهرزاد - 1389

به یاد سدریک، امیدرضا، آرین، پژمان، احسان، علیرضا و مجتب

و تقدیم به محمود

و به یاد خشایار که آدم را امیدوار نگه می‌داشت

پسربچه‌ی کوچک‌ را روی دست خواباند بر تخت. پتو را کنار زد و تمام مدت توی صورت‌اش لبخند می‌زد. بچه‌ی کوچکی بود که نگاه‌اش به صورت‌ او خیره مانده بود. می‌ترسید از هم بپاشد. شکستنی بود. می‌خواست بچه بماند. همین جوری توچولو و ناز و صورتی. خم شد و دست فرو کرد بین موهای بهم چسبیده از عرق پسر و آرام دست‌اش را پایین کشاند و صورت‌اش را ناز کرد.

پرسید: «خوبی؟»

پسر سر تکان داد و گذاشت تا یکی‌یکی دگمه‌های پیراهن خیس‌اش را باز کند و آرام پیراهن را از بازوهایش بیرون بکشد. پیراهن را انداخت روی زمین. یک گوشه. کنار بقیه‌ی لباس‌ها. هیچی نمی‌گفت. آرام نفس می‌کشید. ضربان قلب‌اش تند بود. دست گذاشت روی قلب‌اش. صورت‌اش سرخ بود. یک کم لرزید.

پرسید: «سردت شده؟»

پسر سر تکان داد. آرام پتو را کشید تا بالای گردن‌اش. از روی تخت بلند شد. می‌خواست چشم‌هایش بسته باشد. می‌خواست فکر نکند.

رو به خودش گفت: «فکر نکردن؟»

چراغ آشپزخانه را، چراغ هال را، چراغ راهرو را خاموش کرد. نگاه کرد در قفل باشد. نگاه کرد تلفن روی پیغام‌گیر باشد. نگاه کرد موبایل‌ها خاموش باشد. برگشت به اتاق‌خواب. چراغ را خاموش کرد. آباژور را روشن کرد. نور زرد پرید توی دیوارها و تابلوی دو پرنده‌ی کوچک در زمینه‌یی سفید. پرید بین کتاب‌های خواب رفته در قفسه‌ی خاک گرفته. پرید بین لباس‌های پراکنده روی مبل و کنار تخت. همه چیز مثل یک رویا شده بود. دست انداخت پیراهن را از شانه‌هایش رها کرد. پیراهن افتاد روی زمین. کنار تخت نشست. نگاه کرد، پسر توچولو توی دست‌های خودش جمع شده بود.

پرسید: «بهم جا می‌دی؟»

پسر توچولو خودش را کنار کشید. به پهلو دراز کشید. بدن‌اش خیس بود. یک کم می‌لرزید. ترسیده بود. دست‌های پسر را از هم باز کرد و خودش را جایی بین بازوها و صورت و سینه‌ی پسر جا کرد. بعد فکر کرد چقدر همه‌اش دل‌اش تنگ می‌شود برای این بچه.

تن بچه‌اش آرام نفس می‌کشید. ولی ضربان‌اش تند بود.

زیرلب پرسید: «مهمانی خوب بود؟»

سر تکان داد که بود.

پرسید: «خیلی رقصیدی؟»

سر تکان داد که خیلی رقصیده.

پرسید: «شام خوردی؟»

آرام جواب داد: «مشروب بود. فکر کنم ویسکی. با یک عالمه چیپس. و فکر کنم ژامبون. زیتون. از همین چیزها.»

پرسید: «جای من خالی بود؟»

بچه نیم‌خیز شد، با چشم‌های سرخ‌اش توی مردمک‌های بی‌احساس او را خیره ماند، بعد گفت: «خودت نیامدی که،‌ می‌دانی که،‌ می‌دانی که جایت خیلی،‌ خیلی خالی بود.»

وقتی مست بود صدایش می‌لنگید.

جواب داد می‌دانی که شلوغی اذیتم می‌کند. گفت آن همه سر و صدا، آن همه آدم که با هم حرف می‌زنند. می‌دانی که من از آدم‌ها می‌ترسم.

بچه پرسید: «گریه کردی؟»

هیچی نگفت. جوابی وجود نداشت. پسر دوباره دراز کشید. بعد دست انداخت دور او و با نوک انگشت‌ها آرام نازش می‌کرد. مثل همیشه بلد بود تا چه طوری تن سفت و عصبی او را تسلیم چند تا لبخند خسته بکند. کوفته بود.

پرسید: «چرا هنوز هم می‌ترسی؟»

سکوت ماند. جوابی وجود نداشت. کاش فقط می‌خوابید. کاش فقط چشم‌هایش را می‌بست.

پرسید: «نمی‌خوابی؟»

پسر سر تکان داد که چرا. ولی چشم‌های هر دو تای‌شان باز مانده بود. داشت نگاه می‌کرد به نفس‌های پسر روی سینه‌ي سفید و بی‌موی بچه‌گانه، که ضربان‌های خودش را هم آرام می‌کردند. پسر خمار موهای او را بو می‌کشید که روی لب‌هایش ریخته بودند.

بچه گفت: «چقدر خوب شد دوباره این‌ها را بلند کردی.»

بچه گفت: «نمی‌دانی چقدر پسر شده بودی.»

بچه مکث کرد. و بعد هیچی نگفت. بعد خواست چیزی بگوید. بعد حرف‌اش را خورد. سکوت کرده بودند. فکر می‌کرد به روزی که پسر را توی حیاط دانشگاه دیده بود. فکر کرد به روزی که توی چشم‌های پسر یک بچه‌ی کوچولو را دیده بود. فکر کرد روزی که پسر خم شد و توی گوش‌هایش زمزمه کرد که تو مال خودمی. فکر کرد به روزی که برای اولین بار روی شانه‌ي بچه گریه‌اش گرفته بود. و بعد گریه‌اش تمام نمی‌شد. بعد ول شد روی زمین، روی پاهای پسر،‌ و زار می‌زد، عر می‌زد، می‌لرزید.

پسر پرسیده بود: «چی شده؟» و موهایش را ناز کرده بود.

پسر سر او را بلند کرد و توی چشم‌هایش نگاه کرد. جواب داده بود که می‌ترسم.

پسر گفته بود: «من که هستم.»

جواب داده بود که تو خود من شدی. تو می‌ترسی.

بچه شجاع شده بود. گفت: «تازگی‌ها هیچی نمی‌خوری. لاغر شدی.»

بچه توی‌دل‌اش ادامه داد: «که همه‌اش توی خودت هستی.» دیگر شجاع نبود.

می‌خواست به او نزدیک شود. می‌خواست فاتح روح‌اش هم باشد. دل‌اش تنگ شده بود. برای او تنگ شده بود. دل‌اش می‌خواست جیغ می‌کشید که چرا حرف نمی‌زنی؟ می‌خواست بگوید می‌دانی چقدر دلم تنگ‌ات شده؟ می‌خواست او را بزند.

هر شب با هم می‌خوابیدند. هر شب با هم بودند. هر شب دل‌اش برای او تنگ می‌شد. چشم‌هایش باز بود. ولی نفس‌های پسر را حس می‌کرد که توی سینه‌اش بالا و پایین می‌رفت. توی دل‌اش جواب داد که می‌دانم، خوب می‌دانم چقدر دل‌ات برایم تنگ می‌شود. توی دل‌اش گفت که دوست‌ت دارم.

بچه ساده گفت: «دوست‌ت دارم.» به سقف خیره بود.

سکوت ماند. او می‌خواست بگوید که این روزها اصلا حال‌اش خوب نیست. می‌خواست بگوید که دلم لک زده بیرون بروم. ولی... نمی‌توانم. نمی‌توانم. تو که می‌فهمی.

بچه نگذاشت حرف‌اش تمام بشود. برگشت سمت او. سرش را توی دست‌هایش گرفت و آرام لب‌هایش را بوسید. لب‌هایش می‌سوختند. لب‌هایش روی لب‌های او نفس می‌کشیدند. حرکت نمی‌کردند. انگار توی هوا خشک شده باشند. انگار بسوزند. لب‌های او نفس‌های بچه، فکرهای بچه را یک جا هورت می‌کشید. قورت می‌داد. گریه‌شان می‌کرد. چشم‌های‌ هر دو تای‌شان باز مانده بود. به هوا خیره بودند. هیچی نگفتند. هیچی مهم نبود.

سکوت ماند.

نصف شب پسر خوابیده بود و او می‌دانست که خواب‌هایش آرام نیست و منتظر بود که مثل هر شب یک دفعه از خواب بپرد و دست مشت کند رو به هوا و بگوید این‌جا... خودش خواب‌اش نمی‌برد. دل‌اش می‌خواست می‌خوابید و خواب می‌دید که زندگی یک فیلم هندی است. یک جور فیلمی که تویش می‌خندی و گریه می‌کنی و آخرسر همه چیز خوب می‌شود و می‌رقصی و آدم‌ها ترسناک نیستند. بعد فیلم تمام می‌شود. بعد توی خانه هستی یا سینما و چایی درست می‌کنی یا قهوه می‌خری و شکلات باز می‌کنی و چشم‌هایت را می‌بندی و انگار دو ساعت سه ساعت چند ساعت بوده تمام شده، دنیا تمام شده، و تو آرام شکلات‌ات را گاز می‌زنی.

پسر ناله می‌کرد.

قبلا نگران نبود. نگرانی هیچی نبود. هیچی نبود که نگران‌اش باشد. هیچی هیچی هیچی که نبود.

قبلا که هنوز خواب بود.

فکر کرد، کاش به جای همه‌ی این آرامش‌ها و لبخند‌ها و بوسه‌ها، کاش به جای همه‌ی این‌ها، چیزی را شکسته بودند، داد زده بودند. فکر کرد کاش همه چیز را این جوری توی خودشان نمی‌ریختند. کاش حرف می‌زدند. کاش با هم حرف می‌زدند.

او با عروسک‌اش حرف می‌زد. با اتاق‌های خانه حرف می‌زد. با موسیقی‌های ملایم بدون کلام حرف می‌زد. با سکوت حرف می‌زد. با پنجره حرف می‌زد. با لیوان چایی توی مشت‌اش حرف می‌زد.

پسر می‌رفت بیرون و مست می‌کرد. مست می‌کرد و داد می‌کشید. می‌رقصید و جیغ می‌کشید. بالا می‌پرید و توی هوا مشت می‌زد. مشت می‌کوبید و بلند می‌خندید. توی یک اتاق چند متر در چند متر پرسه می‌زد. ول می‌گشت.

زیرلب گفت: «کاش یک کم سرم داد می‌زدی.»

فکر کرد کاش دو نفری یک چیزی را خرد کرده بودند. فکر کرد از کدام یکی از ظرف‌هایش بدش می‌آید. فکر کرد کدام پنجره دل‌اش را زده. فکر کرد چی را می‌شود شکست.

پسر، بچه بود. خنگ بود. نمی‌فهمید. فقط نفس‌های عمیق می‌کشید. چشم‌هایش بسته بود. فکر نمی‌کرد. ولی بدن‌اش گرم بود. پتو را بالاتر کشید و خودش را محکم‌تر چسباند به حرکت رگ‌های آبی پشت پوست بی‌مو و سفید پسر. فکر کرد، این جوری چیزی عوض می‌شود. چشم‌هایش را محکم روی هم فشار داد. فکر کرد، این جوری چیزی عوض می‌شود.

او جلوی پنجره ایستاده بود. پرده را کشیده بود. به آسمان نگاه می‌کرد که سیاه بود، ولی ابری وجود نداشت. به خورشید فکر می‌کرد که امروز صبح هم عینک دودی زده بود. خانه ساکت بود. بچه سر کار بود. باید شام درست می‌کرد. ولی آب پرتقال درست کرده بود. آب پرتقال ریخته بود توی یک لیوان بلند و توی دست‌اش می‌چرخاند و مزه می‌کرد. دود تا امتداد نگاه‌اش بالا آمده بود. می‌توانست دست دراز کند و دود را لمس کند. می‌توانست با دود هم دوست بشود. فکر کرد، باید با دود هم حرف بزنم.

بهم ریخت.

پرده را کشید. آب پرتقال را گذاشت روی میز. نشست روی کاناپه. خودش را بغل کرد. سردش بود. بعد نگاه کرد به پیرزن. فکر کرد به روزی که پسر پیرزن را گرفت جلوی چشم‌هایش و گفت: «سورپرایز!» بعد او خندیده بود. عروسک گنده بود. یک پیرزن چاق بود. موهای نارنجی داشت که بسته بود و روی شانه انداخته بود. پیرزن همه‌اش می‌خندید. گشاد. انگار هیچی نیست. می‌خندید.

برای پیرزن یک دست لباس سفید دوخته بود که روزهای جمعه تن‌اش می‌کرد. یک دست لباس طلایی داشت برای شب‌ها. یک دست لباس سرخ،‌ برای وقت‌هایی که مهمان داشتند. پیرزن هفت تا روسری داشت. ساده. بدون هیچ طرحی. به هفت رنگ ِ رنگین‌کمان. به هفت رنگی که یک سال و نه ماه و شانزده روز بود در آسمان ندیده بود.

بچه پرسیده بود: «اسم‌اش چی باشد؟»

جوابی وجود نداشت. صبح‌ها که بچه می‌رفت سر کار، دیوارهای خانه تنها می‌شد. صبح‌ها تا عصرها، پیرزن روی کاناپه می‌نشست. پیرزن می‌شد مادربزرگ او. همیشه به بچه می‌گفت که نگران هیچی نباش. می‌گفت پیرزن مواظب همه چیز هست. همه‌ی چیزهای خانه. همه‌ی چیزهای او. گفت وقتی پیرزن روی کاناپه نشسته، هیچی نگران‌اش نمی‌کند. گفت هیچی او را نمی‌ترساند. لبخند می‌زد و توی گوش بچه می‌گفت: «آخر نگران چی باشم؟»

دروغ می‌گفت.

خودش را پیدا کرد. نشسته بود روی کاناپه. پیرزن را بغل کرده بود. زد زیر گریه.

بچه قبل از شام دوش گرفت تا بوی دود ندهد. او سیب‌زمینی هم سرخ کرد. سبزی هم گذاشت روی میز. بعد روی کاناپه نشست و تلویزیون را روشن کرد و گذاشت موسیقی پخش بشود. بعد به موسیقی گوش نمی‌کرد. بعد خودش را با پیرزن بغل کرده بود.

شام خوردند و او هیچی نگفت. بچه خسته بود. بچه با غذایش بازی می‌کرد، اما آخرسر همه‌اش را خورد. تا آخرین لقمه‌اش را.

می‌خواست بگوید... بگوید که تنهایی نمی‌توانستم. می‌خواست بگوید... بگوید که بدون تو نمی‌توانم. می‌خواست بچه را هم با خودش ببرد.

ولی فقط گفت: «اسم پیرزن باشد آیدا.»

بچه نگاه‌اش کرد و چشم‌هایش می‌خندید. او غذایش را آرام خورده بود. انگار غذا نامرئی است. انگار خوردن اتوماتیک است. فقط خورده بود. بعد چشم‌هایش را بست. بعد لبخند زد.

بچه گفت: «خوشمزه بود.»

بعد از شام گفت میز را جمع نکنند. گفت روی کاناپه توی بغل هم دراز بکشند. بچه خسته بود. چشم‌هایش را بست و دست‌اش دور کمر او حلقه شده بود. او به نفس‌های پسر گوش می‌کرد. منتظر مانده بود تا سم توی غذا اثر کند. نگران هیچی نبود. چیزی نبود تا نگران‌اش باشد. نمی‌خواست گریه بکند، چیزی نبود تا برایش گریه کند. می‌خواستند به سینما بروند. می‌خواستند فیلم هندی تماشا کنند. آخرسر می‌توانست از خانه بیرون برود. به مهمانی برود. آیدا توی خانه می‌ماند. آیدا مواظب همه چیز بود. عصر تمام می‌شد. داشت شب می‌شد. چشم‌هایش را بست.

مهمانیِ خانوم دالووِی

2011-12-11T23:26:00.000-08:00

پرسیدی می‌آیم؟ نگاهی انداختم به دیوارهای شیری‌ رنگ و گفتم کار دارم. گفتم کارهایم مانده. گفتم تو برو. تو رفتی. شب بود و نشستم پشت میز و نگاهی انداختم به صفحه‌ی لپ‌تاپ و دلم نمی‌خواست کاری بکنم. کارهایم عقب مانده بود. باید مقاله‌های مجله را می‌فرستم ولی لپ‌تاپ را بستم. نشستم روی کاناپه. چایی دستم گرفتم. فکر کردم چیزی بخوانم. نمی‌توانستم. فکر کردم حرفی بزنم. نمی‌توانستم. نگاهم می‌چرخید بین مبل‌ها و بین کتاب‌ها و بین وسایل خانه. تو دوش گرفتی و رفتی. نشستم و هیچ کاری نکردم. هیچ فکری نکردم. فقط دیوارها بودند. دیوارهای شیری رنگ که زندگی‌ام را دور خودشان پیچیده‌اند. نمی‌دانی چقدر بعضی‌وقت‌ها دلم می‌خواهد می‌شد از این دیوارها بیرون نمی‌رفتم. کسی را نمی‌دیدم. برای چه بروم؟ برای چه ببینم؟ بعضی وقت‌ها موبایلم را خاموش می‌کنم و فکر می‌کنم کاش می‌شد برق را قطع کرد. توی تاریکی نشست. به چیزی فکر نکرد
گذشته. دو شب گذشته. دیشب بحثم شد. خسته بودم و جیغ کشیدم. جیغ کشیدم و نفس‌نفس زدم. بعد روی کاناپه افتادم و گریه‌ام گرفت. گریه‌ام گرفت و تب داشتم. بعد بلند شدم و چند تا قرض دیگر خوردم که درد صورتم آرام بگیرد. تمام شب قبل‌اش را رنج کشیده بودم. تو صبح هیچی نگفتی. قرار کاری داشتم. بیرون رفتم. توی اتوبان‌های تهران گیج، سُر خوردم. به این‌جا کشیده شدم. به آن‌جا. یک نفر را شرق دیدم و یکی را شمال و دیگری را میانه‌ي شهر. برگشتم خانه. تب داشتم. دارو گرفته بودم. گیج بودم. ساندویچ گاز زدم و غش کردم. فقط یک موقعی فهمیدم آمده‌ای بغلم کرده‌ای. بعد گفتی یک خرس گریزلی گرمی بودم و تو خوابت برده بود. صدای تلفن بیدارم کرد. بیدارت کردم. با تو کار داشتند
تب داشتم. سوپ می‌خواستم و تو سوپ نپختی. سوپ آماده بود و تو نپختی. تب داشتم و خودم سوپ درست کردم. گذاشتم غل بخورد و خوب تندش کردم با فلفل‌ قرمز و سیر. تو توی اتاق سیگار می‌کشیدی و حرف می‌زدی و حواس‌ات نبود. سوپ خوب شد. کشیدم و مزه کردم. قاشق توی دستم بود که یادم افتاد از مامان. چند سال قبل از آن‌که از رنج سرطان راحت شود. مامان یک دفعه تب داشت و بهم گفت چقدر دلش می‌خواهد یکی برایش سوپ درست می‌کرد. هیچ‌کسی سوپ درست نکرد. من بلد نبودم سوپ درست کنم. احساس کردم تنهایم. فکر کردم من ماندم و این دیوارها. دیوارها قلبم را فشار می‌دادند و تو حواس‌ات نبود
نشستم روی کاناپه و گریه‌ام گرفت. تو آن سمت اتاق نشستی، نگاهم کردی و نمی‌دانستی چه بگویی. من نشستم. من نگاه کردم به دیوارهای شیری‌رنگ. شب خوابیدم. تو کنارم آمدی و دور از من خوابیدی. ازم ترسیده بودی. مرا نمی‌فهمیدی. نمی‌دانستی چه توی ذهنم است و چه توی قلبم است. صبح بیدار شدم و نشستم پشتِ لپ‌تاپ. نوشتم و گریه‌ام گرفته بود. تو حواس‌ات نبود. خواب بودی و ازم دوری می‌کردی. دیوارهای شیری پشتم را پر کرده‌اند و جلویم را. رفتم بیرون. مرغ گرفتم. خرد کردم. شستم و ریختم توی قابلمه. امشب مهمان دارم. خانوم دالووِی مهمان دارد و باید لبخندهای گنده بزند. مرغ‌ها قل می‌خورند با نمک و زردچوبه. باید برنج خیس کنم. باید سالاد درست کنم. بروم پرتقال بگیرم و شیرینی. باید زرشک هم بگیرم. می‌خواهم ته‌چین مرغ درست کنم. مامان هر وقت مهمان‌هایش را تحویل می‌گرفت، ته‌چین مرغ درست می‌کرد. امشب مهمان‌هایم را دوست دارم. خانه را دوست دارم. می‌خواهم لبخند بزنم. غذا قل می‌خورد. قلبم قل می‌خورد. تو خوابی. حواس‌ت نیست

این ساحل به گِل نشسته است

2011-12-04T23:07:00.000-08:00

نزدیک است کلید بیاندازی توی قفل و در آپارتمان باز شود و بیایی تو، همین‌جور بی‌حواس به همه‌چیز گوشی سفید آی‌پاد توی گوش‌هایت و آدامس طعم سوزان نعنا بین دندان‌هایت سر خم کرده بیایی تو و لباس‌هایت را این‌ طرف و آن طرف روی مبل بیاندازی و روی زمین و همین‌جوری بروی تا اتاق‌خواب و حرف بزنی. نزدیک است آمدن تو به این خانه، خانه‌ی شش ماهِ گذشته‌مان، خانه‌ی خودمان و من هدفون انداخته‌ام توی گوش‌هایم توی نور ملایمی که از چراغ آشپزخانه می‌تابد روی صفحه‌ی مانیتور می‌نویسم و فکر می‌کنم به همه‌چیز که دور گرفت و تند شد و من عقب ماندم و حالا برمی‌گردم و نگاه می‌کنم از بالای صفحه‌ی ام‌دی‌اِف اوپن به آشپزخانه و نگاهم می‌چرخد به وسایل سفید رنگ چیده شده دورتادور آشپزخانه و پنجره‌هایی که به حیاط کوچک‌مان باز می‌شود و فکر می‌کنم همه‌ی این چیزها واقعی است؟ نمی‌فهمم چه‌جوری این‌قدر سریع همه‌چیز چرخید و سرجای خودش قرار گرفت. هدفون انداخته‌ام و پاپ انگلیسی توی گوش‌هایم می‌خواند و بیرون هیئت عزاداری می‌کوبد و صدایش از هدفون رد می‌شود و توی خانه می‌لرزد
آپارتمان کوچک خودمان، برای من مثل یک جزیره است. جزیره‌ای برای این‌که خودمان باشیم توی زندگی خودمان با آب‌جوی خانگی و با قوطی‌های ویسکی و با چراغ که خاموش کنیم و برقصیم و خوش باشیم. با سیگارهایی که تو می‌کشی و مرا به سرفه می‌اندازد. با همسایه‌هایی که کاری به کار آدم ندارند و صاحب‌خانه‌ای که فقط گفت صدای همسایه‌ها را درنیاورید. دیوارهای خانه‌مان را دوست دارم با آن سفیدی شیری‌مانندشان و اتاق‌خواب با دیوارهای آبی‌نیلی و قفسه‌ی کوچک کتابخانه. جایی برای کاغذهای من، جایی برای وسایل تو. هالِ خانه را دوست دارم وقتی می‌نشینم یک گوشه به کتاب خواندن یا چایی مزه کردن یا وقتی تو سرت را خم کرده‌ای توی مانیتور لپ‌تاپ و حواس‌ات نیست و طرح می‌زنی و اِتود می‌کشی و تری‌دی کار می‌کنی و از زیر انگشت‌ات، طرح خانه‌ها نمایان می‌شود و شکل می‌گیرد و رنگ می‌پاشی توی دیوارها و بعد منتظر می‌مانی تا رِویت کار دربیاید. وقتی من توی آشپزخانه سرم گرم است به آشپزی و سرم گرم است به چیزهای دیگر و سرم گرم است به خوردن قرص‌هایم سرم گرم است به
یک سال پیش وقتی سرم را انداختم پایین و بلیط گرفتم و سوار شدم و زدم از آن شهر غم‌زده بیرون، فقط یک کوله‌پشتی داشتم با یک ساک کوچک. یادم نمی‌رود آن صبح با آن هوای یخ‌بسته‌اش و ابرهای سیاه که درست نمی‌دانستم مه‌دود است یا ابرِ راست‌راستکی که ایستاده بودم جلوی ساختمان امید و توله‌گرگ سفید در را باز کرد و لبخند زدم و چرخیدم نگاهی انداختم به آن آپارتمان کوچک و کمدهای نارنجی و میز کوچک و بویی که بویِ زندگی بود و فکر کردم خودم می‌خواهم چه کار کنم؟ که می‌خواهد چه شود؟ حالا سرم را می‌آورم بالا و آشپزخانه نورِ منگ خودش را دارد و شب نورِ منگ خودش را دارد و این زندگی دارد می‌گذرد. تو حواس‌ات به ثانیه‌ها مانده، توی آی‌گوگِل خودت ساعت زده‌ای از همان اول و هر ثانیه‌اش را می‌شمارد و حالا می‌دانی که ده ماه و چند روز و چند ساعت و چند دقیقه و چند ثانیه است شب‌ها بر می‌گردی به خانه‌ی خودت و من اگر از این جلسه‌های خسته‌کننده نداشته باشم نشسته‌ام پشت میز جلوی لپ‌تاپ قدیمی خودم یا نشسته‌ام روی کاناپه مجله‌ای کتابی چیزی دستم است یا توی نور کمِ خانه موسیقی گوش می‌کنم و لابد لیوانی چایی هم کنار دستم است یا شاید مهمان داریم و می‌دانی همستر خنگ هم پایین میزِ‌ هال توی قفس‌اش خوابیده یا خودش را می‌خاراند یا ول‌اش کرده‌ایم ول بگردد. برمی‌گردی به خانه‌ی خودت. برگشته‌ام به خانه‌ی خودم. ولی چرا یادمان نمی‌رود؟ نمی‌فهمم. نمی‌فهمم چرا یادمان می‌رود که همین چیزهای ساده چقدر مهم‌اند که همین کلمه چقدر مهم است: خانه‌ی خودمان. تکرار می‌کنم زیرلب و صدای قفل کلید تو توی قلب‌ام می‌آید و سرم را می‌آورم بالا و آمده‌ای تو و هدفون سفید آی‌پاد توی گوش‌هایت می‌کوبد و همین‌طوری بی‌حواس می‌گویی چقدر سروصدا دارند این‌ها و منظورت عزاداری آن بیرون توی خیابان‌هاست و لبخند می‌زنم و لب‌هایت را می‌بوسم و کاپشن جدیدت را در می‌آوری و می‌اندازی روی مبل و آی‌پاد را بی‌حواس می‌گذاری اولین جای جلویت و بعد پیراهنت را می‌کنی و بعد
توی دلم تکرار می‌کنم: خانه‌ی خودمان
خانه‌ی خودمان
خانه‌ی خودمان
شب دراز کشیده‌ام کتاب می‌خوانم شب می‌آیی توی اتاق توی نور سفید لامپ لباس‌هایت را می‌کنی و می‌روی زیر لحاف و برمی‌گردی نگاهم می‌کنی و چشم‌هایت شوق دارد. چشم‌هایت زندگی دارد. کتاب را می‌بندم. بر می‌گردم سمت تو. دست می‌کشم به گونه‌ات. دست می‌کشم به صورتت. چشم‌هایت را می‌بندی. چشم‌هایم را می‌بندم. لب‌هایت را می‌بوسم
می‌بوسم
می‌بوسم توی خانه‌ي خودمان که تکرارش از ذهنم فرار نمی‌کند

دست‌پاچگی

2011-05-23T03:23:00.000-07:00

خدای کوچکی بین انگشت‌های بادکنکی‌ام

گِلی شده‌ی نگاه‌هاشان در امتداد اتوبان‌هایی که

تمام بدن‌های دنیا درونم سرازیر می‌شوند

تمام ترس‌های دنیا را سرما بالا بیاورم من که

من که

با خداهای کوچکی در همین گوشه‌کنارها

رقصنده‌ی آوازهایی ساده با بدن‌های عرق کرده‌ی پسرانه‌شان

زیر آفتاب بازیگوشی در حیاط مدرسه یا در آسمان یا

بدن‌هایی که درد می‌کشم که درد می‌کشم که

جیغ می‌کشد که دوست‌ت دارم که من من من من را

ابر می‌شوم وقتی بدن‌هایم را تقسیم می‌کنی

در نفس‌هایت در ثانیه‌هایت در ضربه‌هایت آه

آه آه که خون سرخ میان ناخن‌هایت وقتی

قهقهه می‌خندند ارواح ترسناک سه هزار و سیصد روز گذشته

در بالای قابلمه‌ای که برایت می‌پزم هنوز

خوراک قلب‌ام را با پوستی سفید

احاطه شده‌ی موهای پریشان فکرهایم

در لب‌هایی که مزه‌ی زندگی می‌دهند برایت آه

که من دوست‌ت دارم در همین همین همین که

منفجر می‌شوند روزها در دقیقه‌های انتظار مانده‌ی تو

شده‌اند آهنگی دیگر بر گوش‌هایم

حالا که تاپ تاپ عباسیِ دست‌هایت گونه‌هایت که

بدن‌هایم را کنار می‌زنی

می‌زنی در آغوشی که محکم‌تر

محکم‌تر دوست‌ام داری محکم‌تر

خدای کوچک من بین انگشت‌هایم به گریه افتاده

خدای کوچک من بین انگشت‌هایم به خنده افتاده

خدای کوچکی بر زمین

افتاده

داده

ده

آه که محکم‌تر

محکم‌تر و چقدر دوست‌ت دا...

بیست و چهار ساعت تا هموفوبیا

2011-05-17T06:44:00.000-07:00

دویدن با آدم چه می‌کند؟ یا زندگی در شهری به گندگی تهران. برای تو جالب بود که من با کوله‌پشتی قدیمی این‌قدر خوشحال بشوم. برای خودم جالب نبود. وقتی هر روز خدا بخواهد یک کیف دستی دست‌ت بگیری و بیافتی توی این زندگی پرچاله‌چوله‌ی تهران، خوب مشخص است که کوله‌پشتی برایت مهم می‌شود. که وسایل‌ات جا بشود و دست‌هایت آزاد باشد. اصلا هم مهم نیست که کیف دستی تو چقدر مدرن و باکیفیت و گران باشد. مهم است؟ نه. نیست. خودت هم خوب می‌دانی

خسته‌ام. از سر کار رسیده‌ام به خانه‌ی دوست و یک ساعت و نیم پشت سر هم حرف زدیم. چشم‌هایم می‌سوزد. می‌خواستم بخوابم. ولی باید حرف بزنم. مگه نه؟ تا دقایقی دیگر روز جهانی مبارزه با هموفوبیا شروع می‌شود. هموفوبیا. چقدر کلمه‌ی ساده‌ای است وقتی خارجی تلفظ بشود. فارسی‌اش چه؟ وحشت از هم‌جنس‌گراها. وحشت هم داریم؟ نمی‌دانم. وقتی توی پارک ساعی دست می‌اندازی دور گردن من و لب‌هایم را می‌بوسی، حس وحشت‌زا بودن را ندارم. باید داشته باشم؟ وقتی توی خیابان بی انتهای ولیعصر دست می‌اندازیم دور دست هم و راه می‌رویم، مگر چقدر می‌توانیم ترسناک باشیم؟ یا وقتی توی متروی پایان ناپذیر تا کرج، یک هدفون به گوشی موبایل تو باشد و یک گوشی به گوش تو و یکی به گوش من و هر دو کتاب بخوانیم، مگر چه چیزمان ترسناک می‌شود؟

آدم‌ها وحشی شده‌اند. می‌خواهند به عنوان مبارزه با هموفویا، جیغ و داد راه بیاندازند. توی صفحه‌ی فیس‌بوک بچه‌ها می‌خوانم که امروز می‌خواهند دوستان هموفوبیک خودشان را از صفحه‌شان بیرون بیاندازند. مبارک باشد. اما اگر چنین کسی هست، چرا با او دوست هستید؟ کسی مجبورتان کرده بود؟ یعنی تا الان رودروایسی داشتید؟

من که در کل این چیزها را نمی‌فهمم. زندگی‌ام را می‌کنم. با تو. فعلا برایت قورمه‌سبزی‌ای پخته‌ام که تا آخر عمرت توی هیچ وب‌لاگی ننویسی که دل‌ات لک زده برای قورمه‌سبزی. آن‌قدر هم نمک زدم که لبخند روی لب‌هایت باشد. می‌دانی، کل دنیا هر چقدر که می‌خواهند هموفوبیک باشند، من به همین امید کوچک زنده‌ام که هر ثانیه‌ی مانده‌ی عمرم را توی دست‌های تو لبخند بزنم

و کسی را هم از صفحه‌ی فیس‌بوک‌ام بیرون نمی‌کنم و همانی که هستم باقی می‌مانم. یک پسر خل و چل با موهای به هم ریخته و لباس‌های ساده‌ی رنگارنگ و پوستی سفید که توی هر خیابان این شهر دست می‌اندازد دور بازوی تو و راه می‌افتیم و سرمان را بالا می‌گیریم و هیچ نگاهی مهم نیست. واقعا هیچ نگاه و هیچ حرف و هیچ چیزی مهم نیست. زندگی هست و زندگی‌مان را دوست داریم. بین همه‌ی کسانی که از ما مثل سگ می‌ترسند

برچسب‌ها

2011-04-19T04:52:00.000-07:00

آدم‌ها روی همه چیز برچسب می‌زنند. برچسب روی شکلات خوشگل است. برچسب روی بسته‌های فیلم خوشگل است. برچسبی که روی خود آدم می‌زنند چی؟ به من برچسب هم‌جنس‌گرا می‌زنند. به یکی برچسب مسلمان می‌زنند. به یکی برچسب تروریست. نمی‌فهمم. نمی‌خواهم بفهمم. برچسب‌ها چه معنایی دارند؟ چه اهمیتی دارند؟

لم می‌دهم روی صندلی قطار پردیس و سرم را می‌گذارم روی شانه‌ي تو و هدفون توی گوش‌هایم می‌خروشد. یک آهنگ انگلیسی از همان چیزهایی که خودت برایم آورده‌یی. قطار توی چشم‌های من نارنجی است. تو خوابیدی. خسته‌یی. خسته‌ام. شبِ قبل‌ش فقط سه ساعت خوابیده بودم و الان دلم لک زده برای خواب. ولی تا چشم‌هایم سنگین بشوند ناهار را آورده‌اند. تو قاشق پر می‌کنی از ژله و اول به من می‌دهی. خانومی که چند متر جلوتر روی صندلی‌ش روبه‌روی ما نشسته بالاخره ماجرا را باور می‌کند و از جا می‌پرد. مهم نیست. هیچ چیزی دیگری مهم نیست. بازو دور بازوی هم حلقه می‌زنیم و سر بر شانه‌ی هم می‌خوابیم تا قطار سریع‌السیر راه‌اش را بکوبد و جلوتر برویم

برچسب‌ها مهم نیست. زندگی مهم است. من مهم هستم. تو مهم هستی. نفس کشیدن مهم است

گربه‌ی خل و چل مهم است

مهمانی مهم است

نصف شب وقتی از خانه می‌زنیم بیرون و تو خمار هستی و بازو انداخته‌یی دور سفیدی بازویم، وقتی کمی قدم می‌زنیم و با دوست می‌خندیم و حرف می‌زنیم. وقتی من فرق خیابان و پیاده‌رو را رسما نمی‌فهمم، حس می‌کنم همین مهم است. این‌که با هم باشیم. توی شعور و بی‌شعوری. توی خوبی و بدی. توی زندگی

یک همسر، یک معشوق،‌ یک دوست، یک همراه

کسی که می‌توانی سرت را روی شانه‌ش بگذاری و به نفس‌هایش راه داشته باشی

کسی که به تو اهمیت بدهد و توی چشم‌هایت را بخواند

نمی‌دانم بقیه چه جوری زندگی‌شان را زیر فشار برچسب‌ها و عنوان‌ها می‌گذرانند. برای‌شان می‌جنگند و حتا کشته می‌شوند. ولی ما فقط می‌خواهیم نفس‌های عمیق بکشیم. کار کنیم. زندگی کنیم. و رها از بندهایی باشیم که جامعه برای‌مان دوخته

و سال هم نو می‌شود

و یک جفت خرگوش صورتی روی میز هال است. هدیه‌ی امید که امیدوار باقی بمانیم

میو

تنهایی‌هایِ خوشبخت

2011-03-19T11:33:00.000-07:00

بیرون باران بارید. جلوی دکه ایستادم و شماره‌ی نوروزی 40چراغ را برداشتم. زیر باران به خانه برگشتم. گربه‌ی خل‌وچل درست پشتِ در منتظرم بود. به دیوارهای خالی پا گذاشتم. امشب اولین شبی‌ست که تنها هستم. تنها، در خانه‌ی خودمان. روی مبل نشسته‌ام. به صداهای خیابان گوش می‌کنم. به تو که از دانشگاه پیش خانواده برگشتی فکر می‌کنم. به خوشبختی‌هایم فکر می‌کنم. خسته‌ام
این روزها تند گذشته. خارج از درک من، تند و سریع گذشته. به خودم آمدم و تو بودی. به خودم آمدم و خانه گرفته بودیم. به خودم آمدم و توی دیوارهای خودم نفس می‌کشم. صبح که رفتی، پف کرده روی دسته‌ی مبل نشستم و مواظب بودم گربه پشتِ سر تو بیرون ندود. همیشه فکر می‌کردم که زندگی با یک گربه شاهکار می‌شود. نمی‌دانستم چقدر غر می‌زنند، چقدر باید آن‌ها را ناز بکنی، که تازه گازت می‌گیرند، که اگر در اتاق را نبندی این‌قدر لیس‌ات می‌زنند تا هیچی از خواب‌ات نفهمی. با گربه همه‌اش دعوایم می‌شود. کارمان به کتک‌کاری و گیس و گیس‌کشی می‌رسد، بعد هم می‌نشینیم و او روی پاهایم ولو می‌شود و نازش می‌کنم
تو هم خانه باشی او را ناز می‌کنی. دوست‌ش داری. البته تو گربه‌هایت را ناز می‌کنی، من و گربه‌ي ژنتیکی‌مان را. دیگر حسودی نمی‌کنم. اوایل خودت به خودت دست می‌زدی، از حسادت می‌سوختم. حسادت نبود، ترس بود. می‌ترسیدم که بروی. می‌ترسیدم که رهایم کنی. می‌ترسیدم باز هم کابوس‌ها برگردند. ولی حالا خیالم راحت است. وقتی صدای آسانسور می‌آید و بعد صورت تو را جلوی چشم‌های خودم می‌بینم، وجودم زنده می‌شود. وقتی دست‌هایت را دور کمرم حس می‌کنم، وقتی نفس‌هایت را روی پوستم حس می‌کنم، وقتی گرمای گردنت را بالای یقه‌ی کتِ اسپرت حس می‌کنم، دیگر هیچ کابوسی نیست. هیچی ناآرام نیست
وقت‌هایی که نباشی، کابوس می‌بینم. امشب نمی‌دانم چه کابوسی ببینم. دیشب وقتی تو غلت می‌زدی و بدنت از وجودم فاصله می‌افتاد، کابوس می‌دیدم. از خواب می‌پریدم. برمی‌گشتم سمتِ تو. گرمایت را حس می‌کردم. خوابم می‌برد. امشب نیستی. امشب خانه تنهاست. گربه باز هم خواب است. سالادِ باقی‌مانده‌يِ شامِ دیشب را خوردم. رمان خواندم. دلم تو را می‌خواست. نه ساعت است که پشت سر هم چشمم روی کتاب و صفحه‌ی لپ‌تاپ است. دلم می‌خواست تو بودی و دست‌هایت را حلقه می‌زدی دور شانه‌ام و سرم را تکیه می‌دادم به تو و
همین الان زنگ زدی. حرف زدیم. آخرسر پرسیدی چه کار می‌کردی؟ گفتم می‌نوشتم. گفتی برو به کارهایت برس. برگشتم سراغ صفحه‌ی لپ‌تاب. گربه ناآرام خوابیده. بیرون صدای خیابان‌های خیس می‌آید و ماشین‌ها و آدم‌ها. تازه سرِ شب است. خسته‌ام و خوشبخت. خوشبخت توی خانه‌ي خودمان
نفس می‌کشیم

نفس می‌کشیم

قایم باشک ابرها

2011-03-06T11:36:00.001-08:00

چهارمین کتاب من چند روزی است که توسط نشر گیلگمشان منتشر شده است. البته خود من دیر خبر شدم. کتاب را از این لینک دانلوود کنید

در سکوت

2011-03-06T11:35:00.000-08:00

وقتی از مسیر متحرک هارپر استار بالا می‌رویم، برمی‌گردم و توی گوش‌های تو می‌گویم که فکر کن، همین چند تا خیابان پایین‌تر آدم‌هایی دارند گاز اشک‌آور می‌خورند، آن‌ وقت ما آمده‌ایم این‌جا غذا و خاک مخصوص گربه بخریم. رفتی توی فکر. غمگین شدی. غذا و خاک مخصوص گربه خریدم. دوباره مسیر متحرک را طی کردیم و سوار ماشین نقره‌یی تو شدیم، راندی به سمت مترو تا مامانی را برداریم و برویم کمپانی شام بخوریم
وقتی آخرشب توی اتوبان‌های خالی تهران از وسط میدان ونک رد شدیم و جایی بین مه‌دود موتورها و ماشین‌های گارد ایستاده بود، یاد صورت آن زوج جوان افتادم،‌ وقتی بیست و پنج بهمن از مترو نواب بیرون آمدم و اول از همه چشم‌ام افتاد به گارد بسیج و هنوز سرفه می‌کردم. شب ولتناین بود. زوج جوان کیسه‌های پر از خرید دست داشتند و می‌خندیدند
یک ساعت و نیم قبل‌اش گاز اشک‌آور نود سانتی جلوی پایم پایین افتاده بود، و من فقط چنگ انداخته بودم به یقه‌ی دوست و دویده بودم به سمت میدان انقلاب، جایی که از شدت سرفه تکیه دادم به دیوار، جایی که دوست من زیر بغلم را گرفت و از بین افسرهای پلیس رفتیم توی مترو. جایی که افسر پلیس دم گوشم گفت راه برو، آب به صورت‌ات نزن، سیگار بکش، یک چیزی جلوی صورت‌ات روشن کن
از بین لباس‌شخصی‌ها و نیروهای اطلاعاتی رد شدیم. رفتیم از پله‌برقی متروی انقلاب پایین، تلو‌تلو خوردم رو به جلو و گوشه‌ی دیوار پایین نشستم به سرفه کردن. تمام طول مسیر، آدم‌ها بر می‌گشتند و صورت سوزان و لبریز اشک من را خیره مانده بودند. خیره‌ی سرفه‌هایم بودند. سرفه‌هایی که تا یک ساعت و نیم بعد نمی‌گذاشت حرکت کنم. سرباز سپاهی مجبورم کرد دوباره بلند بشوم، توقف ممنوع بود، مترو فقط در یک مسیر حرکت می‌کرد و نصف ایستگاه‌ها را نگه نمی‌داشت. مترو شلوغ بود. یک گوشه نشستم، یک گوشه افتادم و سرفه می‌کردم
سرفه کردم
سرفه کردم
چشم‌هایم را باز کردم. روبه‌روی مجتمع گلدیس ایستاده بودم. کرم مخصوص لب گرفته بودم. دو روز از گاز اشک‌آور گذشته بود و لب‌هایم پوست انداخته و از سه جا ترک خورده بود. هنوز صورتم، هنوز لب‌هایم می‌سوخت. توی خیابان کرم زدم. منتظر ماندم. یک ماشین نقره‌یی جلوی پایم ترمز کرد. در ماشین را باز کردم، توی صورتت نگاه کردم، لبخند زدم و پرسیدم خودتی؟ نشستم و خودت بودی. خود ِ خودت بودی. دست‌ت را بین انگشت‌هایم گرفتم و دست‌ت را ول نکردم. دست‌ت را ول نمی‌کنم
سرفه می‌کنم
نگاه می‌کنم به ردیف خانه‌های رودرروی چشم‌هایم. نگاه می‌کنم و به کلید نقره‌یی بین انگشت‌هایم و در سکوت فکر می‌کنم. تمام طول شب هی دست می‌کنم و کلید را لمس می‌کنم و فکر می‌کنم که زندگی شروع شده است. سکوت می‌کنم. دیگر به هیچ راهپیمایی نخواهم رفت. من بدنم نمی‌کشد. قلبم نمی‌کشد. روحم نمی‌کشد. من به طرز احمقانه‌یی می‌ترسم. می‌ترسم و سکوت می‌کنم. از بین ردیف گاردهای جلوی مترو صادقیه رد می‌شویم. نگاه می‌کنم به صورت‌هایی که نگران هستند. بی‌خیال هستند. می‌خندند. رد می‌شوم
سرفه می‌کنم
ماشین توی پارکینگ منتظر مانده. عجیب است، نوعی مرغ دریایی کنار رودخانه‌ی فصلی جمع شده، نه یکی دو تا، چند ده تا. خنده‌ام می‌گیرد. پرنده‌ها را نشانت می‌دهم. می‌خندی. سوار ماشین می‌شویم. ضبط را می‌زنی. دست‌ت را می‌گیرم روی دنده. ماشین جلو می‌تازد. از بین ردیف گاردها رد می‌شویم. گاردها خبردار جلوی ورودی مترو صف شده‌اند. دست‌ت تو بین انگشت‌هایم مانده. گرمای وجودت را حس می‌کنم. زندگی وجود دارد. خوشبختی وجود دارد. بعضی‌وقت‌ها از آسمان برف می‌بارد، باران هم می‌بارد. و شب‌ها چشم‌هایم را باز می‌کنم، دنبال تو می‌گردم. و تو دست دراز کرده‌یی تا
من

بیست و پنج بهمن

2011-02-07T11:20:00.000-08:00

احتمالا که نمی‌خواهید یکی از آن راهپیمایی‌های پر از خون و ملالت‌بار خودتان را برگذار بکنید؟ خدایا، یک دلیلی داشته که به ماها می‌گویند گی، کی پایه‌ است بیست و پنج بهمن از امام حسین تا آزادی را برقصد؟

چشم‌هایم

2011-02-04T02:37:00.001-08:00

ده شب شده. ده شب که قبل خواب به یک طناب فکر می‌کنم. فکر که نه، تا دراز می‌کشم و پتو را تا زیر چانه بالا می‌کشم، یک طناب گنده‌ی خاکی رنگ جلوی چشم‌هایم می‌آید. طنابی که می‌توانم با آن خودم را بکشم. شب‌ها به طناب فکر می‌کنم و خوابم می‌برد. یک شب به تیغ فکر می‌کردم. یک شب به قرص. ولی بقیه‌ی شب‌ها فقط به طناب فکر می‌کنم. دیشب تصویر طناب آمد،‌ ولی در کنار طناب، آدم‌هایی هم ایستاده بودند، لبخند می‌زدند و می‌خواستند تا من را دار بزنند. دیشب به من گفتند که این طناب برای تو بسته شده است. لبخند می‌زدند و منتظر بودند تا من جلو بروم و بمیرم

Future

2011-02-01T01:27:00.001-08:00

The HouseBoy

2011-01-27T23:16:00.000-08:00

اگر گی هستی. اگر پسر هستی. اگر می خواهی خودت را بکشی. اول این فیلم را ببین. دیشب این فیلم را دیدم و کلی کلی کلی گریه کردم و خیلی خوب بود. ماه ها بود فیلمی من را این قدر نلرزانده بود

Fuck the Others

2011-01-26T01:57:00.000-08:00

چند سال پیش بود؟ پنج سال؟ شش سال؟ که فکر کنم همزاد من را به دنیای منجم آشنا کرد و من اول از همه مبهوت شدم از پروفایل‌ها: که ماها هستیم، که ماها وجود داریم. می‌دیدم پسرهایی که در مورد علایق جنسی خودشان حرف می‌زدند و عکس خودشان را گذاشته بودند و می‌توانستی به آن‌ها دوست بشوی و می‌توانستی با آن‌ها بخوابی و می‌توانستی خیلی ساده رهایش بکنی و سراغ دیگری بروی، یا با یکی از آن‌ها زندگی بکنی، هر کاری ممکن بود، چون ماها بی‌پایان بودیم

بعدها که فیلم‌های با مضمون گی تماشا کردم، مبهوت‌تر باقی ماندم که می‌شود زندگی ماها را نشان داد و حرف‌اش را زد و در موردش فیلم و تئاتر ساخت. بعدها وقتی اولین رمان گی را به انگلیسی خواندم، دیگر برایم طبیعی شده بود: ماها وجود داریم، بی‌شمار وجود داریم، در شکل‌ها و حالت‌ها و احساس‌ها و بیان‌هایی گوناگون و هر چه می‌خواهد بشود، بگذار بشود. چیزی کم نمی‌شود. چون ماها هستیم

الان فقط بی‌پایان آرامم: نزدیک سی فیلم دیگر با مضمون گی برایم هدیه آورده‌اند. نفس‌های عمیق می‌کشم و نگاه می‌کنیم به بودن‌مان. به هستن‌مان. و بقیه چه اهمیتی دارند؟ واقعا آن بقیه چه اهمیتی دارند که نمی‌خواهند؟ بگذار نخواهند، مگر چه قدرتی دارند؟ کشتن ما؟ زدن ما؟ ولی ماها که بی‌شماریم، فقط باید خودمان هم متوجه خودمان بشویم، متوجه‌اش هستیم؟ شاید آره، شاید نه، ولی زندگی ادامه دارد. زندگی به این چیزها اهمیتی نمی‌دهد. فکرهای بقیه، خنده‌‌های آینده‌ی بقیه می‌شود، چون همیشه همین‌طور بوده، و همیشه همین‌طور خواهد ماند

در خانه‌ی خالی

2011-01-20T20:58:00.001-08:00

من تصمیم نمی‌گیرم. برای هیچی. برای هیچ‌جا. چیزی عوض نمی‌شود. چیزی تغییر نمی‌کند. تصویرها چرا. تصویرها جاهای خودشان را به تصویرهای دیگر می‌دهند. تصویرها سعی می‌کنند چیزهایی را بسازند. من خوشبختم به اندازه‌ی همه چیزهای دیگری که توی دنیا هست. خوشبختم به اندازه‌ی

تصمیم نمی‌گیرم که چقدر کم یا چقدر زیاد. صبح. توی اتاق خالی. نشسته روبه‌روی مانیتور. لیوان چایی تلخ را خورده‌یی ولی صبحانه را نه. لیوان خالی کنار دست‌ت هست، ولی هنوز آرام‌بخش‌ات را نخوردی. دیشب

دیشب وقتی زنگ زد و گفت می‌آید این‌جا توی سرت یک چیزی کوفت به یک چیز دیگری. می‌دانستی برای چی می‌آید. ولی تصمیم نمی‌گیری. تصمیم نگرفتی. گفتی برنامه نداری. برنامه نداشتی. باید کارهایت را انجام می‌دادی. کارهایت که برنامه نمی‌شوند. هیچی برنامه

بعد زنگ زد که بیا بیرون. نمی‌خواستی بروی. دست و پا زدی. خواهش کردی. و بعد توی خیابان بودی. هوای سرد توی صورت‌ت می‌خورد. می‌لرزیدی. ولی از سرما نبود. درد داشتی، ولی از بیماری نبود. قرص خورده بودی قبل بیرون آمدن. آدم‌ها را نگاه می‌کردی و می‌ترسیدی. از آدم‌ها می‌ترسی. همیشه می‌ترسیدی، الان بیشتر و

وقتی برگشتی و با دستی که می‌لرزید از بطری آب یک قلب نوشیدی می‌دیدی از خیابان رد می‌شوند و سرت گیج می‌رفت. نمی‌خواستی به چیزی فکر بکنی. مجبورتان کرد توی پارک بنشینید. خودش رفت قدم بزند. تو گریه‌ات گرفت. ولی مثل همیشه طول نکشید. یک قطره اشک، دو قطره اشک. حرف زدی و لرزیدی

و بعد حرف‌ها را رها کردی. چه اهمیتی داشت؟ چه اهمیتی دارد؟ دیگر نگفتی. دیگر سکوت کردی. از دور صدا زد که بیایم؟ که آشتی کردید؟ توی پارک مجبورتان کرد همدیگر را بغل کنید. تو گریه‌ات گرفت. تو لرزیدی. لب‌هایت را بوسید. لب‌هایش گرم بود

توی خیابان بودی. توی خیابان پر از ماشین و پر از آدم و پر از هیچی. این تصویرها که واقعی نیستند. هیچی واقعی نیست. برگشتی خانه. برای پسری که از تهران می‌آید چهار تا کارتون خریدی. تلفن زدی از خودش پرسیدی چی باشد. پسری که از تهران می‌آید خوش‌اخلاق بود. تو نبودی. تو هیچی جایی نبودی

آمدی خانه. شام خوردی. سعی کردی شام بخوری. به خاطر قرص‌ صبح‌ات شام خوردی. مجبورت می‌کرد. تو تصمیم نمی‌گیری. تو برای هیچی تصمیم نمی‌گیری. برگشتی توی اتاق. موسیقی گوش کردی. اینترنت. عکس خودت را توی فیس‌بوک عوض کردی. بعد کامپیوتر را خاموش کردی. بعد چند تا شعر خواندی. بعد خوابیدی. بعد می‌لرزیدی. بعد تلفن‌ات لرزید. بعد اس‌ام‌اس سعدی بود. بعد خندیدی. بعد جواب اس‌ام‌اس‌اش را دادی. بعد تلفن دوباره لرزید. بعد دوباره خندیدی. بعد خوابیدی. خواب‌های خوب دیدی. تصمیم نمی‌گیری. به خاطر قرص‌های صبح‌ها است. خودت هم می‌دانی. لیوان خالی است. باید بروی چایی بریزی. باید قرص‌ات را بخوری. باید به خاطر قرص صبح‌، صبحانه بخوری. همه جا خالی است. خانه خالی است. این اتاق خالی است و این صندلی

تابوت‌ساز می‌رقصد

2011-01-09T09:15:00.000-08:00

این شعر را برای رهام گفته بودم. حالا بخشی از دفتر قایم‌باشک ابرها است که به زودی توسط نشر گیل‌گمشان به صورت اینترنتی منتشر خواهد شد

هیچ کسی در تاریکی تنها نیست

یک نفر یک جایی هست

توی سیاهی لبخند می‌زند

من اسم تو را گذاشتم آبان

و سکوت‌ها شکستند

من اسم تو را گذاشتم آذر

و دیوارها ریختند

من اسم تو را گذاشتم بهار

و با هم گریستیم

شوهر

2011-01-05T03:23:00.001-08:00

این پست این‌قدر خصوصی است که همه‌تان می‌تواند با چشم‌هایی باز بخوانید‌ش. هه

.......

توله گرگ سفید پشت گوشی موبایل دست گذاشت روی یکی از قانون‌های قدیمی گربه‌گرگی خودمان. یادم آورد که هر گربه‌گرگی که تا تولد 27 سالگی‌اش شوهر نکرده باشد، ترشیده و روی دست بقیه مانده و بقیه‌ي گرگ‌ها باید برای بقیه‌ی عمر جمع‌اش بکنند و گربه هر چقدر هم میو میو بکند به کیر کسی هم نیست. بعد هم اضافه کردند که مساله پیدا کردن شوهر برای من نیست، مساله این است که من شوهر را تکه پاره نکنم که نماند و برود. من تخصص شوهرپراکنی دارم. یعنی شوهر دستم می‌آید و بعد حداکثر چند هفته پرت شده توی کوچه و من هم پشت سرش فحش می‌دهم،‌ خِرررررر و پنجولی‌اش می‌کنم

البته من که می‌دانم همه‌ی این شر ِ شوهر از دست این ننه‌ رهام من بلند شد که رفت شوهر کرد؛ و شوهرش حتا بابای من هم نبود، و یکی از توی دانشگاه بلند کرد، و این نکبت شوهر را انداخت توی فامیل. خیر نبینی ننه. بعدش هم این دختر خاله‌ی گرگ من رفت شوهر کرد و نمی‌دانم چه جوری کار به جایی رسیده که خاله باربد نازنین من داشت از شوهر حرف می‌زد. اوی. اوف. پیف. نمی‌فهمم چرا باید آدم زندگی ولگرد و خوب و آرام و منطقی و با پسر خودش را رها بکند و به این رفتارهای هرزه‌ی قرن بیستمی و استریتی دست بزند؟

حالا درست که گربه دست‌ش به گوشت نمی‌رسید می‌گفت پیف‌پیف، ولی هی‌ هی، من شوهر ندارم و تا چند ماه دیگه هم بیست و هفت سالم می‌شود و بعد شدم ترشیده. البته هنوز تا یایسگی راه دارم که بعد از سی سالگی است. ولی خوب، هووم، فعلا که ولیم و خوشیم و لیس می‌زنیم

.......

چند هفته پیش یک مهمانی توی یک دهکده‌ی تفریحی و توی یک باغ خصوصی در حومه‌ی شهر ما بر پا شد. سر بسته به میهمان‌ها گفتند که جشن دوست‌پسری دو تا شازده است. هزار در هزار مرتبه شکر که من دعوت نشدم. مجلس عروسی دو تا پسر بود و با چه برنامه‌هایی. از خنچه گرفته تا مهریه. فردایش که برای من ماجرا را تعریف کردند، یک چندشی شدم که آن طرف‌اش را خودم هم ندیده بودم. به دوست سابق‌ام که در مهمانی تا جا داشت خندیده بود گفتم، عزیز دلم، ما را بکشند هم استریت نمی‌شویم. حالا هر چی از این رفتارها می‌خواهید بکنید، ماها همان گی هستیم و عوض هم نمی‌شویم. عروسی هم بگیریم باز هم دهان‌دریده‌های سابق هستیم و بس

.......

البته من آن‌قدرها که استریتوفوبیا دارم، دچار هازبندوفوبیا نیستم. البته استریت‌ها را آخرش باید ریخت توی جوب. حوصله‌ات را سر می‌برند در حد تیم ملی. اجبارا تحمل‌شان می‌کنم. ولی هازبند یک چیز نایابی است مثل پسر باکره. اگر شما یک پسر باکره‌ی بالای شانزده سال توی کل دنیا پیدا کردید، و پسر هم یعنی گی، من هم یک شوهر پیدا می‌کنم و پایش می‌مانم. این خط این هم نشان

ولی من واقعا نمی‌فهمم چرا آدم باید یکی را چنگ بزند توی زندگی خودش و بعد هم هی به زور کتک و عشق و سکس نگه‌ش بدارد و بگوید این مال منه؟ همین دوست سابق من، مثلا دوست‌پسر داشت و لابد هنوز هم دارد. ولی خوب دوست‌پسرش دروغ می‌گفت، همه‌اش دعوا می‌کرد و مرتب هم خیانت می‌کرد. این ابله هم می‌نشست توی خانه زار می‌زد. احمق که هست، توی این شکی نیست، ولی در این حد؟ خوب چرا نمی‌رفت زندگی بکند و این‌قدر خفت و خواری نکشد؟ من نمی‌فهمم. لابد نمی‌فهمم که امسال چند تا شازده گل خوب را انداختم توی جوب

.......

در هر صورت بهار سال آینده علاوه بر جشن تولد، جشن ترشیدگی هم خواهم گرفت. اوکی دختر خاله؟ حالا تو مراحل ترشیدگی را برایم رصد می‌کنی و توی دلت جشن گرفتی که من سعی کرده‌ام تا ترشیدگی را دور بزنم، ولی عزیز دلم، آخرسر هم ور ِ دل خودت ماندم تا پنجولی‌ام بکنی. هی‌هی‌هی

Live Protected

2011-01-01T00:18:00.001-08:00

گذشته: کاندوم یک چیز عجیب و غریب است که به درد من نمی‌خورد، مزاحم است و تازه کی جرات دارد برود و یک بسته‌اش را بخرد؟ و در هر صورت، حس آدم را می‌گیرد

من واقعا و دقیقا همین شکلی فکر می‌کردم

.......

دیشب که چند ساعت مانده به نیمه‌شب اروپا و آمریکای شمالی، آتش‌بازی‌ها را در شهرهای اوکلند و سیدنی نگاه می‌کردم، توی سرم بود که سال گذشته‌ي میلادی، بیشتر و بیشتر از چی توی دنیا شگفت‌زده شده‌ام؟ از سقوط‌مان توی همه‌ی آمارهای دنیا؟ از جنگ قدرت داخل خانه‌مان؟ از مرگ؟ از این‌که با یک دختر سر لخت رفتیم کل خیابان را طی کردیم و توی یک کافی‌شاپ نشستیم و حرف زدیم و برگشتیم و هیچ‌کسی هیچی نگفت؟ از کارهای عجیب و غریب خودم؟

نه. هیچ کدام این‌ها نبود. بالای سر سیدنی نورها منفجر می‌شدند و فکر می‌کردم که شگفت‌انگیزترین چیز توی کل سال گذشته‌ی من، این بود که فهمیدم بهترین دوست‌های سابق‌ من، اصلا نمی‌دانند کاندوم چیست و چه جوری باید از آن استفاده کرد. فهمیدم که هیچ درکی از بیماری‌های جنسی ندارند. فکر می‌کنند فقط آب را داخل نریزی کافی است. البته انگار که برای آن‌ها کافی است

.......

پارسال فهمیدم حتا دوست‌های من که همیشه کاندوم همراه‌شان دارند هم آخرسر بدون کاندوم می‌پرند توی بغل همدیگر

.......

حالا: همه‌ی داروخانه‌ها باکس‌هایی از انواع مختلف کاندوم را دقیقا جلوی چشم خریدارهای‌شان گذاشته‌اند. حالا می‌توانی بروی و هر مدل خواستی بخری و هر مدل لابریکانت خواستی بخری و هر مدل تقویت‌کننده و حس‌دهنده خواستی بخری. و کلا هر کاری دلت خواست بکن. مثلا جلوی فروشنده با پارتنر موقت‌ات یا دائمی‌ات جر و بحث بکن که من الان نمی‌خواهم این خاردار رو، ساده‌اش را بگیر. کلا همه‌ اوکی هستند

.......

نمی‌دانم چرا این‌قدر خرافاتی هستم. مثلا من همیشه کاندوم را از یک جا می‌خرم، لابریکانت را از یک جای دیگر. فکر می‌کنم اگر از یک جا بخرم، طرف چشمک می‌زند و می‌گوید من هم بازی! چرا؟ نمی‌دانم چرا. یک بار نزدیک نصفه شب رفتم داخل یک داروخانه‌ی خیلی شلوغ شبانه‌روزی. یادم نیست کدام شهر بود. دوست گرام توی ماشین منتظر بودند. آرام به یک آقای فروشنده گفتم لابریکانت می‌خواهم؟ گفت چی می‌خواهید؟ توی چشم‌هایش خیره شدم و بلند گفتم لابریکانت

آقای فروشنده که معلوم شد صاحب مغازه است توی چشم‌های من خیره ماند و داد زد: یک لابریکانت بده آقا. دو سه دقیقه منتظر شدم و بعد دوباره داد زد: لابریکانت آقا چی شد پس؟ بعد لابریکانت رسید. پرسیدم کجا باید حساب کنم؟ آقا رو به صندوق آن ور مغازه داد زد: لابریکانت آقا را حساب کن

حداکثر همین می‌شود که کل مغازه بفهمند تو سکس داری و خانوم‌ها و آقایان یک جوری سرخ و سفید برگردند و به تو خیره بمانند و ساعت هم جلوی چشم همه چند دقیقه به نیمه شب را نشان بدهد و تو لبخند بزنی و از توی مغازه بدوی بیرون و توی ماشین جیغ بکشی و بخندی و داستان را برای دوست گرام تعریف کنی و بعدش تازه چقدر خوب شد، هوووم

.......

حالا: کی بدش می‌آید که بیشتر از نیم ساعت توی یکی بماند؟ کی بدش می‌آید که بیشتر از نیم ساعت یک نفر توی او بماند؟ هوووم؟ یک دوست عزیز آمده بود همه را تست زده بود و می‌گفت این‌ها خروس هستند همه‌شان. می‌گفت دو سه تا تکان و آخ، تمام می‌شود. نمره‌ی مهمان‌نوازی می‌داد به هر شهر. به شهر ما از ده داده بود سه. مجبور شدم دست به کار بشوم و نمره‌ی شهرمان را برسانم به نه. می‌دانید، با کاندوم می‌شود

.......

BE PROTECTED ALL THE TIME HONEY

.......

یکی از مفرح‌ترین سرگرمی‌های دنیا این است که با دوست‌هایت بروی بیرون و انواع کاندوم را بحث بکنی. و آخرسر یک بسته‌ی جدید بخری و توی جیب‌هایت باشد و بعد روی یک جدید امتحان‌اش بکنی و لذتی تازه را تجربه بکنی. سال جدید را می‌خواهم پر بکنم از لذت‌های جدید و مزه نشده

جهنم استوار عین میم

2010-12-29T06:58:00.000-08:00

ژان پل سارتر گفته، جهنم آدم‌های دیگر هستند

به این جمله فکر کن، وقتی توی خیابان‌ها راه می‌روی. فکر کن وقتی به صورت‌های بقیه نگاه می‌کنی. فکر کن وقتی توی صورت کسی لبخند زده باشی که خود جهنم بوده. خود جهنم هست

.......

یک پادگان وسط تهران. یک استخر وسط پادگان. یک استوار سی و سه ساله‌ی کادر مسوول استخر. بچه‌ها توی استخر. استوار کنار استخر. استوار به بچه‌ها تجاوز می‌کرده. یک پسر بچه‌ی نه ساله را کرده. پدر و مادر بچه از او شکایت کرده‌اند. دادگاه نظامی استوار را به بازنشستگی محکوم کرده است. استوار تا آخر عمرش پول گاییدن یک بچه را از دولت می‌گیرد. پولی که از نفت ماها و از مالیات‌های ماها گرفته‌اند و توی حلقوم این جانور می‌ریزند. توی حلقوم این عوضی می‌ریزند. توی حلقوم این کثافت می‌ریزند. آن هم برای همه‌ی عمرش. حالا می‌تواند با خیال راحت هر گه دیگه‌یی را بخورد. هر گه‌ی دیگه‌یی را تا آخر عمرش بخورد. با پول ماها

.......

دوست من سرباز وظیفه‌ی همان پادگان است. دوست من تعریف می‌کرد که حالا خبر توی کل پادگان پیچیده که فلانی آره. حالا همه توی حرف‌های‌شان تکرار می‌کنند که این هم‌جنس‌خواه‌ها چه موجودات کثیفی هستند

.......

از دوستم پرسیدم چه سر آن بچه می‌آید؟ جدی گفت که این دیگر هیچ آینده‌یی ندارد

.......

جهنم آدم‌های دیگر هستند

به این جمله خیلی جدی فکر کن

قانون ِ جاذبه

2010-12-26T00:29:00.000-08:00

بعضی‌وقت‌ها باید یک سیب توی مخت فرو برود تا به قانون‌های جدیدی برسی. نیوتن هم سیب تو کله‌اش خورد، از خواب پرید و گفت: هاه، جاذبه، تویی؟ سلام! و زندگی در کره‌ی زمین متحول شد و ما از یک سطح مربع که آب‌های دریاها از هر طرف‌اش پایین می‌ریختند، رسیدیم به یک کره که بقیه‌ی سیاره‌ها و ستاره‌ها هیچی حساب‌اش نمی‌کردند. البته اتفاق‌های دیگری هم افتاد که این شکلی شدیم، ولی سیب مهم است. دوباره توجه بکنید، سیب مهم است

.......

قانون‌ها عوض می‌شوند. زندگی‌ها هم عوض می‌شوند. پسرهایی می‌آیند و می‌روند. بعد هم همه چیز یادشان می‌رود. یک بار یکی را دیدم سه نفر قسم می‌خوردند که ما قبلا هم را دیده‌ایم،‌ یادش نبود. البته استثنائا با هم سکس نکرده بودیم، فقط هم را دیده بودیم. پریشب دوستم کنارم چت می‌کرد، یکی برایش پیغام فرستاده بود که می‌شود با هم آشنا بشویم؟ پسره هم نوشت که عزیز تو سه سال پیش من را کرده بودی. موقع تایپ کردن لبخند هم می‌زد

.......

قانون اول سیب: تو هیچ‌وقت دوباره به سن الان خودت بر نمی‌نگردی

من دیگر هیچ‌وقت شانزده سالم نمی‌شود. توی شانزده سالگی به یک پسر توی حیاط دبیرستان نگاه می‌کردم و آه می‌کشیدم. سه سال طول کشید تا بتوانم پوست لخت‌ش را نفس بکشم. توی بیست و یک سالگی به شش تا پیشنهاد گفتم نه. بعدا گفتم خاک توی سرت، آخه چرا؟ فقط چون از سکس می‌ترسیدی؟ من هیچ‌وقت دوباره شانزده سالم نمی‌شود. هیچ‌وقت دوباره بیست و یک سالم نمی‌شود

.......

قانون دوم سیب: کارهایی که دلت می‌خواهد را بکن. ولی واقعا دلت بخواهد

از من پرسید فردا بروم به این بدهم، تو خل و چل می‌شوی؟ فقط خندیدم. بعد گفت ببین، راست‌ش را بگو، من از دروغ خوشم نمی‌یاد. برایش قانون اول سیب را توضیح دادم، و بعد گفتم که آدم یک وقتی یکی هست، حال‌اش از قیافه‌اش بهم می‌خورد، و بعد می‌رود و الکلی باهاش حال می‌کند، آره، من سر این داغان می‌شوم. ولی وقتی یکی هست مثل همین پسره، قیافه‌اش معمولیه، بدن‌اش خوبه، خوب تو خوشت می‌یاد، می‌روی و باهاش حال می‌کنی. ولی ته دلت می‌خوایی باهاش حال کنی. من می‌خواهم نگران چی باشم این وسط؟ کارهایی را بکن که دلت می‌خواهد. واقعا دلت بخواهد

.......

آدم‌ها نمی‌فهمند، سیب‌ها را گاز می‌زنند و بقیه‌اش را پرت می‌کنند یک طرفی. نمی‌فهمند دیگر. بعد یک وقتی پیر و خل و ابله شده‌اند و بعد سنگ قبر شده‌اند و بعدش چی؟ واقعا بعدش چی؟ آقا بگذار سیب برود توی مخت. بگذار نفس بکشی. همین الا خل باش. وحشی باش. عوضی باش. منتظر چی ماندی؟ جاذبه را نگاه کن، جاذبه را لمس کن، از جاذبه لذت ببر. یک لذت واقعی ببر

.......

آقا بفرما سیب

نظریه‌ی لوبیا

2010-12-20T04:54:00.000-08:00

با ماشین چرخ می‌زدیم و من تازه فهمیدم دهه‌ی محرم شده. به من چه. توی خیابان‌ها دست‌ش را روی دنده‌ی ماشین گرفته بودم و چرخ می‌زدیم و بعد برگشتیم هتل و دم گوش‌اش گفتم لباس‌هایت را بدون اجازه‌ی من در نیاور. گفتم بدون اجازه‌ی من هیچ کاری نکن. ترسیده بود، اما آخرسر فقط نصف پشت‌اش را کبود کردم

.......

داستان را درست یادم نیست. ولی ماجرای جنازه‌یی بود که توی یک غار پیدا کرده بودند. مال ِ خیلی خیلی وقت‌ها پیش. ولی نه آن‌ قدرها هم قدیمی. آن موقع خط بوده و جنازه‌ی داستان ِ ما قبل مرگ روی دیوار غار را کنده بود. یادگار گذاشته بود. کل زندگی‌اش شده بود عجز و لابه به خاطر گناه هولناکی که مرتکب شده بود. جنازه نالیده بود و آه کشیده بود و طلب عفو کرده بود. گریه کرده بود و زار زده بود. توی نوشته‌هایش همه‌اش توبه می‌کرد. خودش را توی غار حبس کرده بود که با مرگ بخشیده شود. گناه هولناک او خوردن لوبیا بود. توی سرزمین آن‌ها خوردن لوبیا گناه کبیره بود

.......

نمی‌توانم بفهم مذهب یعنی چی. آخرین بار با یک دختره‌یی توی کافه نشسته بودیم و یاد گذشته‌های‌مان افتادیم و خنده‌مان گرفت. بعد هم قهوه‌مان را سر کشیدیم. من سیگار کشیدن را از همین دختره یاد گرفته بودم. واقعا هم یک دختر بود. پرسید یادت هست می خواستی با من ازدواج کنی؟ بعد دوباره هر دو تای‌مان قهقهه زدیم

.......

من لوبیا خیلی دوست دارم. می‌گذارم خوب غلیظ بشود و سر فرصت می‌خورم. توی صحرا گیر بکنم، کنسروش هم خوب است. با کنسرو ماهی مخلوط می‌کنم، خدا می‌شود، یک کم هم فلفل و سیر می‌زنم و اگر توی صحرا نباشم، نان را توی مایکروفر گرم مي‌کنم و یک چیزی می‌شود مبهوت کننده، اووووم

نظریه‌ی میکل‌آنژ

2010-12-14T23:20:00.001-08:00

غربال دستم گرفتم و همه چیز را الک می‌کنم

.......

اول‌اش سخت است. توی یک نفری را دوست داری. از ته دلت دوستش داری. برایش می‌سوزی. اما توی هم خشک شده‌اید. عسل را دیدی؟ وقتی مانده باشد و توی سرما سفت شده باشد و هر چیزی که توی خودش باشد، مثلا یک قاشق را، محکم چسبیده و ول نمی‌کند. عسل و قاشق به هم ماسیده‌اند. آدم‌ها به هم می‌ماسند. توی همدیگر گیر می‌کنند. نمی‌شود جدای‌شان کرد. برای هم می‌سوزید، اما جلوی نفس کشیدن هم، جلوی حرکت هم را گرفته‌اید. دفعه‌ی اول خیلی سخت است که یک نفر را از توی زندگی‌ات پرت بکنی بیرون. که دیگر نباشد. خیلی بد گریه‌تان می‌گیرد، اما بعد عادت می‌کنی. چقدر عادت‌ها مزخرف هستند و چقدر مفید. مثل بالا آوردن می‌ماند، نصیب کسی نشود، ولی وقت‌اش که شد، مکث نمی‌توانی بکنی

.......

تی. اس. الیوت توی شعر سرود عاشقانه‌ی آقای جی آلفرد پروف‌راک می‌خواند: توی اتاقی که زن‌ها می‌آیند و می‌روند، از میکل آنژ حرف می‌زنند. این خط شعری‌اش را دیوانه‌وار دوست دارم. نمی‌دانم چند سال است، نمی‌دانم از کی، حتا درست یادم نیست از کجا، از کلاس‌های دانشگاه بود یا از همان پرینت‌های لعنتی که معتادشان هستم، که شعر را خواندم و جمله توی مخم حک شد. ولی توی زندگی من زن نبود. یعنی بود. دیگر نیست. آن موقع هم نبود. خودم نمی‌فهمیدم. حالا می‌خوانم، توی اتاقی که پسرها می‌آیند و می‌روند، از میکل آنژ حرف می‌زنند. البته کسی دور و بر من از میکل آنژ حرف نمی‌زند. ولی مغرور و خودباخته چرت و پرت می‌بافند، توی مایه‌های میکل آنژ

.......

هنوز نفهمیده که پرت‌اش کردم بیرون. لبخند زد و نگاهم کرد. توی نگاه‌اش، همان پسر خوشگلی بود که جلوی بازار ایستاده بود. با آدم‌های دیگر فرق می‌کرد. مدل مویش. آرایش‌اش. لباس‌هایش. طرز رفتارهایش. راه رفتیم. آمده بود که توی این سفرش دوست پسر پیدا بکند. حرف زدیم و راه رفتیم و حرف زدیم. یک سال بعد گفت که آن موقع، فکر نکرده آمده سر دیت، فکر کرده بود که به دیدن یک دوست خیلی قدیمی آمده. روزها چقدر زود می‌گذرند. چقدر زود تمام می‌شوند. توی لبخندش، توی نگاه‌اش پسر گذشته‌ها بود. ولی دیگر خودش نبود. دوست پسر احمق‌اش شده بود. من دو تا احمق می‌خواهم چی کار بکنم؟ بگذار فکر بکند سر کارهای‌مان دعوای‌مان شده. بگذار فکر بکند تاثیری روی دوستی‌مان نگذاشته. توی سکوت‌ها حل می‌شود. یک بار ماهی برایم نوشته بود، سکوت بدترین سلاحی است که می‌توانستی علیه من استفاده بکنی. من بی‌رحم‌ام. یک گربه‌ی وحشی با چشم‌هایی آتشین و لج‌باز. آخ، لج‌باز

.......

غربال را می‌تکانم. آدم‌ها رها می‌شوند. وزن کم می‌کنم. نفس‌های عمیق می‌کشم

نظریه‌ی املت

2010-12-11T22:50:00.001-08:00

هیچ‌چیزی دیگه مهم نیست

.......

تا حالا املت درست کردی؟ اگر گوجه‌فرنگی و پیاز را درست سرخ نکنی، یک مزه‌ی خام مزخرف پیدا می‌کند. یک بوی گندی هم می‌دهد. ولی اگر به اندازه سرخ بکنی؛ یعنی به اندازه پخته باشد، ولی اگر یک ثانیه بیشتر روی شعله باشد، جزغاله می‌شود؛ یک مزه‌یی پیدا می‌کند و یک عطری می‌دهد که دلت می‌خواهد همان‌جا کل ماهی‌تابه را گاز بزنی

.......

اسمم را گذاشته بود گربه خانگی

.......

سکس بد مثل املت خام می‌ماند. وقتی نگذاری بدنت خوب توی بدن طرف غرق بشود، خوب سرخ نشدی، خوب عطر نگرفتی، بعد یک دفعه می‌بینی که مزه نمی‌دهد. بلند می‌شوی و فکر می‌کنی توی دیوار گیر کردی. دهنت طعم گِل دارد. دلت می‌خواهد کل‌ش را بالا بیاوری. دلت می‌خواهد همه چیز را از پنجره پرت بکنی بیرون. دلت می‌خواهد به یک نفری توی اولین خیابان پناه ببری. یک نفری که بدنش فرق داشته باشد

.......

می‌گفت پسرها دو دسته‌اند: میوه‌ها و خزنده‌ها. من خزنده بودم. می‌گفت یک خزنده‌ی وحشی. و چشم‌هایش یک جوری می‌درخشید که می‌خواستم همان‌جا گاز بگیرمش. دود قلیان را توی دهانش کرد و دودش را بین لب‌هایم ول کرد. چقدر خوب است همیشه بقیه‌ی آدم‌های توی قهوه‌خانه خودشان را به ندیدن می‌زنند

.......

آشپزی دوست دارم. پسرپزی دوست دارم. گذاشتم خوب سرخ بشود. گذاشتم خوب عطر بگیرد. و یک کاری با هم کردیم که لبخند روی صورت‌مان ماند. یک کاری کردیم که همه طرف بدن‌مان خوب سرخ شد. خوب مزه گرفت. و بعد همدیگر را لقمه گرفتیم. من از یک طرف، او از یک طرف. صبح وقتی بیدار شدم و کنارم توی خواب گفت اوهووم فکر کردم املت همیشه خوشمزه است. چقدر خوب است صدای نفس‌های یک پسر بین خواب‌ها و غلت‌زدن‌هایت باشد. و گرمایش. و عرق بدنش. و پوستش توی شب و نورهای محو بدرخشد

.......

میو. میو

تصویرها، زندگی، و شعر

2010-12-02T11:39:00.000-08:00

این یادداشت، به همراه سه شعر «جریان سیال روح»، «پرتاب» و «سردت می‌ماسم» در شماره‌ی جدید «چراغ» منتشر شده است (از این لینک دانلوود کنید.) ضمنا، مصاحبه‌ی آخر مجله توسط یک «رامتین» دیگر انجام شده و ربطی به من ندارد.

تصویرها

یک سال و نیم گذشته را فقط با تصویر مرگ زندگی کردم. با این حس که همه چیز از دست رفته. که دیگر هیچ کاری نمی‌شود کرد. و با مرگ روبه‌رو شدم و بعد فقط زندگی خودم مانده بود. حالا که طوفان گذشته، هنوز سوال درون من زنده است: اگر همین لحظه مرده باشی، چه کردی؟ چه شده؟ زندگی چی بود؟ و جواب برای من در یک سوال دیگر خلاصه می‌شود: الان کجا ایستاده‌یی؟ و جواب این سوال به سوالی دیگر ختم می‌شود: اصلا تو کی هستی؟ می‌شود جواب این سوال را داد: «من یک پسر هم‌جنس‌گرای ایرانی‌» هستم و مسیر را برگشت: الان کجا هستم؟
نوروز 88 در سرمقاله‌ی «چراغ» نگرانی‌هایم را نوشتم. الان هم اول از همه باید بگویم که نگرانم. وحشتناک نگرانم. تصویرهای اطراف زندگی من هولناک شده‌اند. فاصله‌ها بین ماها اوج گرفته. دوستی در صفحه‌ي «فیس‌بوک‌»اش پرسیده بود که اگر همین امروز به ما آزادی این را بدهند که توی خیابان بیایم، کدام ماها زیر پرچم رنگین‌کمان خواهد ایستاد؟ جواب این است که خیلی از ماها اهمیتی نخواهیم داد. خیلی از ماها نمی‌توانیم بیاییم. و من اگرچه زیر پرچم خواهم ایستاد، ولی واقعا ماجرا همین است؟
چند شب پیش با دوستی در پارکی نشسته بودیم و بستنی شکلاتی خودمان را می‌خوردیم. دوست سوال می‌پرسید و جواب می‌خواست. دوست من هفده سال‌اش است. دارد با دنیا آشنا می‌شود. خانواده‌اش می‌دانند که او هم‌جنس‌گراست. پارتنری دارد که او را به عنوان دوست‌پسرش به خانواده‌اش معرفی کرده. در سطح بالایی از رفاه زندگی می‌کند. آرایش کرده توی خیابان‌های شهر قدم می‌زند و کسی مزاحم‌اش نمی‌شود. ولی سوال دارد، او زندگی را نمی‌شناسد. او بلد نیست. و نمی‌داند کی و کجا می‌تواند به او جواب بدهد.
یک سال و نیم پیش، ایده‌ها و خیال‌ها و رویاها توی سرم پر بود. این‌که چه قدم‌هایی می‌شود برداشت و چه چیزهایی خوب است و چقدر کار مانده تا انجام بدهیم. امروز نظرم در مورد همه‌ی آن‌ها عوض شده است. فکر می‌کنم که قدم‌هایی ناموزون برداشته بودم. درست نمی‌دانستم که چه لازم است و چه لازم نیست. الان فضا عوض شده، ولی فقط مشکلات ماها بیشتر شده است.
ایده‌ی «فتح سنگر به سنگر» در ذهن تعدادی از دوستان من هست: اول با خودت کنار بیا، بعد خودت را به دوستانت معرفی کن، بعد در سطح جامعه آزادتر باش و در نهایت با خانواده‌ات هم واقعیت هم‌جنس‌گرایی خودت را بگو. ایده‌ی جالبی است. من تلاشی برای انجام آن نداشتم. دوستان زحمت کشیدند و به جای من کامینگ-اوت کردند (که البته مشکلی هم نداشتم.)
الان به نقطه‌یی رسیده‌ام که بیشتر دوستان استریت من واقعیت زندگی من را می‌دانند. با آن کنار آمده‌اند و مشکلی هم پیش نیامده. تجربه‌های مثبتی از جاهای دیگر شنیده‌ام. هرچند در سطح خانواده همیشه مشکل بوده، بعضی‌ها موفق بیرون آمده‌اند، خود و حتا همسر هم‌جنس‌گرای خودشان را به سطح خانواده و حتا فامیل کشانده‌اند، و بعضی بشدت ضربه خورده‌اند.
من تصویرهای مثبت را از همه جایی می‌گیرم، الان راحت می‌توانی در شهرهای بزرگ وارد یک مغازه بشوی و برای خودت وسایلی را بخری که قبلا امکان‌پذیر نبود: از اسپری رنگ مو گرفته تا انواع کاندوم و حتا جدیداً دیلدو. الان اکثریت جامعه‌یی که من می‌شناسم، با مفهوم هم‌جنس‌گرایی آشنا است: بیشتر به لطف سریال‌های تلویزیونی غربی که با زیرنویس‌های فارسی گسترده در سطح کشور پخش شده‌اند و کمی هم به لطف ماهواره و شبکه‌هایش که فضا را تلطیف کرده‌اند و البته اینترنت، سینما، و حضور فعال‌تر خودمان در بین مردم. اما مشکلات بیشتر شده، من نگرانم و نمی‌دانم که چه کاری باید کرد.

زندگی

بیست و یک سال‌اش است. قد بلند، سفید با پوستی صاف و موهای سیاه که توی صورت‌اش ریخته. بلندبلند می‌خندد و کله‌شق خالص است. دوست داشتنی‌ست. ولی از هفت سالگی سیگار می‌کشیده. نوجوانی‌اش را با انواع اعتیاد گذرانده، و الان به ترامادول معتاد شده و تا روزی هشت تا قرص می‌خورد. از یک خانواده‌ی ثروت‌مند به این‌جا رسیده. دوست ندارد به خودش برچسب بزند و هم‌جنس‌گرا یا استریت یا بای‌سکشوال باشد. ول است. خانواده‌اش به او اهمیتی نمی‌دهند و خودش هم به خودش اهمیتی نمی‌دهد.
به دوست‌هایم چه نشان بدهم؟ من از سال 2005 وب‌لاگ می‌نوشتم و در کنار صفحه‌های دیگری هم بودند، آمدند و رفتند، یا ماندند. ولی ما چه کردیم؟ مجله‌ها، کتاب‌ها، مقاله‌ها، و غیره و غیره، چه کار کرد؟ من واقعا هیچ الگوی مشخصی ندارم تا بتوانم به دوست‌های نسل جدید نشان بدهم. ما خارج از اینترنت تقریبا هیچی نیستیم، نه صدای منسجمی داریم و نه ابزاری برای ابراز وجود. ما همدیگر را دوست نداریم،‌ و وقتی اهمیتی به دیگران – و حتا به خودمان – نمی‌دهیم، کی می‌خواهد به دیگری کمک کند؟ وقتی دست کسی را نمی‌گیریم، چرا انتظار داریم تا کسی جلوی سقوط ما را بگیرید؟
مصرف مواد مخدر و الکل، بخشی از آزادی‌های زندگی است و هر انسانی می‌تواند انتخاب بکند. داشتن پارتنر یا سکس آزاد، انتخاب فردی یک نفر خواهد بود. ورای سطح قوانین و انتظارات فرهنگی، اجتماعی و مذهبی جامعه، ما ثابت کرده‌ایم که می‌توانیم زندگی خودمان را داشته باشیم و هر کاری بکنیم. اما برای من این سوال همیشه بوده که ما آزادانه انتخاب کرده‌ایم؟
برای دوست هفده ساله‌ام از مشکلات ناشی از مصرف بالای الکل می‌گفتم. دوست دیگری برای او در مورد ایدز توضیح داده بود. اما قبل از آن چی؟ به جز این‌ها چی؟ مگر خود ما چقدر از زندگی، امکانات و محدودیت‌هایش خبر داریم، که بتوانیم چیزی به بیرون منتقل بکنیم؟ هر کدام از دوستان هم نسل من شده موجودی برای صرف خودش. حرکت به سمت خودش و خواسته‌های خودش. بُعد اجتماعی‌ آدم‌های دور و بر من ویران شده. خیلی بد ویران شده. و من نمی‌دانم که باید چه کار بکنم.

شعر

بعد از انتخابات سال گذشته، این سوال توی سر من بود که مشکل اصلی ملت ما سیاسی است؟ توی سر من این جواب بود که نه، مشکل اصلی آدم‌هایی که من می‌بینم سانسور است. ما خودمان را – چه دگرباش و چه غیردگرباش- به طرزی باورنکردنی سانسور می‌کنیم. ما به هیچ وجه اجازه نمی‌دهم که نه خودمان واقعا خودمان باشیم، نه بقیه خودشان باشند.
بیش از یک سال به این موضوع و به ایران نگاه کردم. خواندم و باز هم خواندم و فقط سعی کردم تا خودم را از بند سانسور وجودی خودم خلاص بکنم. موفق بوده‌ام؟ خیلی کم. سانسور بخشی بدنه‌یی از هویت من شده. سانسور به روح من چسبیده. شعرهای جدیدم، فریاد می‌کشند. سعی دارند تا خودشان را رها بکنند. آزاد بشوند. این فریادهای روح من است که می‌خواهد آزاد بشود. می‌خواهد فریاد بکشد.
و در عین حال که هم‌چنان درون خودم را به کنکاش نشسته‌ام، در تلاش هستم تا نگاهی هم به بیرون داشته باشم. دو نمونه از شعرهای جدیدم، ناشی همه‌ی نگرانی‌هایی که دارم و دردهایی که توی وجودم هست را به این شماره‌ی «چراغ» هدیه می‌کنم. به زودی، دفتر شعر «قایم‌باشک ابرها» را هم بالاخره برای انتشار در اینترنت قرار خواهیم داد. بیش از یک سال و نیم است که این دفتر آماده مانده.
حالا می‌خواهم دوباره نفس بکشم. الان می‌دانم که قرار نیست معجزه‌یی اتفاق بیفتد، که قرار نیست از این رو به آن رو بشویم. فقط می‌خواهم زندگی کنیم. هر کسی زندگی بکند و هر کسی به زندگی دیگران احترام بگذارد. حالا می‌دانم که پرچم رنگین‌کمان باشد یا نباشد، خیلی فرقی نمی‌کند. که با شعار هیچی درست نمی‌شود. دور و بر من همه چیز دارد از هم فرو می‌پاشد. و من فقط می‌توانم بگویم که نگرانم. و این‌که نمی‌دانم چه کار باید بکنم. و این‌که فقط می‌نویسم. و خواهم نوشت.

چشم‌های واژگون

2010-07-31T10:53:00.000-07:00

امشب یک دفعه حس کردم که تو حامله شده‌یی. یک حس که توی رگ‌هایم رشد می‌کرد و تا چشم‌هایم بالا می‌آمد و به درد می‌رسید در شقیقه‌هایم. میگرن دارم. برای دومین شب. یک مسکن دراز و سفید با نصف لیوان چای یخ سر کشیدم. شام خوردم. یک لیوان پر دلستر با طعم استوایی بلعیدم. چشم‌هایم درد دارند. فکر می‌کنم وقت‌اش که برسد، تو چه دردی می‌کشی
به بدن‌ات فکر می‌کنم. به کمرت که چقدر باریک است. و چقدر لاغری. فکر نمی‌کنی بچه غذا می‌خواهد؟ تو خودت هم غذا نمی‌خوری. فکر می‌کنم سلول‌های بچه توی شکم تو رشد پیدا بکند و بالاخره یک بهانه‌یی پیدا بشود تا این شکم بالا بیاید
بعد فکر کردم به کتابی که خیلی وقت پیش خوانده بودم،‌ یک نسخه‌ي پانصد صفحه‌یی از اثری درباره‌ی حاملگی. همان جا بود که فهمیدم بچه نه ماه تمام چپه توی شکم مادرش است، انگار از پاهایش آویزان و احتمالا انگشت شصت‌اش را مک می‌زند و فکرهای فلسفی می‌کند به جهان که به اندازه‌ی حرکت پاهایش است. و لگد می‌زند
تو بچه لگد بزند می‌خواهی ویار بگیری؟ دخترهای روس آوازهای هیجان‌زده می‌خوانند. چشم‌هایم درست نمی‌بینند. تو ماه‌های حاملگی‌ات به آخرهایش که نزدیک بشود چه جوری می‌شوی؟ دست به کمر می‌گیری و سخت پله‌ها را بالا می‌روی؟ یعنی می‌خواهی سیگار را ترک نکنی و بچه‌مان معلول باشد؟
فکر می‌کنم توی ماه‌های حاملگی چقدر از من دوری. با هواپیما رفتی. از پله‌های فرودگاه رفتم پایین. بیرون سالن هوا گرم بود. تاکسی گرفتم و توی خیابان‌های خلوت شهر راهی شدیم. توی اتوبان اوج گرفت و به شهر نگاه می‌کردم گوشه‌ی سمت چپ ماشین و معنایی نداشت. توی اتاق هوا تاریک بود. روی تخت دراز کشیدم و به تو فکر کردم. و تو به من فکر می‌کردی،‌ به قول خودت به یک تکه سنگ بی‌احساس
امشب حس کردم حامله شدی. فکر کردم از کدام سکس‌مان؟ از همانی که روی زمین بود و آخر شب، وقتی نفس‌ات بند آمد و بعد گفتی بهترین این سفرت بود؟ یا همانی که بعدازظهر من وحشی بودم و تو نمی‌خواستی و آخرسر متلک انداختی که نمی‌تواند تا شب صبر بکند. باید یکی از همین دو تا باشد
امشب فکر می‌کردم تو پسری، ولی چه اهمیتی دارد؟ مگر تو بچه‌ی من و خودت را نمی‌سازی؟ مگر نتوانستن بین ماها معنا هم می‌دهد؟ و لبخند زدم و حالا باید بروم یک لیوان دیگر از همان دلستر بخورم. وحشت نکن. خودم را وزن کردم. همان هفتاد و دو کیلو هستم، تازه با لباس، و لاغرتر هم خواهم شد، ولی تو باید غذا بخوری، بچه غذا می‌خواهد، حامله‌یی دیگر، تازه ویار هم می‌گیری و غر هم می‌زنی

چرخ و فلک

2010-07-10T11:57:00.000-07:00

چشم‌هایم را باز کردم و آفتاب صبح توی صورت‌ات بود جایی درست کنار دسته‌ی موهای قهوه‌یی و نفس‌های آرام می‌کشیدی. صورت‌ت سمت من بود. دوست پسرت آرام ول شده بود آن طرف و تکان نمی‌خورد عین یک تکه سنگ. نگاه‌ات کردم تا دقیقه‌ها گذشتند و تو تکان خوردی و حوصله نداشتی. گفتم آن طرف‌تر بخوابیم که آفتاب توی صورت‌ت نباشد. آمدی بین دست‌های من. خوابیدی. بعد زمان گذشت. بعد بیدار شدی. بعد جای‌مان را عوض کردیم. بعد چشم‌هایم را بستم. و نفس‌هایت را حس می‌کردم زیر دست‌هایم. آرام بودی

چشم‌هایت را باز کردی و نشستی روی زمین. گیج بودی و هنوز نه صبح بود و ما تازه سه صبح ول شده بودیم توی رخت‌خواب. تن‌ت خمار بود. من بیدار بودم. مهم نیست چی باشد. صبح‌ها هشت و نیم صبح به بعد خیلی بد خواب می‌شوم. هشت و نیم صبح به بعد نگاه‌ت می‌کردم. کسالت صبح‌مان شد این‌که برویم سراغ دوست پسر تو و اذیت‌اش بکنیم. گازش بگیریم. انگشت توی پهلویش بغلتانیم. بخندیم و لیس‌ش بزنیم. دست بکشی و بعد با هم پوست پشت‌ش را و شانه‌هایش را تشریح بکنیم. آرام بودی

می‌خندیدی و دوست پسرت چرخید و گفت شما دو تا چقدر پُر رو شده‌اید و بعد دوباره خواب‌اش برد. روی تو دراز افتاده بود. بلند شدم آب بگذارم چایی درست بشود. برگشتم و دوباره حس شر وجودم زبانه می‌کشید. چرخیده بودید. بعد خم شدم تا گونه‌ی تو را ببوسم. موهایم از روی سر تو رد شد و توی صورت دوست پسرت ول شد. آی متنفر است مو روی پوست صورت‌ش را قلقلک بدهد. بلند شد و چیزی گفت و رفت دست‌شویی. خمار و منگ. تو خندیدی. آرام بودی

چایی خوردیم و نان بسته‌بندی و خامه‌ی پگاه و عسل و کره و پنیر، و سوسیس و سیب‌زمینی و قارچ یخ کرده‌ی دیشب. فقط چند تا خل و چل مثل ماها خیلی آرام می‌نشینند و ساعت ده و نیم صبح این ترکیب و عجیب و غریب را آرام و خون‌سرد لقمه می‌زنند و می‌خورند. بعد من و تو جلوی لپ‌تاپ نشسته بودیم و کاغذهای کارها ول بود روی زمین. جدی به توضیح‌ها گوش می‌کردی. آرام بودی

تاکسی توی هوای گرم پیش از ظهر اوج می‌گیرد. باد موهایم را توی صورتم ریخته. روی کل صورتم. با یک دست دسته‌یی را عقب زده‌ام و بیرون را نگاه می‌کنم خیابان‌های شهر چقدر برایم ناشناس شده‌اند. تاکسی عوض می‌کنم. پنجره را بالا می‌زنم و باد موهایم را ول می‌کند. شلخته اطراف سرم را پر کرده‌اند. آرام شده‌ام

دیشب کابوس ندیدم. فقط همه‌اش از خواب می‌پریدم و مطمئن می‌شدم تو به فاصله‌ی یک دست دورتر خوابیده‌يی دست انداخته دور سینه‌ی دوست پسرت. خانه ناهار آماده می‌کنم. مهمان‌ها می‌آیند و می‌روند. وب‌سایت‌ها را نگاه می‌کنم. کسل ولی آرام. بعدازظهر می‌خوابم. کابوس نمی‌بینم. ولی واقعا می‌خوابم. آرام بودم

چرا باید بیشتر از این هم رنج‌مان بدهید؟

2010-06-27T12:21:00.001-07:00

این شعر را به انگلیسی بخوانید

من همان دختری بودم که گفتم

مامان، بابا، من گی هستم

و حالا توی خیابان‌ها می‌خوابم

چون هیچ‌ جای دیگری نیست که بروم،

من همان پسری هستم که اصلا حرف نمی‌زنم

چون می‌ترسم یک وقتی بفهمند

که من گی هستم و فرق می‌کنم

و می‌ترسم از تنفری که نشانم خواهند داد،

من همان دختری هستم که با معشوق‌اش کل روز را

توی تخت‌مان قایم می‌شویم

چون اگر بین مردم برویم

همه می‌گویند شماها اشتباه می‌کنید،

من همان پسری هستم که با معشوق‌ام

راه می‌رفتیم

و یک نفر رد شد و به ما تف کرد

چون ما این‌قدر با او فرق داشتیم،

من همان دختری‌ام که توی زمین دفن شده‌ام

چون نمی‌توانستم ادامه بدهم،

آن‌ها زندگی من را جهنم زنده کردند

چون من گی هستم و می‌گویم که من گی هستم،

من دختری هستم که تنهایی می‌میرم

وقتی معشوق‌ام جلوی در ایستاده

و آن‌ها نمی‌گذارند او تو بیاید

چون ازدواج ما را کثیف می‌دانند،

من همان دختری هستم که دوست‌پسر دارم

وقتی واقعا از یک دختر خوشم می‌آید

اما همه به من می‌خندند

اگر واقعیت من عیان بشود،

آدم کجا می‌تواند قایم بشود، کجا می‌تواند بمیرد؟

چون شماها خیلی ساده نمی‌توانید فراموش کنید

با این همه حس تنفرتان

فقط چون ماها می‌توانیم متفاوت‌تان باشیم.

مارپیچ ِ گذشته‌ها

2010-06-22T13:29:00.000-07:00

باید می‌گفتم، ولی نگفتم. سرش را خم کرده بود به سمت و من توی مبل جمع و جورتر شدم. موهای قهوه‌یی بلندش روی صورت‌اش ریخته بود. توی دلم گفتم، قشنگ‌ترین صورتی که از یک پسر دیده‌ام. توی خودم جمع شدم. زمان گذشته بود. سال‌ها، سال‌ها. موهای بلندم توی صورتم ریخته. خواننده‌ی انگلیسی داد می‌زند که ممکن است، ممکن است. ولی نمی‌توانم لبخند بزنم. ماه‌ها گذشته‌ست. آدم‌ها آمده‌اند و رفته‌اند. ولی هیچی عوض نشده است. یک سال گذشته مثل یک کابوس لعنتی بی‌پایان روی شانه‌هایم خم شده و چیزی ندارم به‌ش اضافه کنم. تصویرها فقط هستند. آخرین پسر روی صورتم خم شده بود و با موهایم بازی می‌کرد. لبخند زد و گفت موی سفید داری. گفتم زیاد. خیلی زیاد. نفس تازه کردم. گفتم بین موهایم قایم شده‌اند
...
تی‌ اس الیوت همیشه توی سرم می‌خواند
توی اتاقی که زن‌ها می‌آمدند
می‌رفتند
از میکل آنژ حرف می‌زدند
ولی توی اتاق زندگی کوچک من فقط پسرها می‌آیند و می‌روند و از همه چیزی حرف می‌زنند به جز میکل آنژ. توی پارک نشسته بودیم و سامی پیرمردها را دید می‌زد و پسرهایی که نمی‌شناختم حرف می‌زدند از فوتبال و چیزهای بی‌اهمیت زندگی و من دلستر انبه‌ام را مزه می‌زدم. باید می‌گفتم و نگفتم. لبخند زدم ولی. نگاه کردم توی تاریکی که علی‌رضا دورتر نشسته بود سیگار به لب حرف می‌زد و من را می‌پایید. باید نگران می‌شدم؟ نگران چی؟ رسول توی تاریکی و گرمای سر شب داشت تاریخ‌چه‌ی آب‌نمای آن پارک تاریک را می‌گفت. و بعد پرسید چرا نمی‌نویسی؟ توی دلم گفتم چی را بنویسم؟ شاید
...
ولی می‌خوانم. خیلی می‌خوانم. شعر دوست دارم و خواندن شعر خسته‌ام نمی‌کند. زندگی خسته‌ام می‌کند. چیزهای دیگر خسته‌ام می‌کند. توی یک‌ سال گذشته آن‌قدر به مرگ فکر کرده‌ام که حد و اندازه ندارد. فروردین ماه مزخرفی که گذشت، آن‌قدر به خودکشی فکر کردم که به چیز دیگری فکر نکردم. ولی اتفاقی نمی‌افتد. می‌خواستم خودم را بکشم، همان ده سال پیش کشته بودم. آن روز که ناامیدی دانه به دانه سلول‌هایم را پر کرد و... مگر زندگی ماند؟ چیزی ماند؟ من زنده بودم؟ بودم؟ یا
...
پسرها توی اتاقم می‌آیند و می‌روند. چیزی عوض نمی‌شود. چیزی مهم نیست. داشتم یک کتاب می‌خواندم. مثل بقیه‌ی کتاب‌های جدید بی‌اهمیت بود. کتاب را رها کردم. امشب آخرین قسمت فصل دوم سریال زنان خانه‌دار نوامید را دیدم و تمام شد. امیدرضا همین دو فصل را آورده بود. حالا سریال هم ندارم تماشا کنم. ولی کارلوس هست. کارلوس را امیدرضا را می‌شناسد. یک همستر است. تازه بدنیا آمده. من حس‌اش می‌کنم. قرار است یک روز برویم و توی مغازه‌ همستر فروشی پیدایش کنیم
آره. پیدایش می‌کنیم. می‌دانی، زندگی همین است، ناامیدی که توی ناامیدی موج می‌خورد، مارپیچ می‌شود، شکل صورت پسرها را پیدا می‌کند. حالت نگاه‌شان وقتی می‌خواهی بگویی من را بغل کن. می‌خواهی بگویی بهت احتیاج دارم. ولی نمی‌توانی. ولی هیچی نمی‌گویی. چشم‌هایت را می‌بندی و بعد یک لحظه خیره می‌مانی به هیچ چیز. چون هیچ چیزی هیچ‌وقت مهم نیست، هیچ‌وقت اهمیتی ندارد، هیچ‌وقت
...
آره. بعضی‌وقت‌ها می‌آیم این‌جا و چیزی منتشر می‌کنم. فقط همین و مهم هم نیست

تجاوز و سوء‌استفاده‌ی جنسی

2009-11-22T00:28:00.000-08:00

برای دانلوود سومین کتاب رامتین شهرزاد، بر روی این لینک کلیک کنید، این کتاب، جزوه‌یی کوتاه در مورد تجاوز و سوء‌استفاده‌ی جنسی است و به این امید کار شده است تا بتواند دریچه‌یی کوچک برای گفت‌وگو بر این مشکل عمده‌ی تمام جوامع بشری، در کشور ما هم باز کند

خاکسترهای آبی

2009-11-22T00:24:00.000-08:00

دومین کتاب رامتین شهرزاد را از این لینک دانلوود کنید. این کتاب سابق بر این، در این آدرس قرار گرفته بود. اما نسخه‌ی موجود قبلی، هم حجم بیشتری داشت، هم نام من به رامتین پاک عوض شده بود،‌ هم صفحه‌بندی و فونت کتاب مشکل داشت و هم البته، کپی‌رایت کتاب را شخص ساقی قهرمان بدون هیچ گونه اجازه‌یی از من به نشر افرا بخشیده بود. هیچ وقت علاقه‌يی به کار با نشر افرا، حتا به صورت چاپ ای‌بوک نداشتم و هیچ وقت در این مورد هیچ گونه صحبتی با من نشده بود. ساقی قهرمان بدون هیچ گونه هماهنگی با من، کتابی را که برای ضیافت و چراغ کار شده بود، به نشر افرا بخشید. البته من همیشه ممنون لطف ساقی قهرمان برای ویرایش کتاب هستم، اما این چیزی را در مورد کاری که با کتاب کرد، عوض نمی‌کند. حالا نسخه‌ی پاک کتاب را مطالعه کنید

آمریکا و چند شعر دیگر

2009-11-22T00:17:00.000-08:00

اولین کتاب رامتین شهرزاد را از این لینک دانلوود کنید. سابق بر این، کتاب در این لینک منتشر شده بود. حالا حجم کتاب را کم کرده‌ام و مشکلات صفحه‌بندی هم حل شده است. این کتاب اولین بار به عنوان ضمیمه‌ی نشریه‌ی چراغ منتشر شد و ویرایش آن کار ساقی قهرمان است. قرار بود کتاب در وب‌سایت ضیافت منتشر شود، ولی آن وب‌سایت هیچ وقت به کار نیافتاد. امیدوارم روزی ترجمه‌یی کامل‌تر از شعرهای گینزبرگ ارائه بدهم

در جست‌وجوی زمان از دست رفته

2009-10-28T03:32:00.000-07:00

این موش امیدرضا است، یک همستر به نام دکارت. از وقتی دکارت را دیدم، به این باور رسیدم که تنها چیز واقعی توی دنیاست. همه چیز را بو می‌کشد و از من خوش‌اش نمی‌آید. همه‌اش کابوس می‌بیند که من می‌آیم و انبار نان و شیرینی‌اش را می‌خورم. یک بار از خواب بیدار شد و ایستاد رو به صورت من دست‌اش را توی هوا مشت کرد و بعد رفت نان‌هایش را بو کشید و بعد برگشت خوابید. تمام روز را می‌خوابد و شب‌ها همه‌اش می‌رقصد. تنها چیزی است که توی سه هفته‌ی گذشته توانسته من را بخنداند. امیدرضا یک جوری رفتار می‌کند که دکارت مهم نیست، ولی همین تازگی‌ها رفته برایش یک پورن استار خریده، که یک چیزی است توی مایه‌های خداهای باستانی کوه المپ. اسم‌اش شوهر است و می‌گویند کرامات دارد و پرواز می‌کند و جیغ هم می‌کشد. فعلا پورن استار پا نمی‌دهد و با دکارت دعوا دارند. دکارت برنامه ریخته چند روزی به پورن استار غذا ندهد تا پا بدهد، دنیا این جوری است دیگر، همه چیز بر پایه‌ي سکس می‌گردد، حتا بین موش‌ها. شاید حوصله کردم و داستان‌های دکارت را نوشتم. البته از این شایدها توی زندگی زیاد هست، می‌دانید که

انتخاب‌های ادبی گاردین برای گی‌ها

2009-10-16T20:20:00.000-07:00

مقدمه: روزنامه‌ی «گاردین» چاپ لندن، یکی از قدیمی‌ترین و جدی‌ترین نشریه‌های زنده‌ی دنیاست، بیش از 175 سال است منتشر می‌شود و تا به حال بیش از 50 هزار شماره چاپ کرده است. یکی از سنت‌های این روزنامه، انتخاب‌های کتاب‌اش هستند که به صورت فهرست‌های ده تایی در موضوع‌های مختلف منتشر می‌شوند. 17 جولایی سال 2001، پائول برستون، منتقد ادبی روزنامه فهرست 10 کتاب برتر ادبی گی را به انتخاب خودش برای روزنامه نوشت و منتشر کرد. از میان این کتاب‌های این یادداشت، «تصویر دوریان گری» و «ساعت‌ها» بارها در ایران منتشر شده‌اند و «قصه‌های شهر» هم در دست ترجمه است

درباره‌ی نویسند: پائول برستون روزنامه‌نگار و نویسنده است. اولین رمان او، «بی‌شرم /Shameless» توسط منتقد ادبی ویل سلف به عنوان «حقیقتی تکان‌دهنده درباره‌ی گی‌های لندن» توصیف شد و الان چاپ شمیز آن هم در دسترس است

یک. تصویر دوریان گری نوشته‌ی اسکار وایلد. منتشر شده در 1891 میلادی
The Picture of Dorian Gary by Oscar Wilde

اغلب افتخار ابداع «هم‌جنس‌گرایی مدرن» نصیب اسکار وایلد شده و در «دوریان گری» او کهن‌الگوی این ژانر را هم آفریده است – جوان زیبایی که روح خویش را به ازای جوانی ابدی می‌فروشد. این کتاب را باید همه‌ی پسرهای خیابان اولد کمپتون بخوانند. مترجم: جایی در لندن برابر پارک دانشجو در تهران

دو. بانوی گل‌های ما نوشته‌ی ژان ژنه. منتشر شده در 1943 میلادی
Our Lady of the Flowers by Jean Genet

برای بسیاری از مردان گی، ژنه بیانگر هم‌جنس‌گرایی از خود-بیزار است که از رسم زمانه کناره گرفت و سرانجام جنبش آزادی گی را الهام‌بخش شد. بی‌شک شخصیتی بدبین است و کسی که کوچک‌ترین حس هم‌دردی نسبت به سیاست‌های امروزی گی ِ «حس خوبی داشته باش و پرچم رنگین‌کمان تکان بده» ندارد. «بانوی گل‌های ما» به عنوان شاهکار او درنظر گرفته می‌شود. ژنه این کتاب را در زندان نوشت، کتاب‌اش را روی قطعه کاغذهای قهوی‌ رنگی نوشت که زندانی‌ها با آن‌ کیسه‌های خرید می‌ساختند. وقتی کاغذهای نوشته‌اش توقیف می‌شدند، دوباره کارش را از اول شروع می‌کرد. خوب حداقل به نوعی، خوش‌بینی خارق‌العاده‌یی در روش نوشتن کتاب وجود دارد

سه. شهر شب نوشته‌ی جان رِچی. منتشر شده در 1963 میلادی
City of Night by John Rechy

اولین بار با گوش کردن به برنامه‌های سافت سل و مارک آل‌موند متوجه‌ی وجود جان ریچی شدم. ریچی محبوب جهانی پسرهای خیابانی، کویین‌های زنانه‌پوش و مردان سرزبان‌دار است، میل آن‌ها به عشق را با طنزی هرزه و سکس‌های اتفاقی به نمایش می‌گذارد. ریچی نویسنده‌یی بامزه‌تر از کل چیزهایی است که مردم درباره‌اش می‌گویند. «شهر شب»‌ اولین رمان اوست.

چهار. قصه‌های شهر نوشته‌ي آرمستید موفین. منتشر شده در 1978 میلادی
Tales of the City by Armistead Maupin

فکر کنم تا حالا «قصه‌های شهر» را ده دوازده باری خوانده باشم. موفین اولین نویسنده‌یی است که تا به حال دیده‌ام شخصیت‌های گی را به عنوان بخشی از زندگی غنی همه نشان می‌دهد، به‌جای آن‌که آن‌ها را موجوداتی دل‌مشغول دنیاهای مخصوص خودشان بسازد. مخلوط شاد شخصیت‌های گی و استریت نوشته‌های او را این‌قدر خواندنی ساخته است. پلات داستان‌ها اغلب ورای باور انسان امتداد می‌یابند، اما شخصیت‌هایش آن‌قدر متقاعد کننده‌اند که این ناباوری اصلا اهمیتی پیدا نمی‌کند

پنج. رقاص ِ رقص نوشته‌ی آندرو هولاریان. منتشر شده در 1978 میلادی
Dancer From The Dance by Andrew Holleran

داستان در دیسکوها و سکوهای رقص لبریز از دود دهه‌ی 1970 نیویورک می‌گذرد، «رقاص ِ رقص» حکایت کویین‌های در حاشیه، بدن‌فروشان حرفه‌یی و تنهایی زندگی‌های گذران زیر رقص نور چرخان است. تقریبا کیفیتی عرفانی در داستان وجود دارد، همان‌طور که شخصیت‌های گوناگون مجذوب ورود مالون می‌شوند، مردی که زیبایی فیزیکی‌اش او را به عنوان نوعی موعود و نجات‌بخش نشان می‌دهد. یک کلاسیک ادبی گی و اثری به حق کلاسیک

شش. داستان شخصی یک پسر نوشته‌ی ادموند وایت. منتشر شده در 1982 میلادی
A Boy's Own Story by Edmund White

کسی این کتاب را به عنوان رابطی بین «ناتور دشت» و «De Profundis» می‌شناخت. من در کل چندان محسو ادموند وایت نیستم (به نوعی او را پرجلال و شکوه می‌بینم.) چندان هم علاقه‌ی خاصی به داستان‌های «ورود به جامعه» ندارم. اما این داستان واقعا اصیل است

هفت. کویین‌ها نوشته‌ی پیکلز. منتشر شده 1984میلادی
Queens by Pickles

«کویین‌ها» در همان سالی منتشر شد که من وارد لندن شدم. زخم‌خورده‌ی تصویر رسانه‌یی گل‌ها از چهره‌ی آلرژیک «منفی» جامعه‌ی گی لندن بودم، این کتاب تصویری به حق صادقانه‌تر از زندگی گی شهر بزرگی است، دربرابر آن‌ چیزهایی که من در تصویرهای بارهای گی لندن بین لیوان‌های آب‌جو توانستم ببینم. به خاطر دلایلی عجیب، بعضی از مردمان گی به نظر مشکلی به خندیدن به خودشان دارند. نویسنده‌ی این کتاب کوچک‌ترین مشکلی با این موضوع ندارد

هشت. گوشت و خون نوشته‌ی مایکل کانینگهام. منتشر شده در 1995میلادی
Flesh and Blood by Michael Cunningham

مایکل کانینگهام تواناترین نویسنده‌ی این روزهای ماست. آخرین کتاب او «ساعت‌ها» جایزه‌ی پولیتزر برای داستان را برد و درنهایت با فیلمی به سینما‌ها آمد که نیکول کیدمن در آن بازی می‌کرد. این دومین رمان اوست. داستان چهار نسل از زندگی خانواده‌ی مهاجری در آمریکا و راه‌های گوناگونی که والدین با مساله‌ی گی بودن فرزند خود در خانواده برخورد می‌کنند و هم‌چنین بچه‌ی گی که با نیاز خود به داشتن خانواده را حل می‌کند. کتابی جاه‌طلب است، در مقیاس یک حماسه کار شده و به ما یادآور می‌شود که اصول‌گرایان دست‌راستی تنها کسانی نیستند که دل‌مشغول «ارزش‌های خانواده» هستند

نه. مسلح نوشته‌ی کریستوس تسیولکاس. منتشر شده در 1997میلادی
Loaded by Christos Tsiolkas

داستان پسر گی یونانی‌ 19 ساله‌ی اخمویی که در حومه‌ی ملبورن دنبال دردسر می گردد، از این جور رمان‌هاست که توی یک یا دو نشست آن را می‌خوانید. به‌زحمت 150 صفحه ادامه می‌یابد و با نثری سرراست نوشته شده است، از اول تا آخر یک سره عجولانه پیش می‌رود و لبریز از سکس‌ با انسان‌هایی ناشناس، مصرف موادمخدر و حقایق خشن زندگی در لبه‌ی اجتماع است

ده. اشتراک دو جنتلمن نوشته‌ی ویلیام کورلِت. منتشر شده در 1997میلادی
Two Gentlemen Sharing by William Corlett
«اشتراک دو جنتلمن» یکی از بامزه‌ترین رمان‌های گی است که در گذر سال‌ها خوانده‌ام. یک کمدی رفتار که در دهکده‌یی آرام در میانه‌ی انگلستان می‌گذارد، زندگی گروهی شخصیت‌های تیپ رستورایی شنگول را نشان می‌دهد که صبرشان با ورود دو مرد گی به امتحان گذاشته می‌شود که در خانه‌یی با هم زندگی می‌کنند. کورلِت توانسته عالی برخورد سبک‌های متفاوت زندگی را به نمایش بگذارد، از طنزی ملایم استفاده کرده تا تعصب‌های فردی را به کنکاش بنشیند و در طول خوانش داستان، انبوهی شگفتی را هم به نمایش می‌گذارد

یکی بیاد من رو جمع کنه

2009-10-09T21:32:00.000-07:00

توضیح عکس: به من گفتند که این آقا در اعتراض به وضعیت اینترنت در ایران اعتصاب کرده‌اند

با توجه به این‌که مهرشاد در آهنگ خالی‌بندی این ترجیح‌بند معنوی را عمیقا استفاده می‌کنند، من و تو چه ساده بودیم که به همه داده بودیم، و من هم جدیدا آهنگ‌های دمبله‌کُسه دوست می‌دارم و چون اکانت من زده همه چیز را ف‌ی‌ل‌ت‌ر کرده و من هم همیشه‌ی خدا راست نکردم از ف‌ی‌ل‌ت‌رشکن استفاده کنم، لج‌بازی کردم و از دانش انگلیسی‌ام استفاده کردم و روی کلمه‌هایی سرچ زدم که روی همین اینترنت که جی‌میل هم به خاطر جی بودن‌اش مشت در دهان خورده است، نتایج درخشانی از میان‌شان پدیدار شد. آره دیگه. فکر کنید من الان سه چهار روز است دارم روی مساله‌ی مستر و اسلیو مطالعه می‌کنم، خیلی باحال است، سایت‌های خوشمزه‌یی هم دارند. حالا این‌ها به کنار، یک سری لینک برای‌تان معرفی می‌کنم که بروید یک با این جور ادبیات پورن گی عمیق‌تر آشنا شوید و به این بهانه زبان انگلیسی‌تان را هم تقویت کنید. طعم چرم را هم درک کنید. به خدا از کلاس خصوصی هم موثرتر است. حالا از من گفتن بود

آقای دوک پترسون
http://duskpeterson.com/treasure
ایشان یک عزیز مستر اسلیو دوست هستند و در زمینه‌ی وب‌سایت‌های این شکلی فعالیت می‌کنند. این آدرسی که این بالا گذاشتم، گنجینه‌ی ایشان است که اگر توجه کنید، توی لینک‌هایش چیزهای جالبی پیدا می‌شود و در عمق‌شان به چیزهای عمیق‌تری می‌رسید

رومانس‌های مردانه
http://www.arkwolf.com/manloveromance/index3.php
احتمالا برای باز کردن این فهرست مجبور شوید از ف‌ی‌ل‌ت‌رجردهنده‌‌تان استفاده کنید. این یک فهرست مفصل و مصوری است از آقایانی که به زبان انگلیسی به کارهای بدنی مشغول هستند. خیلی از این اسم‌ها و آدرس‌ها بدون هیچ مشکلی باز می‌شوند. یعنی به زبان ساده این‌که بعد از باز شدن این صفحه، نرم‌افزار ف‌ی‌ل‌ت‌رجردهنده‌تان را ببندید و با خیال راحت بوق بزنید و ول بگردید

جید بوچانان
http://www.jadebuchananbooks.com/freereads.htm

ایشان را از همان فهرست بالایی پیدا کردم. نود درصد نوشته‌های ایشان پولی است، ولی اگر روی بخش نوشته‌های مجانی‌شان کلیک کنید یک تعدادی داستان‌های کوتاه و مصور و این جور چیزها پیدا می‌کنید. من که دوست‌شان داشتم، مخصوصا آدمک‌های عروسکی که باهاشان داستان بازی می‌کنند بدفرم خوشمزه شد. من کلی بچه شدم و جیغ کشیدم و از آن عروسک‌ها خواستم

آقایان استرالیایی
www.gay-ebook.com.eu

این وب‌سایت که البته با جر دهنده‌ی ف‌ی‌ل‌ت‌ر کار می‌کند، یک تعدادی کتاب دارند که می‌شود دانلوود کرد. مثل همین کتاب‌خانه‌ي دگرباش خودمان است. ولی توی کتاب‌هایش ملت دارند به جای آه کشیدن، با همدیگر یک کارهایی می‌کنند

فعلن همین چهار تا لینک بس‌تان است. من هم به مسوولین توصیه می‌کنم بگذارند یک کم سایت‌ها باز باشند که من به جای ول‌ گشتن و منحرف شدن بروم سر کارهایم. فکر کنید، آدم می‌زنید کارتون و سینما و جواب‌هایش همه کونی شده. به قول مهرشاد، من و تو چه ساده بودیم که به همه داده بودیم، پای این عشق خیالی بدجوری افتاده بودیم. البته مهرشاد جایی دیگر در مورد اینترنت در اینجاها گفته بود، بابا تو دیگه کی هستی. آره، زندگی است دیگر

چشم‌هایت فراموش‌ام نمی‌شوند

2009-10-05T19:22:00.000-07:00

ساعت پنج صبح است. از خواب پریدم. مطمئن هستم اگر کسی کنارم بود، لبخند را صورتم می‌خندید، چشم‌هایم را می‌درخشید نازم می‌کرد. خواستنی بودم. بیدار شدم و لبریز بودم از انرژی. سرشب دیروز را با هم گذراندیم. صدای دورگه و مردانه‌ات توی گوشی گفت سمت راست‌ات بیا من را می‌بینی. نشسته بودی روی نیمکت پارک، شیرقهوه‌ات را مزه می‌کردی. من آرام آمدم جلو. آفتاب بعدازظهری آخرین زورهایش را داشت توی هوای نیمه یخ‌بسته‌ی شهر می‌زد. نشستم کنارت و اول کمی سکوت بود. اول کمی غریبگی این هفت هشت سال که نبودیم. کمی غم که بین انگشت‌هایم می‌دوید. توی نگاه تو بود. و بعد حرف‌ها می‌دویدند. راه‌شان را پیدا می‌کردند. اول زمان کند می‌گذشت. تو هم تعجب کردی وقتی دیدی فقط نیم ساعت گذشته. راه رفتیم. من تحمل نشستن را نداشتم. راه رفتیم و بعد یک گوشه‌ی پارک نشستیم. بعد حرف زدیم، تو داشتی از این می‌گفتی که بعضی‌وقت‌ها چیزهایی پیش می‌آید که دست ما، مکث کردی، من خنده‌ام گرفت، گفتم ترسیدم. فواره‌های حوض بزرگ روبه‌روی ما یک دفعه شروع کردند به رقصیدن. به قهقهه خندیدم. آن‌جا زیاد نماندیم. به خاطر سینوزیت من. شب البته دو تا مسکن محض احتیاط و به خاطر سردردم خوردم. دیشب نسکافه دست من را مجبور کردی از وسط جویبار آب پارک رد شوم، از روی آجرهای آب‌گیر. من گفتم می‌ترسم. بعد گفتم ببخشید من هنوز هم سوسولم. بعد خندیدی، گفتی بعضی چیزها را زور نزن، نمی‌شود عوض کرد. خنده‌ات قشنگ بود
دیشب چقدر خوب بود، وقتی برگشتی و گفتی چقدر خوشحالی که من خودم را پیدا کردم. که حداقل می‌دانم کی هستم و با دوست‌هایی شبیه خودم هستم. اینکه گی هستم و خودم هم این را می‌دانم. نگاه‌ات قشنگ بود. گفتی ده نه سال پیش، یکی از دغدغه‌های اصلی‌ات این بود که من خودم را بشناسم. دستم را آرام گذاشتم روی شانه‌ات. دستم را برداشتم. دو نفری آدم‌ها و درخت‌ها و هوا و زمین را نگاه می‌کردیم. آرام بودیم. یک ساعت قبل‌اش وقتی همان اول پرسیدی خودم را پیدا کردم؟ جواب گنگی دادم. گفتم کدام خود را می‌گویی؟ و تو نگاهی کردی که خوب بود. بعد گفتی پخته‌تر شده‌ام. گفتی تنها دوست‌ات هستم که کم‌سن و سال‌تر از خودت هستم. با موبایل‌ات عکس دوستی را نشان دادی. گفتی راحت هستی با گی‌ها. ولی مرزها را هم رعایت می‌کنی. حرف زدیم. بعد از همه‌ی این سال‌ها تو برگشته‌یی، پسری که تمام سال‌های دبیرستان تحسین‌اش می‌کردم برگشته است. مثل همیشه، ساکت و آرام کنارم نشسته است. برادرم پیش من است و چقدر آرام شده‌ام. کاش می‌دانستی چقدر چقدر زیاد برایم مهم هستی. آرام گذاشتی گونه‌هایت را ببوسم. و رفتی. دوستم تو که رفتی دم گوشم گفت واااااااااای این چقدر خوب است و با نگاه‌اش همین‌طوری داشت تو را می‌خورد. جیغ من درآمد که کوفففففففففففففت
شب توی پارک با بچه‌ها توی سر و کله هم می‌زنیم. می‌خندیم. ول می‌گردیم. چایی می‌خوریم و نسکافه. من خسته‌ام. پنج ساعت است توی پارک دارم می‌گردم. آرام بوسه می‌زنم بر گونه‌ها و لب‌های بچه‌ها. خداحافظی می‌کنم. برای اولین بار از پارک که خارج می‌شوم دارم می‌دوم، می‌خندم. دنیا گرم است، خیلی گرم. شب آرام می‌خوابم. صبح چشم‌هایم را باز می‌کنم. پنج صبح است. توی بدنم یک گرمای خیلی خاص دارد می‌سوزد. لبخند می‌زنم. من هات‌ترم از کل صبح و زندگی و همه‌ی پسرهای خوشگل توی دنیا

بین آسمان و زمین

2009-10-04T01:24:00.000-07:00

همیشه به معجزه اعتقاد داشتم. سال‌ها زندگی دوگانه عادتم داده یک چیزی شلپ بین لحظه‌هایم سبز شود و دیشب تو سبز شدی. توی پارک نشسته بودیم و تازه لیوان‌های نسکافه‌مان را تمام کرده بودیم و هوای پاییزی خنک زیر پوست‌های‌مان می‌دوید و من برگشتم به پسر بغل دستی‌ام گفتم مگه همین چشه؟ پسر قد بلند، لاغر، با موهای کوتاه و نگاهی خیره مستقیم توی چشم‌های من جلو آمد و جلو آمد و جلویم ایستاد و آرام گفت: سلام، چطوری؟ و من خیلی خیلی خیلی مزخرف خونسرد سرم را آوردم بالا و لبخند زدم و گفتم: سلام. انگار هیچ چیزی اتفاق نیفتاده باشد. ایستادم و خیلی نزدیک به تو ایستادم و صحبت کردیم و من تمام مدت توی چشم‌هایت نگاه می‌کنم و حروف را از بین لب‌هایت هورت می‌کشیدم بین نفس‌هایم. لبخند زدی. گفتی عجیب است، گفتی سه ساعت قبل همین جا رد شدم و فکر کردم بگردم تو را پیدا کنم. به یکی دو نفر تلفن بزنم و تلفن‌ات را بگیرم و حالا، مکث کردی و توی چشم‌هایم نگاه کردی. موقع خداحافظی جلو آمدم که صورت‌ات را ببوسم، دست دراز کردی بغلم کردی، آرام سرم را گذاشتم روی شانه‌ات. گریه نکردم. نه، اصلا گریه نکردم. حتا وقتی که رفتی، بهم ریخته بودم، اما گریه نکردم. برگشتم به دوستی گفتم: چی می‌گفتی؟ و بدون این‌که منتظر جواب‌اش بشوم، گفتم می‌دانی چند سال بود این پسر را ندیده بودم؟ سر تکان داد. گفتم هشت سال. هشت سال است ندیده بودم‌اش. الان صبح شده، شاید هم هشت سال نبود، شاید هفت سال بود، یا شش سال و خورده‌یی. ولی معجزه بود، که همین‌طوری راحت و بی‌خیال مثل همیشه سبز شوی و بگویی سلام و واقعا تمام این سال‌ها نگذشته باشد
شب بد خوابیدم. یک موقعی به موبایلم نگاه کردم و سه و نیم صبح بود. یازده و ده دقیقه‌ی شب تازه برگشتم خانه. نشستم و موسیقی گوش کردم. چند دقیقه بعد از آن‌که رفته بودی از یک نفر پرسیدم که واقعا من این آدم را دیدم؟ خواب نبودم؟ لبخند زد و گفت رامتین،‌ شماره‌اش را گرفتی، نگاه کن به موبایل‌ات. من باید حرف بزنم. من باید خیلی با تو حرف بزنم، این حق من و تو نبود. این حق ما نبود که این جوری لجن‌مال‌مان کنند. این جوری زندگی‌هاي‌مان را به گند بکشند. چرا؟ آخر چرا؟ چرا وقتی همه چیز آن‌قدر عالی بود یک دفعه همه چیز بهم ریخت؟ تمام این سال‌ها سعی کردم بفهمم چی شد. سعی کردم با خودم کنار بیایم. جرات می‌خواهد، جرات می‌خواهد گوشی تلفن را بردارم و به تو زنگ بزنم و از تو بخواهم هم را ببینیم و من بپرسم و بپرسم و شاید هم فقط گوش کنم، فقط گوش کنم که تو حرف بزنی
دیشب یکی از دلتنگی‌های زندگی‌ام بلند شده و دارد به کل چهارچوب زندگی‌ام مشت می‌کوبد. حالت تهوع دارم. گیج‌ام. سعی می‌کنم ترجمه کنم. جمله‌هایی که ترجمه می‌کنند حالم را بدتر می‌کنند. سعی می‌کنم موسیقی گوش کنم. ولی حالت تهوع‌ام بدتر می‌شود. دیشب تو زیباتر از تمام آن سال‌ها بودی که توی دبیرستان با هم گذراندیم و در خیابان و در فریاد کشیدن توی تبلیغ‌های انتخاباتی دور دوم خاتمی. از تمام آن‌ سال‌ها زیباتر بودی. خندیدی، گفتی فرق نکردی. گفتم نه، گفتم همان کارهای قبلی را می‌کنم. خندیدم. روی صفحه‌ی موبایل‌ات عکس میرحسین موسوی بود. لبخند زدی و رفتی. توی جمعی که کنار من ایستاده بود، یک پسر هفده ساله بود، یک پسر هجده ساله بود، یک پسر بیست ساله بود. وقتی آن سال‌ها تو رفتی، من هجده سالم بود، تو بیست سال‌ات بود. تو رفتی و حالا

ساعت‌هایی در آفتاب و تاریکی

2009-10-02T10:37:00.000-07:00

تصویر تو در نیمه‌شب

چهارمین شب بیماری. قبل از خواب با تو صحبت می‌کنم. صدایم ساکت است. تو آرام حرف می‌زنی. گوشی را که بعد از یازده دقیقه صحبت قطع می‌کنم. با خودم می‌گویم قرن‌ها بود با هم یازده دقیقه با موبایل حرف نزده بودیم. نگران موش‌ات می‌شوم که در خانه تنهاست. چشم‌هایم را می‌بندم. نصفه شب گذشته است. سردم است. خوابم. بین ده‌ها بار از خواب پریدن و خواب‌های آشفته دیدن، صدایی از من پرسید که بهترین لحظه‌ی زندگی‌ام کی بوده؟ و من یک لحظه مکث کردم و بعد یادم آمد، آن روزی که خانه‌مان بودی، یادت هست؟ غمگین بودی، چشم‌هایت می‌لرزید، ایستاده بودی صدف‌هایم را نگاه می‌کردی، دستم را گذاشتم روی شانه‌ات. برگشتی. بدن‌ات می‌لرزید. زیباترین لحظه‌ی زندگی‌ام آن وقتی بود که آن سیب سرخ و سفت و ترش‌شیرین یخ را با هم دو نفری گاز زدیم، خوردیم، تو سرت را گذاشته بودی روی شانه‌های من. عرق کرده بودی. چشم‌هایت را بسته بودی و آرام سیب را می‌جویدی. از خواب پریدم. سردم بود. عرق کرده بودم. درد داشتم. مریض‌ام. عصبی‌ام. خیلی عصبی‌ام. نگاه کردم به تاریکی توی اتاق. فکر کردم من انتخاب کردم دوست تو باشم، انتخاب کردم که فقط دوست تو باشم؟ فکر کردم، اگر خواسته بودم، اگر خواسته بودم الان به جای او، من بودم؟ می‌خوابم. کابوس می‌بینم. از خواب می‌پرم. می‌خوابم، نصف دوست‌هایم توی خوابم هستند. لبخند می‌زنم. چشم‌هایم را می‌بندم. توی خواب توی بغل هم می‌خوابیم. می‌خوابم. زیبا شده بودی پسر، محشر کرده بودی، دوباره سرت را گذاشتی روی شانه‌ام، سیب را گاز زدی، آرام می‌جویدی، من سیب را می‌چرخواندم توی دستم، پرسیدم: یکی دیگر هم می‌خوری؟ سر تکان دادی. چشم‌هایت نمی‌لرزید. چشم‌هایت امیدوار بود. زیبا بودی

صبح در واقعیت

سه روز است با سیب‌های سفت سبز شیرین میعاد دارم. وقتی دلم خیلی می‌گیرد، روی مبل قدیمی سبز اتاقم ولو می‌شوم، پاهایم را جمع می‌کنم و سیب گاز می‌زنم و به روبه‌رویم نگاه می‌کنم و فکرهای خوشگل می‌کنم. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. بهتر می‌شوم. هفته‌ی بیماری تمام می‌شود. آرام می‌خوابم. دیروز که از خواب بیدار شدم و فهمیدم خستگی‌ام در رفته است متعجب شدم. روزها از خواب می‌پریدم و خسته‌تر بودم و ناآرام‌تر و درد بود. اخبار نگاه نمی‌کنم. توی اینترنت نمی‌چرخم. کار نمی‌کنم. فکر نمی‌کنم. رویا می‌بافم ولی، در رویایم پسر هست، زندگی هست، خنده هست، آینده هست. با خودم می‌گویم من فقط بیست و پنج سال زندگی‌ام گذشته. فکر می‌کنم زمان هست، آینده هست. یادت هست آن روز که آینده را خواب دیده بودم؟ که آمدی آپارتمان ما، تا از پله‌ها بیایی بالا، من در را باز گذاشتم که سگ سفید خنگ‌ات بدود بیاید توی بغل من ولو شود و صورتم را لیس بزند. بعد هم تا تو بیایی برود سر بازی‌های خودش. و تو می‌آیی مثل همیشه سنگین مثل کشیده شدن یک کوه بر روی زمین و لبخندی که بر صورتت هست. شب با هم تلفنی حرف می‌زنیم، طولانی. پای لپ‌تاپ‌ات توی سایت‌های مخصوص خودت می‌چرخی. حرف می‌زنیم. سکوت هم را گوش می‌کنیم. خیلی وقت است فهمیده‌ام دوست در زندگی داشتن خیلی خیلی خیلی مهم‌تر است تا در زندگی سکس وجود داشتن. چقدر خوب است که نه همیشه، اما بعضی‌وقت‌ها که داغان هستی می‌توانی تلفن برداری و زنگ بزنی به کسی. یا کسی زنگ بزند. صدای خشایار را نشناختم، گیج بودم، سعی کردم برگردم به این دنیا، جیغ زد خاک تو سرت، رامتین من را یادت رفته؟ خندیدم، خشایار می‌دانی چند وقت بود نخندیده بودم؟

آینده هست

در زندگی آینده هست. چشم‌هایم را می‌بندم و فکر می‌کنم روزهای بعدی و روزهای بعدی. دوستم آمده بود موسیقی ببرد و کتاب. گفت می‌خواهند پارتی بگیرند. گفتم نمی‌آیم. آدم‌ها هنوز اذیت می‌کنند. تا برود، تا آن دو ساعتی که حرف زدیم، نرم‌تر شدم، گفتم شاید بیایم. شاید. البته، میانه‌ی فصل می‌خواهم با او حرف بزنم. فکر می‌کنی جرات‌اش را داشته باشم؟ بالاخره باید تصمیم بگیرم. و چقدر تصمیم گرفتن سخت است. چقدر سخت است

تاثیرهای کوتاه مدت فکر کردن در زمان بیماری

2009-09-29T22:05:00.000-07:00

ببینید، بین فاشیست‌ها و کمونیست‌ها هیچ شباهتی وجود نداشت، فقط یک تفاوت عمده داشتند. فاشیست‌ها فکر می‌کردند که فقط یک نژاد برتر وجود دارد و باید بقیه‌ی نژادها را یا تیرباران کرد یا چیزی هستند مثل گاو و اسب توی مزرعه. کمونیست‌ها فکر می‌کردند فقط یک طبقه‌ی پرولتریای برتر وجود دارد و بقیه‌ی طبقه‌های اجتماعی را باید تیرباران کرد یا چیزی هستند مثل گاو و اسب توی مزرعه. برای فاشیست‌ها یک چیزی وجود داشت به اسم پیشوا که مثل خدایان یونان باستان بود و آب‌جو می‌نوشید و الکل دوست نداشت و گوشت نمی‌خورد و گیاه‌خوار بود و روزی چهارده ساعت مثل سگ کار می‌کرد. بقیه‌ی جامعه یا داشتند می‌جنگیدند یا شعبه‌هایی از حزب بودند به اسم خانواده که یک گاو بعلاوه‌ی یک گاو دیگر بود با یک گله بچه. کمونیست‌ها یک رهبر حزب داشتند که خدا را هم خودش منصوب کرده بود و بقیه‌ی جامعه یا عضو رسمی حزب بودند یا در کار خانواده‌ی بدون طبقه‌ی اجتماعی بودند، یعنی یک گاو بعلاوه‌ی یک گاو و یک گله بچه که توی خانه‌شان شب‌ها به تراکتور سجده می‌کردند
الان شصت سال است فاشیست‌ها از لحاظ سیاسی ترور شده‌اند و حدود بیست سال است که کمونیست‌ها هم تقریبا ترور شده‌اند. حالا این وسط دعوا سر این شده که کدام یکی‌شان بیشتر کشته‌اند. می‌گویند فاشیست‌ها سر جمع مستقیم یا غیرمستقیم شصت میلیون و خورده‌یی کشته‌اند، البته هنوز هم دارند می‌شمارند. آن وسط کمونیست‌ها شانه بالا می‌اندازند که فقط مائو سی میلیون نفر کشت و تازه استالین هم معلوم نیست چند تا بیست میلیون نفر کشت، بیست میلیون تا که توی جنگ کشت، بیست میلیون تا که توی سیبری کشت و بین راه سیبری هم کشت و یک سوم ملت را هم که با قحطی کشت. بعد شانه بالا می‌اندازند که فقط مائو هم سی میلیون نفر کشته بود. آه چقدر تاریخ مدرن ک‌ونی است
الان توی قرن بیستم دو تا موجود داریم، یکی کاپیتالیسم، دیگری متعصب‌های کله‌خر مذهبی که اسم مذهب‌های‌شان با هم فرق می‌کند. این دو تا هیچ شباهتی به هم ندارند. فقط یک تفاوت عمده با هم دارند. کاپیتالیسم فکر می‌کند یک اقلیت پول‌دار شکم‌گنده‌ی حاکم داریم که دولت را با پول درست می‌کنند و علم را می‌خرند و رسانه را می‌خرند و من و شما را هم می‌خرند و بعد هم می‌فروشند. بقیه‌ی جامعه عبارت هستند از بلوک‌های خانوادگی که از یک عدد گاو درست شده‌اند بعلاوه‌ی یک عدد گاو و دو عدد بچه، شاید یکی، شاید فوق‌اش سه تا. کاپیتالیسم فکر می‌کند گاوها باید شب قبل و بعد از خواب چند ساعت فکر کنند چند دلار توی این ماه برایشان مانده است. متعصب‌های مذهبی هم که فرق نمی‌کند یهودی باشند یا طالبان باشند یا نئومسیحی یا هر چیز دیگری، فکر می‌کنند یک اقلیت حاکم وجود دارند که از طریق یک سیستم خاص که فقط خودشان بلند با خدا مستقیم مرتبط هستند و بقیه‌ي جامعه موهبت‌های خدا هستند در شکل یک عدد گاو بعلاوه‌ی یک عدد گاو که هر چی خدا داد بچه دارند و فقیر هستند و برای هر روزشان یک برنامه‌ی عبادت ریخته شده است، از بوق سگ تا نصفه شب و حتا توی خواب. حالا مثل یهودی‌ها جلوی سنگ زانو بزنند یا مثل مسیحی‌ها جلوی صلیب سنگی یا چوبی زانو بزنند یا چه فرقی می‌کند، جلوی یک چیزی زانو بزنند و به یک چیز دیگری فکر کنند. کاپیتالیسم‌ها چند گونی بمب اتم دارند و نئومذهبی‌ها هم منتظرند یک نفری به اسم موعود بیاید و یک بشکن بزند بقیه‌ی آدم‌ها خرخر کنند محو شوند و آن‌ها هم صورت‌شان نورانی شود. بعدها هم قرار است تاریخ‌دان‌های فوق مدرن بحث کنند که کدام‌شان بیشتر کشتند و همین جوری این داستان ادامه دارد
...

نگاه‌های دیگران به زندگی من ِ متفاوت

2009-09-24T19:42:00.000-07:00

این یادداشت در رادیو زمانه منتشر شده است با این لینک. چون همه دست‌رسی به فی‌لتر‌شکن ندارند، متن کامل‌اش را هم توی وب‌لاگ می‌گذارم

الف – نگاه مثبت از بیرون

وقتی نوشته‌ها و حرف‌های دنیای بیرون را در مورد هم‌جنس‌گراها می‌خوانم، این احساس به من دگرباش دست می‌دهد که در مورد ما به عنوان یک فرقه با گرایش‌های خاص و آیین‌ها و مراسم‌هایی مشخص، یا یک حزب سیاسی با لیدرهایی معین و برنامه‌هایی تنظیم شده و اهدافی در پیش‌‌رو فکر می‌شود. ما را گروهی مشخص، در کنار هم می‌بینند که جزیره‌یی هستیم در تلاش برای متصل شدن به دنیای دیگران و داشتن برابری و برادری در کنار آزادی بر روی کره‌ی زمین. در این هیچ شکی نیست که گروه‌هایی مشخص، با اهدافی معین در سرتاسر کره‌ی زمین در تلاش هستند تا زندگی را برای دگرباشان جنسی آزادتر کنند و درک و ذهنیت انسان را در مورد این بخش از خود، آرام‌تر، متعادل‌تر و منطقی‌تر بسازند. این یک واقعیت است که این گونه گروه‌ها، برنامه‌هایی مدون را دنبال می‌کنند و تلاش‌شان تاکنون تصویری منطقی‌تر از زندگی هم‌جنس‌گرایان، در درجه‌ی اول برای خود ِ این اقلیت جنسی و در درجه‌ی دوم برای دیگر انسا‌ن‌ها فراهم کرده است. اما این موضوع باعث نمی‌شود که حق بقیه‌ی انسان‌های هم‌جنس‌گرا را نادیده بگیریم که در این شکل از زندگی روزگار خود را می‌گذرانند و سعی دارند تا زندگی‌ خودشان را، با حفظ استقلال و حریم خصوصی خود، بدون جنجال و بدون هیچ‌گونه وابستگی به بحث‌های دیگران بگذرانند. آرزو دارم وقتی نوشته‌ها و حرف‌های دنیای بیرون را در مورد هم‌جنس‌گرایی می‌خوانم، از انسان‌هایی تصویر ببینم که همانند دیگر انسان‌های روی کره‌ی زمین، دارند زندگی خودشان را با انواع علایق و سلیقه‌ها و رفتارها می‌گذرانند. نقشی ببینم از انسان در شکل ساده و قبول شده‌ی خویش. هم‌جنس‌گرایی یک حزب یا فرقه نیست، جنبش نیست، جزیره نیست، هم‌جنس‌گرایی صرف واقعیت انسان‌هایی است که همانند دیگران در حال گذران روزگار خود هستند

ب – نگاه منفی از بیرون

وقتی در خیابان‌های شهرهای کشور خودم قدم می‌زنم، خودم را به عنوان یک شهروند آزاد درنظر نمی‌گیرم. قانون کشور من را در نقش یک بیمار می‌بیند که باید به شدیدترین نحو از صحنه‌ی زندگی حذف شود، تا بتوان مانع فاسد شدن دیگران شد. وحشت از تصویرهای ساخته شده از من هم ‌جنس‌گرا آن‌چنان سیاه است که خود ِ من را هم می‌ترساند. ما به عنوان بخشی از مردمان این کشور درنظر گرفته نمی‌شویم. در حدود یک‌سال پیش وقتی جمعی از فعال‌های دانشجویی کشور به دیدار رئیس‌جمهور محبوب کشور، سید محمد خاتمی رفتند و از او خواستند تا یک بار دیگر برای انتخابات کاندید شوند، ایشان در میان حرف‌های‌شان، اشاره به این مساله داشتند که نوع آزادی که ایشان و همکاران‌شان به دنبال رسیدن به آن هستند، آن نوع آزادی نیست که هم‌جنس‌گرایان را هم شامل شود (نقل به مضمون.) این فقط یک مثال از آن چیزی است که در کشور من می‌گذرد، این نگاهی‌ست که محبوب‌ترین چهره‌ی سیاسی کشور من به امثال ماها دارد: انسا‌ن‌هایی که ای‌کاش نبودیم. برای همین در دانشگاه کلمبیا، رئیس دولت محمود احمدی‌نژاد تقریبا مثل یک شوخی وجود ما را نفی می‌کند. ولی واقعیت این است که ما وجود داریم. ما شوخی و جوک نیستم،‌ یک واقعیت پدیدار هستیم
انسان هم‌جنس‌گرا هیولا نیست. بیمار نیست. عجیب و غریب نیست. یک نفری است شبیه به همه‌ی کسانی که در شما هر روز در زندگی روزمره‌تان روبه‌رو می‌شوید. شما با قطعیت در تاکسی در کنار او نشسته‌اید، احتمالا با او هم‌کار هستید و در مدرسه و دانشگاه با هم روزهای خوبی داشته‌اید، احتمالا امروز عصر جایی هم‌دیگر را می‌بینیم: ولی شما به عنوان یک دگرجنس‌گرا از حقوق قانونی و شرعی خودتان لذت می‌برید و من به عنوان یک دگرباش جنسی نه حقی در قانون دارم نه واقعیتی در شرع. جامعه، خانواده و محیط‌های روزمره‌ی زندگی من تمام تلاش خود را همه جانبه به کار بستند تا من خودم نباشم. تمام عمر من تلاش شده است تا نگذارند من واقعیت‌های درونی خودم را کشف کنم، با آن‌ها کنار بیایم و به شکوفایی برسم. مدرسه من را تهدید به اخراج کرد. خانواده‌ام من را طرد کردند. دوستانم از من فاصله گرفتند. صرف هم‌جنس‌گرا بودن من در دبیرستان ما، وقتی به صورت یک حقیقت علنی بین همه منتشر شد، تصویر یک هرزه‌ی جنسی را به من داد. انسان‌های اطراف من تصور می‌کنند، من چون هم‌جنس‌گرا هستم، در نتیجه به صورتی خودکار فاسدی هستم که بدن خود را در اختیار هر کسی قرار می‌دهم. اگر من قرار باشد مثل آن‌ها نسبت به خودشان فکر کنم، انسان استریت را کسی می‌بینم که زندگی‌اش خلاصه می‌شود در سکس و بدن و از هر لحظه‌یی استفاده می‌کند برای این‌که کسی را برای هدف‌های جسمانی خود در آغوش کسی بیاندازد و پایبند به هیچ چیزی نیست و هیچ نوع اعتقادی ندارد و تمام زندگی‌اش سیاهی و هرزگی است. وقتی آن‌چه در مورد ما گفته می‌شود را می‌شنوم، وحشت می‌کنم
حق من برای زندگی، حق من برای وجود داشتن، حق من برای تلاش کردن در جامعه‌ام نادیده گرفته می‌شود. من یک راه دارم تا خودم نباشم: تا مثل بقیه باشم، از دیدها دور باشم و زندگی خودم را بگذارنم. چرا من را قبول ندارند؟ من انسانی هستم معمولی مثل دیگران. مثل بقیه‌ی آدم‌های خیابان لباس می‌پوشم، دغدغه‌های خودم را دارم، من هم مثل بقیه به خاطر دزدیده شدن رای‌ام در خیابان‌ها راهپیمایی کردم و تلاش کردم تا حق‌ام را پس بگیرم. من هم مثل بقیه از مشکلات اقتصادی کشورم رنج می‌برم. من هم مثل بقیه تلاش می‌کنم تا زندگی خانوادگی خودم را سرپا نگه دارم. سعی می‌کنم رابطه‌هایم را بهبود بخشم. من سعی می‌کنم زندگی کنم. می‌دانید، اگر من در کنار شمای دگرجنس‌گرا قرار بگیرم و با هم در آینه بنگریم، چه چیزی من را از شما جدا می‌کند؟ جز این حقیقت که من انسانی هستم که از لحاظ ژنتیک، بهره‌ی هوشی و مساله‌های فیزیکی با شما تفاوت دارم. من هم یک انسان هستم

ب – نگاه مثبت از درون

من امیدوارم به تغییر. فکر می‌کنم جامعه به سمت پیشرفت کشیده می‌شود: با کمک ابزارهایی که هست، اینترنت، زبان‌ انگلیسی و ارتباط‌های بیشتر با خارج از طریق شبکه‌های ماهواره‌یی و سفرهای توریستی. فکر می‌کنم جامعه‌ی من دارد به سمتی پیش می‌رود که قدم به قدم بتواند وجود ما را درک کند. این را از میان تعداد قابل توجه دوستان استریتی می‌فهمم که حضور ما را قبول کرده‌اند و برای‌شان دیگر موجودی افسانه‌یی و دورازدست و بیمار نیستیم. برای دوستان شاید مساله در کل فقط همین بوده که چیزی به اسم هم‌جنس‌گرا را از نزدیک ندیده بودند، مثل خیلی چیزهای دیگری که در جهان وجود دارند و انسان صرف نام آن‌ها را شنیده است و معنای آن‌ها را نمی‌تواند درک کند. حالا که از نزدیک ما را تماشا می‌کنند چیز خاصی نمی‌بینند. بی‌شک فرق‌هایی هست، در رفتار، در تفکر، در خیال‌پردازی‌ها، ولی همه‌ی این‌ها چیزهایی هستند که در همه‌ی انسان‌ها وجود دارند، من با هر انسان دیگری به اندازه‌ی یک انسان تفاوت دارم. این هیچ چیز خاصی نیست. واقعا نیست
همیشه این‌قدر همه چیز خوب نبوده است، سال‌ها طول کشیده است که توانسته‌ام خودم را پیدا کنم. همیشه برای خودم تصویری بودم در آینه‌یی درهم شکسته، آینه‌یی که کسی اجازه‌ی تعمیرش را به من نمی‌داد. اینترنت بی‌شک بیشترین کمک را به من کرد، در پیدا کردن بیشتر دوستانی که دارم، در داشتن وب‌لاگی که من را به جهان بیرون متصل کرد، بی‌آن‌‌که الزاما کسی بداند این آدم که می‌نویسد کیست، در گسترش اندیشه و فرستادن مرزهای تفکر من به جهانی فراسوی دیوارهای بسته‌ي جامعه‌ی خودم. اینترنت بی‌شک به همه‌ي ماها کمک کرده است تا خودمان را بهتر ببینیم، چه استریت، چه ترنس‌، چه گی و یا لزبین یا هر چیز دیگری که هستیم. من امروز خودم هستم، از زندگی‌ام لذت می‌برم، به لطف همه‌ی کسانی که کنارم ایستادند و من را تایید کردند، به من فضا دادند و به صورت من لبخند زدند: وقتی جامعه در کلیت خود من را طرد می‌کند

پ – نگاه منفی از دورن

یک بار با دوستی هم‌جنس‌گرا حرف می‌زدیم درباره‌ی وضعیت میانگین یک پسر گی ایرانی. دوست من گفت به خودت نگاه نکن، به طبقه‌ی اجتماعی خودت، به سطح تحصیلات خودت و نزدیکان خودت، به این‌که به اینترنت، ماهواره، زبان انگلیسی، شبکه‌یی از دوستان مرتبط هستی و می‌توانی از خودت مواظب کنی. دوست من گفت میانگین یک پسر گی ایرانی، کسی است که خانواده‌اش تحصیلات دانشگاهی ندارند، پدرش کسی است مثلا مکانیکی سر خیابان، وضع اقتصادی خوبی ندارند، خودش را نمی‌شناسد و امکان شناختن خودش را هم ندارد، احتمالا حتا نمی‌داند واقعیتی به نام هم‌جنس‌گرا یا گی یعنی چی. هیچ دوستی همانند خودش ندارد. تصویر چنین پسری سیاه است، تاریک است، وحشتناک است. صدها پسر به همین شکل آن بیرون دارند زندگی می‌کنند. کسانی که نمی‌دانند اینترنت، شبکه‌ی اجتماعی منجم یا وب‌لاگ چیست. کسانی که خودشان را درک نمی‌کنند و از هموفوبیای گسترده‌ی اطراف و درون خویش رنج می‌برند. چنین پسری چه آینده‌یی دارد؟ چه زمان حالی را می‌گذراند؟
دوستی داستان پسری را تعریف می‌کرد در یکی از محله‌های فقیرنشین شهر من. پسری که نمی‌دانست هم‌جنس‌گرا یعنی چی، پسری که نمی‌دانست گی یعنی چی، پسری که نمی‌دانست تمایلات جنسی یعنی چی. پسری که برای پانصد تومان بدن خودش را در اختیار هر کسی قرار می‌داد. نمی‌دانست ایدز چیست. نمی‌دانست زندگی چیست. نمی‌دانست آینده چیست. سیاهی بر فراز سیاهی بر فراز سیاهی
چگونه می‌شود به چنین پسری نزدیک شد و گفت: آرام باش،‌ تو حقیقت داری، نترس، تو خودت هستی. چگونه می‌شود در چنین فضایی، چنین چیزی را به چنین پسری گفت؟

ت – تصویر در تصویر

تصویرها در هم پیچ و تاب می‌خورند و در میانه‌ي این طوفان غریب و همیشگی من ایستاده‌ام در کنار شما، همه‌ی شماهایی که این نوشته را خوانده‌اید. همه‌ی ما، کل چیزی که ما هستیم، تصویری می‌سازیم از جامعه‌ی خودمان. جامعه‌ی ایرانی من اجازه‌ نداده است هویت جنسی در جامعه مطرح شود. جامعه‌ی ایرانی من اجازه نداده است انسان‌ها خودشان باشند. جامعه‌ی ایرانی من، چه در شکل ماهیت سیاسی خودش و در چه در شکل ماهیت اجتماعی مردم خودش، هم‌چنان به رفتارهای هموفوبیک دردناک خود ادامه می‌دهد. جامعه‌ی من مسوول همه‌ی اتفاقاتی که سر من آمد تا به خودم برسد، مسوول همه‌ي رنج‌ها، ناآرامی‌ها، دردها و بحران‌های روحی است که من گذراندم. مسوول همه‌ی اتفاقاتی است که سر هم‌وطن ما می‌آید، وقتی جسم خود را می‌فروشد و نمی‌فهمد چه دارد بر سرش می‌آید. مسوول همه‌ی کسانی‌ست که رنج می‌کشند، چون از بیان واقعیت در هراس‌اند. تصویرها پیچ و تاب می‌خوردند و من هم مثل خیلی‌های دیگر منتظر مانده‌ایم خورشید طلوع کند و اندکی آرامش برسد. آرامشی که مهیا نمی‌شود، مگر واقعیت‌های زندگی هم‌دیگر را درک کنیم: انسان‌هایی در هر شکل،‌ با هر سلیقه، هر نوع تفکر، هر نوع بینش، هر نوع جنسیت، هر نوع زندگی، که در کنار هم زندگی می‌کنند و هیچ‌کس در هیچ‌شکلی به خاطر صرف چیزی که هست، برتر یا پست‌تر از دیگری نیست
من به آینده اعتقاد دارم

زوزه ی گرگ

2009-09-22T01:07:00.000-07:00

امیدرضا دوباره بر روی نت توی این آدرس. من که خیلی خوشحالم داداشی

جمله‌های قصار: برای سیگاری شدن و ترک سیگار چه کار کنیم؟

2009-09-19T17:41:00.000-07:00

توضیح: من پنجشنبه شب توی یک پارتی شلوغ بودم که هیچ‌کسی تویش سیگار نکشید و همه گی بودند و متعجب شدم. ضمنا توی آن پارتی یک عدد پسر اعلام کرد که قصد دارد یک وب‌لاگ بزند و پوز من را بخواباند و گفت قصد دارد من را زجرکش کند، ولی قبل از مرگ من پسورد وب‌لاگم را می‌گیرد و به جایم می‌نویسد. من از الان اعلام می‌کنم اگر هر دو سه پست یک‌ بار حرف از رهام نزدم یعنی یک نفر من را کشته است و اینجا تقلبی شده است
اسکار وایلد، گی فقید: ترک سیگار کار واقعا راحتی است، من بارها این را امتحان کرده‌ام
رهام: برای سیگاری شدن یک دوست پسر پیدا کنید که سیگار بهمن کوچولو مثل هوا نفس بکشد و یک موقعی سیگاری شده‌اید. ترک سیگار یعنی چی؟ حتا خواهرم رها هم اجازه می‌دهد من سیگار بکشم با دوست پسرم یا به یاد دوست پسرم
رامتین: دوست دختر سیگاری بای‌سکشوال پیدا کنید و با هم به پارک بروید و بلندبلند بخندید و سیگاری شده‌اید. این مال چهار سال پیش است، زمان می‌گذرد و یادتان بیاورید که گی هستید و ترک سیگار می‌کنید. بعد به پارتی گی بروید و مست کنید و طبیعتا سیگاری هستید. بعد که هوشیار شدید و روز شد یادتان می‌آید دختر هستید و ترک سیگار می‌کنید. توی منطق به این می‌گویند دور باطل، ولی شما جدی نگیرید
همزاد: به پارتی بروید و مست کنید و سیگار بکشید. بگذارید همه وقتی بفهمند واقعا مست شده‌اید که سیگارتان را روشن کرده‌اید. بعد انتظار هر کاری را از شما دارند. فردا صبح سردرد هستید و معده‌سوز هستید و دو عدد قرص از توی یخچال برمی‌دارید و خوب می‌شوید. خوب که شدید اصلا یادتان نیست سیگاری بوده‌اید،‌ همه‌ی عکس‌ها و فیلم‌ها را تکذیب کنید، نیازی به ترک سیگار نیست
شروین: قبل از تولد سیگاری بوده‌اید. این جزو ذات طبیعی شماست. اصلا مساله‌ی ترک سیگار را داخل فکرهای روزانه‌ی خود نکنید، وقت تلف کردن است
باربد: آدمی که شش روز هفته ساعت هفت صبح می‌رود سر کار و ده شب برگشته خانه و وقت سکس هم ندارد، مگر می‌شود سیگاری نباشد؟ سیگار جزو زندگی اداری است، آن را باور کنید
خشایار: حتا مولوی هم سیگاری بود. حتا حافظ هم سیگاری بود. حتا من هم سیگاری بودم
امیدرضا: سیگار تنها تفریحی است که هنوز آن را بر خودم حرام نکرده‌ام
ماهی: می‌دانم از سیگار کشیدن‌های من متنفری و من باید بروم توی بالکن سیگارم را بکشم و بعد دهنم بد بو باشد و تو فرنچ کیس بخواهی. ولی لعنتی‌ها نمی‌گذارند یک نفس راحت بکشم. تو را هم که باید یک جوری تحمل کرد، به زور سیگار،‌ به زور الکل
ساقی: سیگار کشیدن زمانی است که می‌توانم از کامپیوتر و نوشتن و خواندن دور شوم و به چیزی فکر نکنم. ترک سیگار؟ لطفا مثل مدیرمسوول روزنامه‌ی شرق توی دادگاه حرف نزن حالم بد می‌شود
کیا: قرار است پایم به تهران و چیزهای دیگر و جام‌جم باز شود و سیگاری بوده باشم
این داستان همین‌جوری ادامه دارد، حتا اگر سیگار را چون بدمن‌های فیلم وارد کشور می‌کنند، تحریم هم شده باشد
...

توی خیابان از سمت راست حرکت کن

2009-09-15T05:24:00.000-07:00

این چهارمین داستان آیدین است که این‌جا می‌گذارم . همین. دوباره فقط بگویم آیدین در هر داستان آدم دیگری است و یک نفر ثابت نیست. رامتین

از ماشین که پیاده شد و رفت، امیر دنده را عوض کرد و از توی آینه نگاه کرد که محمد‌رضا داشت دور می‌شد و برگشت نگاه کرد به آیدین که نشسته بود روی صندلی جلو و هیچی نمی‌گفت و فقط به جلویش خیره بود. امیر هم هیچی نگفت. فکر کرد همه چیز شبیه به صحنه‌ی تئاتر است. زیرلب گفت: مثل همیشه. و زد دنده را عوض کرد و دست گذاشت روی بوق و زیر لب گفت: مرتیکه‌ی عوضی. و درست نگاه کرد و دوباره گفت: خوب، زنیکه‌ی عوضی و گاز داد و بدون این‌که چشمک‌زن بزند، پیچید توی اولین کوچه و اولین جای پارک خالی نگه داشت. ماشین را خاموش کرد و برگشت و خیره شد به آیدین که هنوز داشت جلویش را نگاه می‌کرد
ماشین یک پاترول دو درب سبز و سفید بود که پارک شده بود زیر یک نارون گنده و پیر. امیر دست کرد توی جیب‌اش و بسته‌ی سیگار مور پایه‌بلند‌اش را در آورد و دو تا آتش زد. یکی را گرفت جلوی آیدین. آیدین هیچی نگفت. فقط سیگار را گرفت دست‌اش و فقط وقتی امیر زیر لب گفت: گه بگیرنت، بتمرگ سیگارت را بکش، یک پک عمیق کشید و بعد بود که آیدین گریه‌اش گرفت. امیر اول هیچی نگفت و گذاشت آیدین گریه کند. بعد دست انداخت دور گردن آیدین و سیگارش را هم از گوشه‌ی لب برداشت و از پنجره‌ی ماشین انداخت بیرون و گذاشت آیدین سر شانه‌اش گریه کند. یک کم که گذشت، گفت: حالا بسه، برویم خانه‌ی ما. امشب پیشم بمان. آیدین فقط سر تکان داد و خودش را از روی شانه‌های امیر جدا کرد و سرش را تکیه داد به پشتی صندلی جلو و به امیر گفت: امشب بگذار من آشپزی می‌کنم. امیر ساده فقط گفت می‌گذارم و وقتی ماشین راه افتاده بود، زد یک آهنگ تند پخش شود، امیر خوب می‌دانست که این جور موقع‌ها فقط یک جور آهنگ باید پخش شود که بکوبد، که فقط سکوت را پر کند و نگذارد آیدین به چیزی فکر کند. با خودش گفت: دفعه‌ی اول‌مان که نیست و زد دنده را عوض کرد و گاز داد و رانندگی می‌کرد، ولی بیشتر خیره بود که خیابان و فکر می‌کرد این نمایش قرار است تا کی روی صحنه باشد؟
به خانه که رسیدند، امیر گذاشت آیدین هیچی نگوید، گذاشت برود توی آشپزخانه و سالاد آن جوری که دلش می‌خواهد درست کند، سالادی که آن‌قدر ترش می‌شد دندان‌ها را هم می‌سوزاند، فرمول‌اش خیلی ساده بود، دو تا لیمو ترش گنده را پوست می‌کند و توی سالاد خرد می‌کرد، با همه‌ چیز لیموها، ولی چه عطر محشری داشت. گذاشت تمام مدت موسیقی راک با صدای بلند پخش شود از بلندگوهای ضبط قهوه‌یی تک سی‌دی آشپزخانه. گذاشت آیدین با چشم‌های خیس از اشک برقصد و سیب‌زمینی سرخ کند و گوشت بیفتکی کند و سرخ کند و آوازهای چرت بخواند و بین آشپزی‌اش لیوانی شراب قرمز را هی سر بکشد
ولی نگذاشت میز را جمع کند. شام که تمام شد، ضبط را خاموش کرد. دست آیدین را گرفت و بلندش کرد. آیدین گیج بود. تلو تلو می‌خورد. آیدین را برد توی اتاق‌خواب و آرام توی تاریکی به گونه‌های آتشین و سرخ آیدین دست کشید و زیر گوش‌اش را بوسید، زمزمه کرد: حالا چطوری؟ آیدین سرش را گذاشت روی شانه‌های امیر. یک نفس عمیق کشید. هیچی نگفت. تکان نخورد. امیر دست انداخت توی لباس آیدین و یک کم هل‌اش داد عقب، همان‌قدر که پیراهن‌اش را دربیاورد. آیدین تب‌دار بود. اطاعت می‌کرد تا امیر دانه دانه لباس‌های او را درآورد و بعد آرام درازش کرد توی تخت. هیچی نگفت. دراز کشید و گذاشت امیر لخت شود و بغل‌اش کند. امیر هیچ کار خاصی نمی‌کرد. تا صبح بغل‌اش می‌کرد. یک موقعی بود که آیدین گریه‌اش می‌گرفت. خیلی بد گریه‌اش می‌گرفت. امیر می‌گذاشت خوب گریه‌اش را بکند، هیچی نمی‌گفت، بعد بلند می‌شد و یک لیوان آب یخ برایش می‌آورد. بعد می‌گذاشت خوب غر بزند. بعد چشم‌هایش را می‌بوسید. بعد صورتش را می‌بوسید. بعد سینه‌هایش را، بعد دست‌هایش، بعد سرتاسر بدن‌اش را
...
امیر نزدیک ظهر جلوی آینه ایستاده بود اصلاح می‌کرد. آیدین میز را جمع کرده بود و داشت آشپزخانه را مرتب می‌کرد. امیر فکر کرد چرا با هم زندگی نمی‌کنند؟ فکر کرد چرا می‌گذارد همه چیز همیشه همین جوری باشد؟ به صورت لاغرش توی آینه نگاه کرد، گفت: چرا شجاع نیستی؟ شجاع نبود. محمدرضا زن داشت. بچه داشت. یک مغازه توی بازار داشت و کلی گردش مالی توی کلی‌فروشی. محمدرضا توی دبیرستان آیدین را تور زده بود. چند سال با هم بودند، تا محمدرضا گذاشت ازدواج کرد. حالا هر چند ماه یک بار زنگ می‌زد، آیدین را چند ساعت با خودش می‌برد. آیدین هر بار برگشت انگار دانه دانه سلول‌های بدن‌اش را له کرده باشند، منگ بود. امیر فکر کرد، چرا دوستش دارد؟ نمی‌فهمید. هیچ‌وقت هم نمی‌پرسید چرا. همیشه آیدین برمی‌گشت و چند روز بعد دوباره خودش بود و می‌خندید و زندگی‌اش را داشت. توی آپارتمان کوچک‌اش توی یک جای ساکت شهر. امیر هیچ‌وقت نمی‌پرسید چرا آن‌ها با هم زندگی نمی‌کنند. آیدین این شکلی بود: نمی‌گذاشت کسی زیاد نزدیک شود به او. می‌گفت نمی‌تواند مال کسی باشد، بعد از کاری که محمدرضا با قلب او کرده است. برای امیر عشق خنده‌دار بود. توی زندگی‌اش با یک عالمه پسر خوابیده بود، عشق برایش چرت بود. اما توی لبخند‌های آیدین چیزی بود که نمی‌گذاشت سراغ پسر بعدی برود. وقتی شراب می‌خورد یک جوری می‌شد که تمام وجود امیر را مي‌لرزاند. وقتی سر گیج‌ و عرق کرده‌اش را روی شانه‌های امیر می‌گذاشت و هر کاری امیر می‌خواست می‌کرد، امیر تمام وجودش آتش می‌شد. با خودش گفت، عشق یعنی؟ یعنی چی؟ صورتش توی آینه بی‌رنگ بود. صورتش توی آینه مثل یک مجسمه‌ی مومی بود. مثل یک عروسک. تیغ توی دستش بود. آب قطره قطره از شیر می‌چکید. داشت ظهر می‌شد. آیدین یک موسیقی ملایم گذاشته بود پخش شود. داشت تنهایی می‌رقصید و یک لیوان نصفه شراب دستش گرفته بود، چشم‌هایش بسته بود. چشم‌هایش بسته بود

وقتی برف می‌بارد

2009-09-12T07:16:00.000-07:00

نویسنده و عکس: کیا

سرنوشت؛ رو به جلو

من نشستم جلوی خونمون. دستت رو گرفتم. انگشتام رو گذاشتم لای انگشتای ِ تو. دستت رو می‌ذارم روی شونم. لب‌هام رو می‌بوسی، من فکر می‌کنم، ثبت می‌کنم در ذهنم: این رو یادت باشه، این طعم رو
نشستی رو تخت ِ من. پاهات رو چسبوندی به دیوار یخ ِ کنار تخت. من نشستم روی پاهای تو، دستم رو انداختم دور ِ گردنت، نگات می‌کنم. روبروم مامان بزرگ نشسته، چشم غره می‌ره. نگام رو از روی مامان بزرگ بر می‌دارم روی صورت تو. چشمام رو می‌بندم هم رو که می‌بوسیم

شب- ادامه

همیشه ساعت ده دقیقه به ده شب می‌یاد. من از اون خیابون دور ام‌پی‌تری گذاشتم تو گوشم. پیراهن و شلوار گشاد آبی پوشیدم. آستینا رو دادم بالا، سه دکمه باز گذاشتم. از کنار ِ بلوار وسط خیابون نگاه می‌کنم که خودش اومده یا نه. می‌رم داخل مغازه اربیت سیب می‌خرم. هم رو نگاه می‌کنیم. هر دو خنده داریم توی دل. می‌خندیم. از مغازه می‌یام بیرون. تا سر خیابون می‌رم، دلم تنگ می‌شه دوباره. بر می‌گردم داخل مغازه از توی یخچال ایستک هلو بر می‌دارم. می‌گم: می‌شه بازش کنی برام؟ می‌گه: کنار یخچال در باز کن هست. منگ جلوی یخچالم. از دور داد می‌زنه: اگه پیداش نکنی که می‌کشمت... می یاد جلو در رو برام باز می‌کنه. همیشه اینقدر کم حرف می‌زنی؟ من با اینکه شنیدم فقط می‌گم: چی ی؟

آژانس- پنجره‌ی باز، باد

زیر دوش نشستم. بهترین کاری که دوست دارم. از حموم لخت می‌زنم بیرون. جلوی آینه. نگاه می‌کنم به پاهام که مدتیه شیو نشده. آینه رو می‌ذارم پایین، با تو می‌شینم جلوش. سر ِ خیسم رو می‌ذارم رو شونه‌ی تو. دستت رو از زیر بر می‌دارم می‌ذارم روی کمرم. توی بغل تو به هم توی آینه نگاه می‌کنیم. سرم رو که بلند می‌کنم پیراهن کرمی آستین کوتاهت از خیسی موهام چسبیده به بدنت. دست می‌کشم توی موهات. پا می‌شم می‌رم از توی کشوی آشپزخونه قیچی رو بیارم تا چندتا تار ِ موی سفیدتو که تازه دراومده کوتاه کنم. قبل از این که برم، بغلت می‌کنم. توی چشمات نگاه می‌کنم. صورتم رو می‌چسبونم به صورت ِ تو. گرم

دم در بده، بپر توش

2009-09-09T07:31:00.000-07:00

www.waltzforever.blogspot.com

آهای بروووووووووبچ محل، ووووووووووی، بفرمایید تو، اول یوزرنیم و پس‌ورد را بکنید توش و بفرمایید آستین بالا بزنید و یک کوهستان سبزی هم را پاک کنید. به این امید که همیشه به هم بخندیم، نه این‌که تنها بخندیم

توضیح هم بدهم که این‌جا وب‌لاگ دو عاشق دل‌پاکی بود که دو تا پست ناقابل نوشتند و بعد فهمیدند که زندگی مشترک خیلی بهتر از زندگی مجازی است و هم‌چنان در اعماق دل و روده‌ی هم به آه کشیدن مشغول هستند. من هم که دیدم وب‌لاگ دارد خاک می‌خورد آن‌ را هورت کشیدم تا ته حلقم و صاحاب‌اش شدم. میو. البته اجازه هم گرفتیم. این وب‌لاگ واقعا گروهی است. یک تعدادی آدم قرار است توی این وب‌لاگ نویسند که اسم‌های‌شان را زیر عکس آن پاها کم‌کم می‌بینید اضافه می‌شود
یک توضیح هم هم بدهم بلاگر پیشرفت تکنولوژی مرتکب شده است و ما الان از یک امکان این سایت استفاده می‌کنیم به این صورت که ایمیل افراد را وارد می‌کنیم و برای آن‌ها یک ایمیل به همان آدرس می‌آید. اگر آن ایمیل را کانفرم کنند، می‌توانند از این به بعد با یوزرنیم و پسورد ایمیل خودشان صفحه را بخوانند. هه هه هه،‌ فکر کردید جام جم است هر کسی وارد شود؟ مي‌خواهیم آبروریزی کنیم راحت باشیم لخت شویم دیگر
توضیح آخر را هم بدهم که این وب‌لاگ برای خنده‌اش است نه تیرباران کسی. چون خودم ادمین هستم، به نن‌جون‌ام قسم، بفهمم کسی کسی را تیزی زده، نوشته‌هایش را می‌زنم لت و پار می‌کنم. لطفا مودب باقی بمانید و خون من را کثیف و لجن نکنید بگذارید پنجول‌هایم همین جوری خاک بخورد
توضیح بعد از آخر هم این‌که فعلا تا اطلاع ثانوی در مورد خود من می‌نویسند ملت، بیایید گذشته‌ی من را ورق بزنید. ببینید یک گربه چن مرده حلاج است. اگر به من ایمیل بزنید و من شما را بشناسم، شما را هم دعوت می‌کنم بیایید این تو را بخوانید. میو
میییییییییوووووووووووووووووووووووو
میووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو